خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٨

شماره ٨

چـو بـرگـشـت سـهـراب گـژدهـم پـیربــیـاورد و بــنـشــانـد مــردی دبــیـریـکـی نـامـه بـنـوشـت نـزدیـک شـاهبــرافــگـنـد پــویـنـده مـردی بــه راهنـخــ…

چـو بـرگـشـت سـهـراب گـژدهـم پـیر	بــیـاورد و بــنـشــانـد مــردی دبــیـر
یـکـی نـامـه بـنـوشـت نـزدیـک شـاه	بــرافــگـنـد پــویـنـده مـردی بــه راه
نـخــســت آفــریـن کــرد بــر کـردگـار	نــمــود آنــگــهــی گــردش روزگـــار
کــه آمــد بــر مــا ســپــاهــی گــران	هـــمـــه رزم جـــویــان کـــنـــدآوران
یـکـی پــهـلـوانـی بــه پـیـش انـدرون	کـه سـالـش ده و دو نبـاشـد فـزون
بــه بــالـا ز سـرو سـهـی بــرتـرسـت	چو خورشید تـابـان بـه دو پـیکرست
بــرش چـون بــر پـیـل و بــالـاش بــرز	ندیدم کسـی را چـنان دسـت و گرز
چـو شـمشیر هندی بـه چـنگ آیدش	ز دریـــا و از کـــوه تــــنـــگ آیـــدش
چــو آواز او رعــد غــرنــده نــیــســت	چـو بــازوی او تـیـغ بـرنـده نـیـسـت
هــجــیـر دلــاور مــیــان را بــبــســت	یـکـی بــاره تــیـزتــگ بــرنـشـسـت
بــشــد پــیـش ســهـراب رزم آزمـای	بـر اسپش ندیدم فزون زان بـه پـای
کـه بـر هـم زنـد مـژه را جـنـگ جـوی	گـرایـد ز بــیـنـی سـوی مـغـز بــوی
که سـهرابـش از پـشت زین بـرگرفت	بـرش مـانـد زان بـازو اندر شـگـفـت
درست ست و اکنون به زنهار اوست	پـراندیشـه جـان از پـی کـار اوسـت
ســواران تــرکــان بـــســی دیــده ام	عـنـان پـیچ زین گـونـه نـشـنـیده ام
مــبـــادا کـــه او در مــیــان دو صـــف	یـکــی مــرد جــنــگ آور آرد بــکــف
بــران کــوه بــخــشــایـش آرد زمـیـن	کــه او اســپ تــازد بــرو روز کــیــن
عـنـان دار چــون او نـدیـدســت کـس	تو گفتی که سام سوارست و بـس
بــلـنـدیـش بــر آســمـان رفـتــه گـیـر	سـر بـخـت گـردان همه خـفـتـه گیر
اگـر خـود شـکـیـبـیـم یـک چـنـد نـیـز	نـکـوشـیـم و دیـگـر نـگـویـیـم چــیـز
اگـــر دم زنـــد شـــهـــریـــار زمـــیــن	نـرانــد ســپــاه و نـســازد کــمــیـن
دژ و بـاره گـیرد کـه خـود زور هـسـت	نگیرد کسی دسـت او را بـه دست
کـه ایـن بــاره را نـیـسـت پـایـاب اوی	درنـگـی شـود شـیـر زاشـتـاب اوی
چـو نامـه بـه مـهر اندر آمـد بـه شـب	فرسـتـاده را جـسـت و بـگشـاد لب
بــگـفـتـش چـنـان رو کـه فـردا پــگـاه	نـبــیـنـد تـرا هـیـچـکـس زان سـپـاه
فـرســتــاد نـامـه ســوی راه راســت	پـس نـامـه آنـگـاه بـر پـای خـاسـت
بــنـه بــرنـهـاد و ســرانــدر کــشــیـد	بـــران راه بـــی راه شــد نــاپــدیــد
ســوی شــهـر ایـران نــهــادنــد روی	ســـپـــردنـــد آن بــــاره دژ بــــدوی
چـو خـورشـید بـر زد سـر از تـیره کوه	مـیـان را بــبــسـتـنـد تــرکـان گـروه
ســپــهـدار سـهـراب نـیـزه بــدســت	یکی بـارکـش بـاره ای بـرنشـسـت
ســوی بــاره آمــد یـکــی بــنــگــریـد	بـه بـاره درون بـس کـسـی را نـدید
بـــیـــامـــد در دژ گـــشـــادنـــد بــــاز	نــدیــدنــد در دژ یــکــی رزمــســـاز
بــه فــرمــان هـمـه پــیـش او آمـدنـد	بـه جـان هرکسـی چـاره جـو آمدند
چـو نـامـه بـه نـزدیک خـسـرو رسـید	غمی شد دلش کان سخنها شنید
گـرانـمـایـگـان را ز لـشــکـر بــخــوانـد	وزیـن داسـتــان چــنـدگـونـه بــرانـد
نـشـسـتـنـد بــا شـاه ایـران بــه هـم	بـزرگـان لـشـکـر هـمـه بـیش و کـم
چـو طـوس و چـو گودرز کشـواد و گیو	چـو گـرگـیـن و بـهـرام و فـرهـاد نـیو
سـپـهـدار نـامـه بـر ایـشـان بـخـوانـد	بـپـرسـیـد بـسـیـار و خـیـره بـمـانـد
چــنـیـن گــفــت بــا پــهـلـوانـان بــراز	کــه ایـن کــار گـردد بــه مـا بــر دراز
بـرین سـان کـه گـژدهم گـوید همـی	از انـدیـشـه دل را بــشـویـد هـمـی
چـه سـازیم و درمان این کار چـیست	از ایـران هـم آورد این مـرد کـیسـت
بــر آن بــرنـهـادنـد یـکـســر کـه گـیـو	بــه زابــل شــود نــزد ســالــار نـیـو
بــه رســتــم رســانـد از ایـن آگـهـی	که بـا بـیم شد تـخـت شاهنشهی
گــو پـــیــلــتـــن را بـــدیــن رزمــگــاه	بـخـواند که اویسـت پـشـت سـپـاه
نـشـسـت آنـگـهـی رای زد بــا دبـیـر	کــه کــاری گــزایـنـده بــد نــاگــزیـر