بـود بـلقـیس و سـلیمان را سـخـنروزی انـدر کـشـف سـر خــویـشـتــنهـر دو را دل بــر سـر انـصـاف بــودخــاطــر از رنـگ رعــونـت صــاف بــودگفت شاه دین سل…
| بـود بـلقـیس و سـلیمان را سـخـن | روزی انـدر کـشـف سـر خــویـشـتــن |
| هـر دو را دل بــر سـر انـصـاف بــود | خــاطــر از رنـگ رعــونـت صــاف بــود |
| گفت شاه دین سلیمان از نخـست | گر چـه بـر من خـتـم ملک آمد درست |
| در نـیـایـد روز و شــب کــس از درم | تــا مـن از اول بــه دســتــش نـنـگـرم |
| کو چـه تـحـفـه بـهر من آرد بـه کف | کـش فـزایـد پــیـش مـن عـز و شـرف |
| بـعـد ازان بـلـقـیس از سـر نـهـفـت | زد دم و از حال خویش این نکته گفت |
| کـز جـهـان بـر مـن جـوانـی نـگـذرد | کـاندر او چـشـمم بـه حـسـرت ننگـرد |
| در دلم ناید که ای کـاش این جـوان | بـــودیــم دمـــســـاز جـــان نـــاتـــوان |
| ایـن بــود حــال زنــان نـیـک خــوی | از زن بــدخــو نـشــایـد گــفــت و گــو |
| خواجه فردوسی که دانی بخردش | بــر زن نـیـک اســت نــفــریـن بــدش |
| کـی زن بــدگـونـه نـیـک آیـیـن بـود | پــیـش نـیـکـان در خــور نـفـریـن بــود |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
