نورٌ علی نور

<span;><span;>سحر بود و دلم بود
<span;><span;>وَ سجّادهٔ طاعات
<span;><span;>وَ من بودم ذکر لب و تسبیح عبادات
<span;><span;>که در سوز مناجات
<span;><span;>دل افروخته با جذبهٔ آیات
<span;><span;>شدم محو احادیث و روایات
<span;><span;>که با حال اشارات
<span;><span;>گشودند مرا پنجره ای رو به سماوات
<span;><span;>و گفتند که در اوج عنایات
<span;><span;>شدی محرم ما
<span;><span;>از کرم مادر سادات(س)
<span;><span;>
<span;><span;>زبان چون قلمی
<span;><span;> بر ورق سینه روان شد
<span;><span;>که نویسد کمی از نور
<span;><span;>و از شعشعهٔ نورٌ عَلیٰ نُور
<span;>بخواند<span;><span;> خَلَقَ النُّور مِنَ النُّور
<span;><span;>مِنَ النُّور إلَی النُّور
<span;><span;>واز مرتبهٔ عزَّت مذکور
<span;><span;>که شد جلوهٔ منصورهٔ منصور
<span;><span;>همان مُصحف منشور
<span;><span;>که نازل شده بر سینهٔ پیغمبر محبور
<span;><span;>به نور دل مولا شده ممهور

<span;><span;>دو تا چشم سرم بستم و
<span;><span;>دل از همه آن لحظه گسستم
<span;><span;>قلم ساختم از شاخه‌ی احساس
<span;><span;>که با جوهری از عطر گل یاس
<span;><span;>درآن ساعت حسّاس
<span;><span;>نوشتم به دل ریش و
<span;><span;>به این سینه‌ی آزرده به تشویش
<span;><span;>وَ گفتم ز غم خویش و
<span;><span;>نوشتم ز غم هر دل عاشق
<span;><span;>که چونان برگ شقایق
<span;><span;>شده بر سِرِّ جهان محرم و لایق
<span;><span;>ز خلایق شده فارغ
<span;><span;>و زنم بانگ :
<span;><span;>که لاحَولَ وَلاقُوَّةَإلّا به رُبوبیّت خالق

<span;><span;>ملائک همه بی تاب شنیدن
<span;><span;>و زبانی که بر آن
<span;>نور<span;><span;> حدیث ثقلین است
<span;><span;>چه آراسته گردیده
<span;>چه زیباست، <span;><span;>چه غوغاست
<span;><span;>کلامی که ز شرق دلِ سودازده پیداست
<span;><span;>یقین نور خداوند تعالاست
<span;>همان<span;><span;> جلوهٔ مُستَودَعُ فیهٰاست
<span;><span;>اگر فاش هـویداست
<span;><span;>یقین حرمت نور ازلی حضرت زهراست(س)

<span;><span;>سلامی کنم و عرض ادب
<span;><span;>محضر معمار تولّیٰ و تبرّیٰ
<span;><span;>به احیاگر تقویٰ
<span;><span;>و بر ساحت قدسیّهٔ إنسیّهٔ حَورٰاء
<span;><span;>به شرح فلق و فُصّلت و کوثر و أعلی
<span;><span;>به تفسیر نساء و زُمَر و مریم و أسراء
<span;><span;>به تأیل قلم، واقعه و فاتحه و فاطر و طٰهٰ
<span;><span;>به مقصود دل مریم عذراء
<span;><span;>و به ناموس خدا راضیه‌ی مرضیه
<span;><span;>اُمُّ النُّجبا، حضرت زهرا(س)
<span;><span;>که هم اُمَّ بَنیهاست
<span;><span;> وَ هم اُمَّ ابیهٰا

<span;>به دریای ولایت صدف <span;><span;>است این
<span;><span;>که بر خلقت عالم هدف است این
<span;>که نبی را خلف <span;><span;>است این
<span;><span;>چه گویم که
<span;><span;>همه هستی شاه نجف است این
<span;><span;>
<span;><span;> خداراست، چه راهی
<span;><span;>چه خورشید و چه ماهی
<span;><span;>دلش لایتناهی
<span;><span;>دمش واسطهٔ فیض الهی
<span;><span;>که مهرش به نگاهی
<span;><span;>برد ظلمتِ هر أهل گناهی
<span;><span;>
<span;><span;>چه بانوی غریبی که ز داغش
<span;><span;>همهٔ کون و مکان آه برآورد
<span;><span;>شرربار و پر از درد
<span;><span;>که یک شهر پر از مردم نامرد
<span;><span;>بر این خانه چه ها کرد
<span;><span;> زمانی که قلم میخ و
<span;><span;>مرکّب شده خون
<span;><span;>صفحهٔ آنهم در و دیوار
<span;><span;>در آن خانهٔ اسرار
<span;><span;>به پیش نظر حیدر کرّار
<span;><span;>نوشتند کتابی همه آیات غم احمد مختار

<span;><span;>همان روز
<span;><span;>که شد صورت مهتاب
<span;><span;>پر از سایهٔ خوناب
<span;><span;>صدایی به تب و تاب
<span;><span;>که ای خادمه بشتاب
<span;><span;>مرا فضّه در این غائله دریاب
<span;><span;>که کشتند دگر محسن ششماههٔ ما را
<span;><span;>
<span;><span;>چه گویم؟
<span;><span;>چه نویسم؟
<span;><span;>که شروع همهٔ مرثیهٔ آل از اینجاست
<span;><span;>دم روضه به این حالت و منوال از اینجاست
<span;><span;>هلاهل، جگر پاره و
<span;><span;>داغ کمر دال از اینجاست
<span;><span;>غم هروله از خیمه به گودال
<span;><span;>شروع زدن ضجّهٔ اطفال
<span;><span;>به یغما شدن زیور و خلخال از این جاست
<span;><span;>شروع سخن حضرت سجّاد
<span;><span;>به بازار دمشق و دل منهال از این جاست
<span;><span;>

<span;><span;>

<span;> مجتبی تاجیک «ساده»