وزانــجـــا ســوی راه بـــنــهــاد رویچــنــان چــون بــود مــردم راه جــویهمی رفـت پـویان بـه جـایی رسـیدکــه انـدر جــهـان روشــنــایـی نـدیـدشـب تـ…
| وزانــجـــا ســوی راه بـــنــهــاد روی | چــنــان چــون بــود مــردم راه جــوی |
| همی رفـت پـویان بـه جـایی رسـید | کــه انـدر جــهـان روشــنــایـی نـدیـد |
| شـب تـیره چـون روی زنـگـی سـیاه | سـتـاره نـه پـیدا نـه خـورشـید و مـاه |
| تـو خورشید گفتی بـه بـند اندرست | ســتــاره بــه خــم کـمـنـد انـدرسـت |
| عــنـان رخــش را داد و بــنـهـاد روی | نـه افـراز دیـد از سـیـاهـی نـه جــوی |
| وزانـجــا ســوی روشـنـایـی رسـیـد | زمـیـن پـرنـیـان دیـد و یـکـسـر خـویـد |
| جــهـانـی ز پــیـری شــده نـوجــوان | هـــمـــه ســـبــــزه و آبـــهـــای روان |
| همـه جـامـه بـر بـرش چـون آب بـود | نـیـازش بــه آســایـش و خــواب بــود |
| بـــرون کــرد بـــبـــر بــیــان از بــرش | بـه خـوی اندرون غـرقـه بـد مغـفـرش |
| بـــگــســتــرد هــر دو بـــر آفــتـــاب | بـه خـواب و بـه آسـایش آمـد شـتـاب |
| لگـام از سـر رخـش بـرداشـت خـوار | رهــا کــرد بــر خــویــد در کــشــتــزار |
| بپوشید چون خشک شد خود و بـبر | گــیــاکــرد بــســتــر بــســان هــژبــر |
| بــخــفــت و بــیـاســود از رنــج تــن | هم از رخش غم بـد هم از خویشتـن |
| چـو در سبـزه دید اسپ را دشتـوان | گــشــاده زبــان ســوی او شــد دوان |
| سـوی رسـتـم و رخـش بـنـهاد روی | یــکــی چــوب زد گــرم بــر پــای اوی |
| چــو از خـواب بــیـدار شـد پــیـلـتــن | بــدو دشــتــوان گـفـت کـای اهـرمـن |
| چـرا اسـپ بــر خـویـد بــگـذاشـتـی | بــــر رنـــج نـــابـــرده بـــرداشـــتـــی |
| ز گـفـتــار او تــیـز شــد مـرد هـوش | بـجـسـت و گرفـتـش یکایک دو گوش |
| بــیـفـشــرد و بــرکـنـد هـر دو ز بــن | نـگـفـت از بــد و نـیـک بــا او سـخــن |
| سـبـک دشـتـبـان گوش را بـرگرفـت | غـریـوان و مـانـده ز رسـتـم شـگـفـت |
| بـــدان مــرز اولـــاد بـــد پـــهــلـــوان | یــکــی نــامــجـــوی دلــیــر و جـــوان |
| بـشد دشـتـبـان پـیش او بـا خـروش | پر از خون بـه دستش گرفته دو گوش |
| بــدو گـفـت مـردی چــو دیـو ســیـاه | پــلـنـگـیـنـه جــوشــن از آهـن کــلـاه |
| همه دشـت سـرتـاسـر آهرمنسـت | وگـر اژدهـا خـفـتـه بــر جـوشـنـسـت |
| بـرفـتـم که اسـپـش بـرانم ز کشـت | مرا خود بـه اسپ و به کشته نهشت |
| مـرا دیـد بـرجـسـت و یـافـه نـگـفـت | دو گـوشـم بـکـند و همـانجـا بـخـفـت |
| چــو بــشـنـیـد اولـاد بــرگـشـت زود | بـــرون آمــد از درد دل هــمــچــو دود |
| که تـا بـنگرد کاو چـه مردسـت خـود | ابـــا او ز بـــهــر چــه کــردســت بـــد |
| هـمـی گــشــت اولــاد در مــرغــزار | ابــــا نـــامـــداران ز بـــهـــر شـــکـــار |
| چو از دشتـبـان این شگفتـی شنید | بــه نـخـچـیـر گـه بــر پـی شـیـر دیـد |
| عـنـان را بــتــابــیـد بــا ســرکـشـان | بـدان سـو کـه بـود از تـهمـتـن نشـان |
