گرت خویش دشمن شود دوستدارز تـلـبـیـسـش ایمـن مـشـو زینـهـارکـه گردد درونش بـه کـین تـو ریشچـو یـاد آیدش مـهـر پـیونـد خـویشبـد انـدیش را لـفـظ شـیـرین…
| گرت خویش دشمن شود دوستدار | ز تـلـبـیـسـش ایمـن مـشـو زینـهـار |
| کـه گردد درونش بـه کـین تـو ریش | چـو یـاد آیدش مـهـر پـیونـد خـویش |
| بـد انـدیش را لـفـظ شـیـرین مـبـین | کـه مـمـکـن بــود زهـر در انـگـبـیـن |
| کسی جـان از آسیب دشمن بـبـرد | که مر دوستان را به دشمن شمرد |
| نـگـه دارد آن شــوخ در کـیـســه در | کـه بـیند همه خـلـق را کـیسـه بـر |
| *** | |
| سـپـاهی که عاصـی شـود در امیر | ورا تــا تــوانـی بــخــدمــت مــگــیـر |
| نـدانـسـت سـالـار خـود را سـپـاس | تــو را هـم نـدارد، ز غـدرش هـراس |
| بـه سـوگند و عهد اسـتـوارش مدار | نـگـهـبــان پــنـهـان بــر او بــر گـمـار |
| نــو آمــوز را ریــســـمــان کــن دراز | نـه بـگـسـل کـه دیگـر نـبـینیش بـاز |
| *** | |
| چـو اقلیم دشمن بـه جـنگ و حصار | گـرفـتـی، بــه زنـدانـیـانـش سـپــار |
| که بـندی چو دندان به خون در بـرد | ز حــلـقــوم بــیـدادگـر خــون خــورد |
| *** | |
| چـو بـرکـندی از چـنگ دشـمـن دیار | رعـیـت بـه سـامـان تـر از وی بــدار |
| کـــه گــر بـــاز کـــوبـــد در کـــار زار | بـــر آرنــد عــام از دمــاغــش دمــار |
| وگــر شــهـریـان را رســانـی گـزنـد | در شـهـر بــر روی دشـمـن مـبــنـد |
| مـگـو دشـمـن تـیـغ زن بــر درسـت | که انبـاز دشمن بـه شهر اندرسـت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
