شـنـیـدم کـه در مـصـر مـیری اجـلسـپــه تــاخـت بــر روزگـارش اجــلجــمـالــش بــرفــت از رخ دل فــروزچـو خـور زرد شـد بـس نمـاند ز روزگـزیـدنـد فــرزا…
| شـنـیـدم کـه در مـصـر مـیری اجـل | سـپــه تــاخـت بــر روزگـارش اجــل |
| جــمـالــش بــرفــت از رخ دل فــروز | چـو خـور زرد شـد بـس نمـاند ز روز |
| گـزیـدنـد فــرزانـگــان دســت فــوت | کــه در طــب نـدیـدنـد داروی مــوت |
| هـمـه تـخـت و مـلـکـی پـذیرد زوال | بــجــز مــلــک فــرمــانــده لــایــزال |
| چو نزدیک شد روز عمرش به شب | شــنـیـدنـد مـی گـفــت در زیـر لـب |
| کـه در مصـر چـون من عـزیزی نبـود | چـو حـاصـل همین بـود چـیزی نبـود |
| جــهـان گـرد کـردم نـخـوردم بــرش | بــرفـتـم چـو بــیـچـارگـان از سـرش |
| پـسندیده رایی که بـخشید و خورد | جـهـان از پـی خـویشـتـن گـرد کـرد |
| در این کـوش تـا بـا تـو مـاند مـقـیم | که هرچ از تو ماند دریغ است و بیم |
| کـند خـواجـه بـر بـسـتـر جـان گـداز | یـکـی دســت کــوتــاه و دیـگـر دراز |
| در آن دم تـو را می نماید بـه دست | که دهشت زبـانش ز گفتن بـبست |
| که دستـی بـه جـود و کرم کن دراز | دگـر دسـت کـوتـه کـن از ظـلم و آز |
| کنونت که دست است خاری بـکن | دگر کی بـرآری تـو دسـت از کفـن؟ |
| بـتـابـد بـسـی مـاه و پـروین و هـور | کــه ســر بــر نـداری ز بــالـیـن گـور |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
