مــغـــنــی بـــیــا ز اول صـــبـــح بـــامبــزن زخــمــه پــخــتــه بــر رود خــاماز آن زخــــــمــــــه کــــــو رود آب آوردز ســـودای بـــیـــهـــو…
| مــغـــنــی بـــیــا ز اول صـــبـــح بـــام | بــزن زخــمــه پــخــتــه بــر رود خــام |
| از آن زخــــــمــــــه کــــــو رود آب آورد | ز ســـودای بـــیـــهـــوده خـــواب آورد |
| *** | |
| چــنـیـن گـویـد آن نـغـز گـویـنـده پــیـر | کـه در فـیـلـسـوفـان نـبــودش نـظـیـر |
| کـه رومـی کـمـر شـاه چــیـنـی کـلـاه | نــشــســت از بـــرگــاه روزی پــگــاه |
| بـــه طـــاق دو ابــــرو بــــرآورده خـــم | گـره بــسـتــه بــر خــنـده جــام جــم |
| مـهـی داشـت تــابــنـده چـون آفـتـاب | ز بــحــران تــب یـافــتــه رنــج و تــاب |
| شــکـســتــه جــهـان کــام در کـام او | رســیــده بــه نــومــیــدی انــجــام او |
| دل شــه کــه آیــیــنــه ای بــود پــاک | از آن دردمــــنـــدی شــــده دردنـــاک |
| بــــفــــرمــــود تــــا کــــاردانــــان روم | خــرامــنــد نـزدش ز هـر مــرز و بــوم |
| مــگـــر چـــاره آن پـــریــوش کـــنــنــد | دل نـاخــوش شــاه را خــوش کـنـنـد |
| کـسـانی کـه در پـرده مـحـرم شـدنـد | در آن داوریــگـــه فـــراهــم شـــدنــد |
| در آن تـب بــسـی چـارهـا سـاخـتـنـد | تــنــش را ز تــابــش نــپــرداخــتــنــد |
| نه آن سرخ سیب از تـبـش گشت بـه | نـه زابــروی شـه دور گـشـت آن گـره |
| از آنجـا کـه شـه دل دراو بـسـتـه بـود | ز تــیـمـار بــیـمـار دل خــسـتــه بــود |
| فـرود آمـد از تـخـت و بــرشـد بـه بــام | کـه شــوریـده کـمـتــر پــذیـرد مـقـام |
| یـکـی لـحـظـه پــیـرامـن بــام گـشـت | نـظـر کـرد از آن بـام بـر کـوه و دشـت |
| در آن پــســتــی از بــام قـصـر بــلـنـد | شـبـان دیـد و در پـیش او گـوسـفـنـد |
| هـمـایـون یـکـی پــیـر بــافــر و هـوش | کـلـاه و ســرش هـر دو کـافـور پــوش |
| در آن دشـت می گشت بـی مشغله | گــهـش در گــیـاروی و گــه در گــلــه |
| دلـش زان شـبــان انـدکـی بـرگـشـاد | کــه زیـبــا مـنـش بــود و زیـرک نـهـاد |
| فـرسـتــاد کـارنـدش از جــای پــسـت | بـر آن خـسـروی بـام عالی نشسـت |
| رقــیـبــان بــفــرمـان شــه تــاخــتــنـد | شـبـان را بـه خـواندن سـرافـراخـتـند |
| درآمــد شــبــانــه بــه نــزدیـک شــاه | ســـراپـــرده ای دیـــد بــــر اوج مـــاه |
| خـبـر داشت کان سـد اسـکندریسـت | نـمـودار فـالـش بــلـنـد اخــتــریـسـت |
| زمـیـن بــوسـه دادش کـه پـرورده بـود | دیـگـر خــدمـت خـسـروان کـرده بــود |
| پـس آنگاه شاهش بـر خـویش خـواند | بـه گسـتـاخـیش نکـتـه ای چـند راند |
| بــدو گـفـت کـز قـصــه کـوه و دشــت | فرو خوان بـه من بـر یکی سرگذشت |
| کـــه دلــتـــنــگــم از گــردش روزگـــار | مـگـر خــوش کــنـم دل بــه آمـوزگــار |
