قالب شعر: 

چهره ی  ماهت  نگارا  از همه دل می برد

می کشد دیوانه را   منزل  به  منزل  می برد

نی فقط  چشمت   ز  ما ای نازنین دل  می برد

بلکه  صبر   از   سینه ی  هر  مست  و  عاقل  می برد

دلبر   ما   چون   به  جمع  حلقه ی  خوبان شود

رونق  از   هر   شاهد   شیدای   محفل  می برد

ساربان  آهسته  ران  این   کاروان  خسته  را

صبر   و   آرام   مرا   همراه   محمل  می  برد

آگهی   از  درد   من   ای     روزگار  تلخ   من

هستیم  را   همرهش   آن   ماه   کامل  می برد

روی  ماهش   دیدم  و  من  غافلم   از  حال  خویش

یار  ظالم   می کشد   دل   را   و  غافل  می  برد

می شوم  چون  طفلکان   در  التماسش   غرقه  من

چون صبا  زلف  سیاهش    سوی   ساحل  می  برد

گر  چه  دلبر   می کند  ناز   و   نمی سوزد   دلش

عاشق شوریده  پیشش   هدیه   این  دل   می برد

این  دل   صد  چاک   ما  را   همرهش  آن بی  وفا.

گشته   یا   رب   جور   او   بر   سینه   شامل می برد

گفتم  از   یادش  برم  تا   دل  بیاساید   دمی

کرده  بر   خود   سیته  را   شیدا  و  مایل می برد

دلبری شیرین   زبان  با  عشوه های   بی  امان

دین  و   ایمان   مرا   با  این  خصائل   می برد

جان جانان   رو   به  راهم   کن  بیا  با  ما  بساز

آخر   از   آزردنم   چشمت   چه  حاصل   می برد

می رود  دامن  کشان  از   پیش  من  نامهربان

خنجری   اندر  کفش   دل  در   مقابل  می برد

بر  حذر   باش  ای  دل  از  بند  هوسهای  درون

می کند   بیرون   ز   راهت  سوی  باطل  می برد