نهفتـه چـو بـیرون کشـید از نهانبـه سـه بـخـش کرد آفریدون جـهانیکی روم و خاور دگر تـرک و چینسـیـم دشـت گـردان و ایـران زمـیننخستین به سلم اندرون بـنگری…
| نهفتـه چـو بـیرون کشـید از نهان | بـه سـه بـخـش کرد آفریدون جـهان |
| یکی روم و خاور دگر تـرک و چین | سـیـم دشـت گـردان و ایـران زمـین |
| نخستین به سلم اندرون بـنگرید | هـمـه روم و خــاور مــراو را ســزیـد |
| بـه فـرزنـد تـا لـشـکـری بـرگـزیـد | گـرازان ســوی خــاور انـدرکــشــیـد |
| بــه تـخـت کـیـان انـدر آورد پــای | هـمـی خـوانـدنـدیـش خــاور خـدای |
| دگــر تـــور را داد تـــوران زمــیــن | ورا کــرد ســالــار تــرکــان و چــیــن |
| یکـی لشـکـری نا مزد کـرد شـاه | کـشـید آنگـهی تـور لـشـکـر بـه راه |
| بـیامد بـه تـخت کئی بـرنشست | کمر بـر میان بـست و بگشاد دست |
| بـزرگـان بــرو گـوهـر افـشـانـدنـد | همـی پـاک تـوران شـهش خـواندند |
| از ایشان چو نوبت به ایرج رسید | مــر او را پـــدر شـــاه ایــران گــزیــد |
| هم ایران و هم دشـت نـیزه وران | هم آن تـخـت شـاهی و تـاج سـران |
| بـــدو داد کــورا ســزا بـــود تـــاج | همان کرسی و مهر و آن تخت عاج |
| نشستند هر سه بـه آرام و شاد | چـــنـــان مـــرزبـــانـــان فـــرخ نــژاد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