| چـو آمد بـه تـنگ اندرون جـنگـجـوی | تـهـمـتـن سـوی رخـش بــنـهـاد روی |
| نشست از بـر رخش و رخشنده تیغ | کـشـیـد و بــیـامـد چــو غـرنـده مـیـغ |
| بــدو گـفـت اولـاد نـام تــو چـیـسـت | چـه مردی و شـاه و پـناه تـو کـیسـت |
| نــبــایـســت کــردن بــریـن ره گــذر | ره نــــره دیـــوان پــــرخــــاشــــخــــر |
| چـنین گفـت رسـتـم که نام من ابـر | اگـــر ابـــر بـــاشـــد بـــه زور هــژبـــر |
| هـــمـــه نـــیـــزه و تـــیــغ بـــار آورد | ســــران را ســــر انـــدر کـــنـــار آورد |
| بــه گـوش تــو گـر نـام مـن بــگــذرد | دم و جــان و خــون و دلـت بــفـسـرد |
| نـیامـد بـه گـوشـت بـه هر انـجـمـن | کـــمــنــد و کــمــان گــو پـــیــلــتـــن |
| هـران مـام کـاو چـون تـو زایـد پـسـر | کـفــن دوز خــوانـیـمـش ار مـویـه گـر |
| تـو بـا این سـپـه پـیش من رانده ای | هـمـی گـو ز بـرگـنـبـد افـشـانـده ای |
| نــهـنــگ بــلــا بــرکــشــیـد از نـیـام | بــیـاویـخـت از پــیـش زیـن خـم خــام |
| چــو شــیــر انــدر آمــد مــیــان بــره | هـمـه رزمـگـه شـد ز کـشــتــه خــره |
| بـه یک زخـم دو دو سـرافـگـند خـوار | همـی یافـت از تـن بـه یک تـن چـهار |
| سـران را ز زخـمـش بـه خـاک آوریـد | سـر سـرکـشـان زیـر پـی گـسـتـریـد |
| در و دشــت شــد پــر ز گـرد ســوار | پــراگـنـده گـشــتــنـد بــر کـوه و غــار |
| همی گـشـت رسـتـم چـو پـیل دژم | کـمـنـدی بـه بـازو درون شـصـت خـم |
| بــه اولـاد چـون رخـش نـزدیـک شـد | بـــه کــردار شــب روز تـــاریــک شــد |
| بــیـفــگــنــد رســتــم کــمــنــد دراز | بـــه خــم انــدر آمــد ســر ســرفــراز |
| از اسپ اندر آمد دو دستش ببست | بـپـیش اندر افگند و خـود بـرنشسـت |
| بـدو گفت اگر راسـت گویی سـخـن | ز کـژی نـه ســر یـابــم از تــو نـه بــن |
| نــمــایـی مــرا جــای دیـو ســپــیــد | هـمـان جــای پــولـاد غــنـدی و بــیـد |
| بـه جایی که بـستست کاووس کی | کـسـی کـاین بـدیها فـگـندسـت پـی |
| نــمــایـی و پــیـدا کــنـی راســتــی | نـیـاری بــه کــار انــدرون کــاســتــی |
| من این تـخـت و این تـاج و گرز گران | بــــگـــردانـــم از شــــاه مـــازنـــدران |
| تـو بـاشـی بـرین بـوم و بـر شـهریار | ار ایــدونـــک کـــژی نــیــاری بـــکـــار |
| بــدو گــفــت اولـاد دل را ز خــشــم | بــپـرداز و بـگـشـای یـکـبــاره چـشـم |
| تـــن مــن مــپـــرداز خــیــره ز جــان | بـیـابـی ز مـن هـرچ خـواهـی هـمـان |
| تــرا خــانــه بـــیــد و دیــو ســپــیــد | نـمــایـم مــن ایـن را کــه دادی نـویـد |
| به جایی که بـستست کاووس شاه | بــگـویـم تـرا یـک بـه یـک شـهـر و راه |
| از ایــدر بــه نــزدیـک کــاووس کــی | صـد افگنده بـخـشـیده فـرسـنگ پـی |
| وزانـجــا سـوی دیـو فـرســنـگ صـد | بـــیــایــد یــکـــی راه دشـــوار و بـــد |
| مـیان دو صـد چـاهسـاری شـگـفـت | بــه پــیـمـایـش انـدازه نـتـوان گـرفـت |
