خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / نظامی گنجوی، / لیلی و مجنون / حکایت

حکایت

کــبــکــی بــه دهـن گــرفــت مــوریمـی کـرد بــر آن ضــعـیـف زوریزد قـــهــقـــهــه مـــور بـــیــکـــرانــیکـی کـبـک تـو این چـنین ندانیشـد کـبـک در…

کــبــکــی بــه دهـن گــرفــت مــوری	مـی کـرد بــر آن ضــعـیـف زوری
زد قـــهــقـــهــه مـــور بـــیــکـــرانــی	کـی کـبـک تـو این چـنین ندانی
شـد کـبـک دری ز قـهـقـهه سـسـت	کاین پـیشه من نه پیشه تست
چــون قــهـقـهـه کـرد کـبــک حــالـی	مــنــقـــار زمــور کـــرد خـــالــی
هـر قـهـقـهـه کـایـن چـنـین زنـد مـرد	شک نه که شکوه ازو شود فرد
خـنده کـه نه در مقـام خـویش اسـت	در خـورد هزار گریه بـیش اسـت
چــون مــن ز پـــی عــذاب و رنــجــم	راحـت بـه کدام عشوه سـنجـم
آن پــیـر خــری کـه مـی کـشــد بــار	تـا جـانش هسـت می کند کـار
آســـودگـــی آنـــگـــهـــی پــــذیـــرد	کـز زیـســتــن چــنـیـن بــمـیـرد
در عشـق چـه جـای بـیم تـیغ اسـت	تـیغ از سر عاشقان دریغ اسـت
عــاشــق ز نـهـیـب جــان نــتــرســد	جـانـان طـلـب از جـهان نتـرسـد
چـــون مــاه مــن اوفــتـــاد در مــیــغ	دارم ســر تــیـغ کــو ســر تــیـغ
ســــر کـــو ز فـــدا دریـــغ بــــاشــــد	شـایسـتـه تـشـت و تـیغ بـاشد
زین جـان کـه بـر آتـش اوفـتـاد اسـت	بـا ناخوشیم خوش اوفتاد است
جــانــیـســت مــرا بــدیـن تــبــاهـی	بـگـذار ز جـان مـن چـه خـواهی
مـجـنون چـو حـدیث خـود فـرو گـفـت	بـگریسـت پـدر بـدانچـه او گفت
زیـن گـوشـه پــدر نـشـسـتـه گـریـان	زانـسـو پــسـر اوفـتــاده عـریـان
پــس بـــار دگــر بــه خــانــه بـــردش	بـنواخـت بـه دوستـان سپـردش
وان شـیـفـتـه دل بــه شـور بــخـتـی	می کرد صبـوریی بـه سـخـتـی
روزی دو سه در شکنجه می زیست	زانگونه که هر که دید بـگریست
پـــس پـــرده دریــد و آه بـــرداشـــت	سـوی در و دشت راه بـرداشت
مــی زیـســت بــه رنـج و نــاتــوانـی	مــی مــرد کـــدام زنــدگـــانــی
چـون گرم شـدی بـه عشق وجـدش	بــردی بـه نـشـاط گـاه نـجـدش
بـرنجـد شـدی چـو شـیر سـرمـسـت	آهن بـر پـای و سنگ بـر دسـت
چــون بـــرزدی از نــفــیــر جــوشــی	گفتـی غـزلی بـه هر خـروشـی
از هــر طـــرفــی خـــلــایــق انــبـــوه	نـظـاره شـدی بــه گـرد آن کـوه
هــر نـــادره ای کـــز او شـــنــیــدنــد	در خـاطـر و در قـلـم کـشـیـدنـد
بـــردنــد بـــه تــحــفــه هــا در آفــاق	زان غـنیه غنی شـدند عـشـاق