مـی مـی چــکـد از آب و هـوای صـفـی آبــادجـامی است پـر از بـاده بـنای صفی آبـاداشـرف که بـهشـت اسـت ازو در عرق شرمبــالـا نـکـنـد ســر ز هـوای صــفــی…
| مـی مـی چــکـد از آب و هـوای صـفـی آبــاد | جـامی است پـر از بـاده بـنای صفی آبـاد |
| اشـرف که بـهشـت اسـت ازو در عرق شرم | بــالـا نـکـنـد ســر ز هـوای صــفــی آبــاد |
| هـر چـنـد بـه اشـرف نـرسـد هـیچ مـقـامـی | بــالـاتــر ازان اسـت صـفـای صـفـی آبــاد |
| الـحــق کـه نـگـیـن خــانـه مـعـمـوره اشــرف | می خواست نگینی چو بـنای صفی آبـاد |
| اشــرف کـه نـکـردی بــه تــه پــا نـگـه از نـاز | چون سایه فتاده است به پای صفی آباد |
| بــیـمـار شـود از دم جـان بــخـش مـسـیـحـا | سـروی کـه بـرآیـد بـه هـوای صـفـی آبـاد |
| بـــی پــرده شــود راز نــهــانــخــانــه دلــهــا | از مـرمـر انـدیـشــه نـمـای صــفــی آبــاد |
| چـون پـنـجـه خـورشـیـد کـنـد خـیـره نـظـر را | دستی که شود چهره گشای صفی آبـاد |
| هـر چــنـد بــه مـعـراج رســانـنـد ســخــن را | بــالـاتــر ازان اســت بــنـای صــفـی آبــاد |
| از هـــیــچ طـــرف مـــانـــع نـــظـــاره نـــدارد | چـون عـالم اندیشـه، فـضـای صـفی آبـاد |
| پـــیــمــانــه ز خــود بـــاده گــلــرنــگ بـــرآرد | در انـجــمــن نـشأه فــزای صــفــی آبــاد |
| فــواره دریـای گــهــرخــیـز مــعــانــی اســت | هر خامه که تـر شد بـه ثـنای صفی آبـاد |
| شــد مـشـرق پــرویـن، نـظـر شـوخ کـواکـب | از شـمسـه خـورشـید لقـای صـفـی آبـاد |
| از تــخــت جــم و چــتــر پـــریــزاد دهــد یــاد | اشرف که فتاده است بـه پای صفی آبـاد |
| ممتـاز بـه خـوبـی اسـت ز مجـموعه اشـرف | چـون مصرع بـرجـستـه، بـنای صفی آبـاد |
| از سـرو گـذشـتـه اسـت کـلـه گـوشـه مـینـا | از تـــربـــیــت آب و هــوای صــفــی آبـــاد |
| اشــرف بــه تــه پــای پــریـزاد کــنــد خــواب | از ابــر پــریـشــان فــضــای صــفـی آبــاد |
| چـون غـنـچـه گـل بـاز شـود غـنـچـه پـیـکـان | در بـوم و بـر عـقـده گـشـای صـفـی آبـاد |
| داغ ســیـهـی مــی بــرد از نــامــه اعــمــال | از بـس کـه تـر افـتـاده هوای صـفـی آبـاد |
| چون سایه شد اشرف یکی از خاک نشینان | روزی کـه قـد افـراخـت لـوای صـفـی آبـاد |
| بـر سـیـنـه زنـد سـنـگ ازو شـیـشـه تـقـوی | هر چـند لطـیف اسـت هوای صـفـی آبـاد |
| طـاوس بـهشـت اسـت کـه از بـال زنـد چـتـر | تـــالــار زرانــدود بـــنــای صـــفـــی آبـــاد |
| زاهد کـه ز دسـتـش نـچـکـد آب ز خـشـکـی | مسـتـانه دهد جـان بـه لقای صـفی آبـاد |
| اشرف که در آراسـتـگی بـاغ بـهشت اسـت | یک گوشـه ندارد بـه صـفـای صـفـی آبـاد |
| چــون روی عــرقــنــاک نــمــایــد ز تــه زلــف | در زیــر رگ ابـــر، لــقــای صـــفــی آبـــاد |
| کـشـمـیر کـه خـال رخ هـنـدسـت ز سـبـزی | حـاشـا کـه شـود روی نمای صـفـی آبـاد |
| از فــیـض قـدوم شــه دیـن، ثــانـی عــبــاس | بــرخــلـد کـنـد نـاز، بــنـای صــفــی آبــاد |
| جایی که زبـان قاصر از اوصاف بـهشت است | صائب چـه تـوان گفت صفای صفی آبـاد؟ |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
