قالب شعر: غزل

شاعرم ،اما نمیدانم کجایم ، کیستم
هرکسی گوید به من استاد ،اما نیستم
بوی فقر ودرد دارد کوچه های شعر من
بس درون شعله ها و دود سینه زیستم
وزنه ای سنگین به روی دوش همچون کنگری
زیرسنگی درخمود و راستی عالیستم
خم شوم اما نمی مانم به جا بی جستجو
سنگ می داند که در راه رهایی کیستم
می رود تا اوج ابر آسمان پیمای کوه
باز می بینم که قعر برفهای پیستم
شاه بیتم در جدال نوه های شعر باخت
سنگ روی یخ چونان شر منده ای جاریستم
بافتم اما نشد آنگونه بوی نو دهد
بس درون دردها با اشک دیده ریستم
عاقبت سرگشته ای آید به خاک گور من
گوید این دیوانه ای زار است اما نیستم