قالب شعر: غزل

کمان ابروی من واکن زبین ابروان تارا
بزن گیسوکناری تا ببینم چشم شهلارا
چه اعجازی بپا سازی اگرلب واکنی یک دم
تبسم کن فروری ریزی هزاران کاخ کسرارا
چراغان کرده ای دل رابه نوردر جبین خود
تودرسیمای خودداری ضیای طور سینارا
بیا باناوک غمزه بزن برقلب عشاقت
که ازقیمت بیندازد سلاح روزدنیارا
مگرچشمان مستت رازکوثر شستشو دادی
که از رونق بیندازد هزاران جام صهبارا
بپاخیزوقیامت کن نشان از انبیا داری
برون آرازگریبانت دوباره دست بیضا را
اگرعیسادمدروح ودهدجان مردگانرا تو
نظرکن تا بپاخیزدهزاران تن چوعیسارا
اگریعقوب چشمانش زبوی یار بیناشد
توبایک غمزه می بخشی به یوسف چشم بینارا
ازآن چشم واز آن ابرو جهان پر فتنه خواهد شد
ازآن پوشیده می داری گمانم روی زیبارا
ز تاب جعدمشکینت صبا گر طره بگشاید
مشوش میکنی جانا دل عشاق شیدارا
به قد سرومی ترسم شکنج افتد چوگیسویت
اگردربوستان ببیند کمال قدرعنارا
خطاکردم اگر گفتم رخ خودرا نمایان کن
توپیدایی منم غایب نبینم ماه والا را
بیا دنیای ویرانم به یک لبخند رضوان کن
که بی رویت نمی خواهم بهشت دار عقبا را
شب وروزم به یک حسرت گذشت وعقده دردل شد
کنارکعبه بگشایی توآن لعل شکرخارا
گذشت امروزهم بی تو شگفتا زنده ام حالا
ندانم چون زیم بی تو عزیزم صبح فردارا
چوطاق ابروان تو بیادم درنماز آمد

به آه وناله آوردی تومحراب و مصلارا
اگردرعالم رویا بنوشم قندلبهایت
که درجنت نمیخواهم می وشهد مصفارا
عجملو حسرتی دارد رخت یک لحظه بنمایی
چنان بردی قرارازدل که ترکان خوان یغمارا