| شـبـان گفـت کای خـسـرو تـخـت گیر | بــه تــاج تــو عــالــم عــمـارت پــذیـر |
| ز تـــخـــت زرت مــلـــک پـــرنــور بـــاد | ز تــاج ســرت چــشــم بــد دور بـــاد |
| نـخـسـتـم خـبــر ده کـه تــا شـهـریـار | ز بــهــر چــه بــر خــاطــر آرد غــبـــار |
| بــدان تــا ســخــن گــو بــدان ره بــرد | ســخــن گـفــتــن او بــدان در خــورد |
| پـسـندید شـاه از شـبـان این سـخـن | که آن قصه را بـاز جـسـت اصل و بـن |
| نــگــفــت از ســر داد و دیــن پـــروری | سـخـن چـون بـیـابــانـیـان سـرسـری |
| بــدو حــال آن نـوش لـب بــاز گــفــت | شـبــان چـون شـد آگـه ز راز نـهـفـت |
| دگــر بــاره خــاک زمـیـن بــوســه داد | وزان بــــه دعـــائی دگـــر کـــرد یـــاد |
| *** | |
| چـنین گـفـت کـانـگـه کـه بـودم جـوان | نـکــردم بــجــز خــدمــت خــســروان |
| ازان بـــزم داران کــه مــن داشـــتـــم | وزایـشــان ســر خــود بــرافـراشـتــم |
| مــلــک زاده ای بــود در شــهــر مــرو | بـهی طـلعـتـی چـون خـرامنده سـرو |
| سـهی سـرو را کـرده بـالـاش پـسـت | دمـاغ گــل از خــوب روئیـش مـســت |
| عــروســی ز پـــائیــن پـــرســتــان او | کــزو بـــود خـــرم شــبـــســـتـــان او |
| شـد از گـوشـه چـشـم زخـمـی نژنـد | تــب آمــد شــد آن نـازنـیـن دردمــنـد |
| در آن تـب کـه جـز داغ دودی نداشـت | بـسی چـاره کردند و سودی نداشت |
| سـهی سـرو لرزنده چـون بـید گشت | بـدان حـد کـزو خـلـق نـومـید گـشـت |
| مـلـک زاده چــون دیـدگـان دلـسـتــان | بــه کـار اجـل گـشـت هـم داسـتــان |
| از آن پـیـش کـان زهـر بــایـد چـشـیـد | از آن نوش لـب خـویشـتـن درکـشـید |
| ز نــومـــیــدی او بـــه یــکـــبـــارگـــی | گــــرفــــت از جــــهـــان راه آوارگـــی |
| در آن نـاحــیـت بــود از انـدیـشــه دور | بــیـابــانـی از کــوه و از بــیـشــه دور |
| بــــســـی وادی و غـــار ویـــران در او | کــنــام پـــلــنــگــان و شــیــران در او |
| در آن رسـتـنـی را نـه بـیخ و نـه بـرگ | بــنــام آن بــیــابــان بــیــابــان مــرگ |
| کـسـی کـوشـدی نـاامـیدی از جـهان | در آن مـحـنـت آبــاد گـشـتــی نـهـان |
| نـدیدنـد کـس را کـز آن شـوره دشـت | بــه مأوا گـه خـویـشـتــن بــازگـشـت |
| مــلــک زاده زانـدوه آن رنــج ســخــت | ســوی آن بــیــابــان گــرائیــد رخــت |
| رفــیــقــی وفــادار دیــریــنــه داشــت | کـه مهر ملـک زاده در سـینه داشـت |
| خــبــر داشـت کـان شـاه انـدوهـنـاک | در آن ره کـنـد خـویـشـتــن را هـلـاک |
| چـــو دزدان ره روی را بــــازبــــســـت | سـوی او خـرامـیـد تـیغـی بـه دسـت |
| بـنـشـنـاخـت بــانـگـی بـر او زد بـلـنـد | بــر او حــمـلـه ای بــرد و او را فـکـنـد |
| چــو افـکـنـده بــودش چــو سـرو روان | فــرو هــشــت بـــرقــع بــروی جــوان |
