هیچ شکی نیست که فلسفه زبان و ساختارهای آن موضوعی است که به پژوهشگران و سخنپردازان ارتباط می یابد.و ما این اجازه را نخواهیم داشت که ذهن عمومی جامعه را به آن مشغول داریم زیرا این امر جدا از اینکه فارسی زبانان را از زبان آموزی باز می دارد در زیزبنای فکری آنان به پیچیده شدن مفاهیم خواهد انجامید که امری پذیرفته نخواهد بود.فهم متن ها و بیان اهداف آنها یادآوری موارد نادر و استثناهای زبانی فایده علمی در آموختن زبان و زبان آموزی ندارد.و مهم این است که دانشجو و جوینده دانش با آموختن چیزهایی از محیط زبانی خویش تصویر روشنتر بیشتری از زبان بیابد.و به دور از ساختارهای نادر و کاربردی در جامعه امروزی با توجه به زبان معیار به نوآوری های زبانی دست یابد.
زبان تاریخی:
اما زبان تاریخی و اهمیت آن نیز بر کسی پوشیده نیست.چیزی که همواره همراه نسل ها بوده و دست به دست از طریق کتابها و نوشته ها و آثار تاریخی و در وجه عام آن نوشته های باستان به ما رسیده است.این تمدن شگرف که میراث گذشتگان ما است تنها وسیله ای است که با بیان آن خواهیم توانست به یک ریشه یکسان اشاره داشته باشیم که همگی ما فارسی زبانها را به یک نسبت یکسان در نظر جلوه گر می سازد.
مرزهای زبانی یک ملت را زبان آن ملت ترسیم می کند پس اگر این زبان تغییر یابد و از اصل و ریشه خود دور گردد ساکنان این سرزمین از خویشتن فاصله گرفته و به بیگانه گرایی دچار می گردند.وحدت یک ملت زمانی تحقق خواهد یافت که افکار و اندیشه ها ای که در وجدان و درون افراد است به وحدت زبانی رسیده که نتیجه آن وحدت ملتی است که افراد به آن نسبت می یابند.تاکید بر وحدت زبانی در شعر نیز دارای اهمیت است چرا که گروه های مختلف زبانی که گویش ها و لهجه های فراوانی را در سراسر یک کشور ایجاد کرده اند به دنبان ابراز ماهیت وجودی زبان خویش به تعصب های زبانی رسیده و از زبان معیار فاصله می گیرند.این نکته به معنای نفی و کنار گذاری گویش ها و لهجه ها نیست بلکه به معنای توجه به اصل مشترک زبانی میان همزبانان یک ملت است.ما ترک های ایرانی،عرب های ایرانی،بلوچ ها،کردها،لرهای ایرانی ،همه فارسی زبان نیز هستیم …در سایه اتحاد زبانی و تاکید بر زبان فارسی معیار خواهیم توانست به عنصر اتحاد دست یافته و به ایران اسلامی ببالیم و این نکته خواهد توانست در شعرهای معاصر ما نیز جلوه گاه بارز اتحاد و انسجام گردد.
بنابرین در شعرها که گاهی شاهد تعصب و بیان برتری لهجه یا گویش ویژه ای هستیم این نکته ،موضوع پذیرفته ای نبوده و اساس فلسفی آن به جدایی های زبانی خواهد انجامید که نتیجه ای جر دور گردیدن از عنصر اتحاد زبانی نخواهد داشت.
شعر نو عنصر اتحاد یا بیگانه گرایی؟؟!!:
شعر نو را از یک دیگاه می توانیم به وحدت بخش زبان امروز و از دیدگاه دیگر به درونمایه گرای غربی یاد کنیم.این نکته گرچه به ظاهر ساده و مشخص به نظر می آید اما اهمیت بسیار زیادی داشته و دارد.شعر نو با توجه به قالب ویژه و ساختار تقلیدی از غرب زمانی که در قالب های سپید بیان می گردد از اندیشه های ایرانی جدا افتاده و در دام فکرهای غیراسلامی می افتد.این شعر زمانی خواهد توانست به ماهیت ایرانی وحدت بخش دست یابد که اندیشه ها و اصطلاح های بومی و ملی را بیان سازد ولی افسوس که مبانی این شعر نیز ترجمه ای گردیده و بیان فکرها و عصاره اندیشه های اروپایی و غربی ساختار و محتوای آن را تشکیل داده است.اما همین شعر نو با نگاه به فرهنگ بومی خواهد توانست به بیان اندیشه های ناب ایرانی که در ادبیات پیشین ما بسیار است دست یابد.
بخش نقد ادبی | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