| مـیان دو کـوهـسـت این هول جـای | نــپــریــد بـــر آســمــان بــر هــمــای |
| ز دیــوان جـــنـــگـــی ده و دو هــزار | بـه شـب پـاسـبــانـنـد بــر چـاهـسـار |
| چــو پــولـاد غـنـدی ســپــهـدار اوی | چـو بـیدسـت و سـنـجـه نگـهدار اوی |
| یـکـی کـوه یـابــی مـر او را بــه تــن | بــر و کـتــف و یـالـش بــود ده رســن |
| تـرا بـا چـنـین یـال و دسـت و عـنـان | گـــذارنــده گـــرز و تـــیــغ و ســـنــان |
| چــنـیـن بــرز و بــالـا و ایـن کـار کـرد | نه خـوب اسـت بـا دیو جـسـتـن نبـرد |
| کزو بـگذری سـنگلاخـسـت و دشت | کــه آهــو بــران ره نــیــارد گــذشــت |
| چـو زو بــگـذری رود آبــسـت پـیـش | کـه پـهنـای او بـر دو فـرسـنـگ بـیش |
| کـــنـــارنــگ دیــوی نــگـــهــدار اوی | هــمــه نــره دیـوان بــه فــرمــان اوی |
| وزان روی بـــزگــوش تــا نــرم پـــای | چـو فرسـنگ سـیصد کشیده سـرای |
| ز بـــزگـــوش تـــا شـــاه مــازنــدران | رهـی زشــت و فـرســنـگـهـای گـران |
| پــراگــنــده در پــادشــاهــی ســوار | هـمـانـا کـه هـسـتـنـد سـیـصـدهـزار |
| ز پـیـلـان جـنـگـی هـزار و دویـسـت | کزیشان به شهر اندرون جای نیست |
| نــتــابــی تــو تــنـهـا و گــرز آهـنـی | بـــســـایــدت ســوهــان آهــرمــنــی |
| چـنـان لـشـکـری بــا سـلـیـح و درم | نــبـــیــنــی ازیــشــان یــکــی را دژم |
| بــخــنـدیـد رســتــم ز گـفــتــار اوی | بــدو گـفــت اگـر بــا مـنـی راه جــوی |
| بــبــیـنـی کـزیـن یـک تــن پــیـلـتـن | چــه آیــد بـــران نــامــدار انــجـــمــن |
| بـــه نـــیـــروی یــزدان پـــیـــروزگـــر | بـه بـخـت و بـه شـمـشـیر تـیز و هنر |
| چــو بــیــنــنــد تــاو بــر و یــال مــن | بــه جـنـگ انـدرون زخـم گـوپــال مـن |
| بـه درد پـی و پـوسـتـشـان از نهیب | عـــنــان را نــدانــنــد بـــاز از رکــیــب |
| ازان سـو کـجـا هسـت کـاووس کی | مـــرا راه بـــنـــمـــای و بــــردار پـــی |
| نــیــاســود تــیـره شــب و پــاک روز | هـمـی رانـد تـا پــیـش کـوه اسـپــروز |
| بـدانجـا کـه کـاووس لشـکـر کـشـید | ز دیـــوان جـــادو بـــدو بـــد رســـیـــد |
| چـو یک نیمه بـگذشت از تـیره شب | خـروش آمـد از دشـت و بـانگ جـلـب |
| بــه مــازنــدران آتــش افــروخــتــنـد | بـه هر جـای شمعی همی سوختـند |
| تـهمتـن بـه اولاد گفت آن کجـاسـت | که آتـش بـرآمد همی چـپ و راسـت |
| در شــهـر مـازنـدران اســت گــفــت | کـه از شـب دو بـهـره نـیـارنـد خـفـت |
| بــدان جــایـگــه بــاشــد ارژنـگ دیـو | کـه هـزمـان بــرآیـد خــروش و غــریـو |
| بـخـفـت آن زمان رسـتـم جـنگجـوی | چـو خـورشـیـد تـابــنـده بـنـمـود روی |
| بـــپـــیــچــیــد اولــاد را بـــر درخــت | بـه خـم کـمـنـدش درآویخـت سـخـت |
| بــه زیــن انــدر افــگــنــد گــرز نــیــا | هـمــی رفــت یـکــدل پــر از کــیـمـیـا |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