| سـوی خــانـه خـود بــه یـک تــرکـتــاز | بــه چـشـم فـرو بــسـتــش آورد بــاز |
| نـهـانـخــانـه ای داشـت در زیـر خــاک | نـشـانـدش در آن خــانـه انـدوهـنـاک |
| یـکـی ز اسـتـواران بـر او بـرگـمـاشـت | کـزو راز پــوشـیـده پـوشـیـده داشـت |
| بــه آبــی و نــانـی قــنــاعــت نــمــود | وزین بـیـش چـیـزیـش رخـصـت نـبـود |
| مــلــک زاده زنـدانـی و مــســتــمـنـد | دل ودیده و دسـت هـر سـه بـه بـنـد |
| فـرومـانـد سـرگـشـتـه در کـار خـویش | کـه نـارفـتـه چـون آمـد آن راه پــیـش |
| جـــوانــمــرد کــو بـــود غــمــخـــوار او | کـــمـــر بــــســـت در چـــاره کـــار او |
| عـروس تـبـش دیده را چـاره سـاخـت | دلش را بـه صد گونه شـربـت نواخـت |
| طـبـیـبـی طـلـب کـرد عـلـت شـنـاس | گـرانـمـایه را داشـت یـک چـنـد پـاس |
| پــری رخ ز درمــان آن چــیــره دســت | از آن تـاب و آن تـب بـه یکبـاره رسـت |
| هـمـان آب و رنـگـش درآمـد کــه بــود | تـمـاشـا طـلـب کـرد و شـادی نـمـود |
| چـو گـشـت از دوا یـافـتـن تـنـدرسـت | دوای دل خـــویــش را بـــازجـــســت |
| جـوانـمـرد چـون دیـدگـان خـوب چـهـر | مــلــک زاده را جــویـد از بــهــر مــهـر |
| شـبــی خــانـه از عـود پــرطـیـب کـرد | یـکـی بــزم شــاهـانـه تــرتــیـب کـرد |
| چــو آراســت آن بــزم چــون نــوبــهـار | نـشــانـد آن گــل ســرخ را بــر کــنـار |
| شــد آورد شــاه نــظــر بـــســتـــه را | مـــهـــی از دم اژدهـــا رســــتــــه را |
| ز رخ بـــنــد بـــرقــع بـــرانــداخــتـــش | در آن بــزمــگــه بــر دو بــنـواخــتــش |
| مـلـک زاده چـون یـک زمـان بــنـگـریـد | می و مجـلس و نقل و معشـوقه دید |
| از آن دوزخ تـــنـــگ تـــاریـــک زشـــت | همش حور حاصل شده هم بـهشت |
| چـه گـویم کـه چـون بـود ازین خـرمی | بـود شـرح از ایـن بـیـش نـامـحـرمـی |
| *** | |
| شـهنشه چـو گفت شـبـان کرد گوش | بـــه مــغـــز رمــیــده بـــرآورد هــوش |
| بـــرآســـود از آن رنـــج و آرام یــافـــت | کـزان پــیـر پــخـتــه مـی خـام یـافـت |
| دریـن بــود خـسـرو کـه از بــزم خـاص | بـــرون آمـــد آوازه ای بـــر خـــلـــاص |
| کـه آن مـهربـان مـاه خـسـرو پـرسـت | به اقبال شه عطسه ای داد و رست |
| شبان چون به شه نیکخواهی رساند | مدارای شـاهش بـه شـاهی رسـاند |
| کسـی را که پـاکی بـود در سـرشـت | چـنـیـن قـصـه هـا زو تـوان درنـوشـت |
| هـــنـــر تـــابـــد از مـــردم گـــوهـــری | چـو نـور از مـه و تـابـش از مـشـتـری |
| شـناسـنده گـر نیسـت شـوریده مغـز | نـه بــهـره شــنــاســد ز دیـنــار نـغــز |
| کـسـی کـو سـخــن بــا تــو نـغـز آورد | بــه دل بــشــنـوش کـان ز مـغــز آورد |
| زبــانــی کــه دارد ســخــن نــاصــواب | بــه خــامـوشــیـش داد بــایـد جــواب |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
