سـعادت دل دهد آنرا که چـون تـو دلسـتـان بـاشدنمـیرد تـا ابـد آنکـس کـه او را چـون تـو جـان بـاشـدرخـت در مـجـمـع خـوبــان مـهـی بـر گـرد او انـجـمتــن…
| سـعادت دل دهد آنرا که چـون تـو دلسـتـان بـاشد | نمـیرد تـا ابـد آنکـس کـه او را چـون تـو جـان بـاشـد |
| رخـت در مـجـمـع خـوبــان مـهـی بـر گـرد او انـجـم | تــنــت در زیـر پــیـراهـن گــل انـدر پــرنـیـان بــاشــد |
| نـگـاری را کــه مـوی او ســر انـدر پــای او پــیـچــد | کـجـا همسـر بـود آنکـس که مویش تـا میان بـاشـد |
| چـو چـشم و ابـرویش دیدی ز مژگانش مشو غافل | بترس ای غافل از مستی که تیرش در کمان بـاشد |
| گـه از عـارض عـرق ریزد کـه گـل زو رنگ و بـو گیرد | گه از پـسـتـه شـکـر بـارد کـه آب از وی روان بـاشـد |
| زمـین از روی او پـر نـور و بـا خـورشـید رخـسـارش | فـراغـت دارم از مـاهی کـه جـایش آسـمـان بـاشـد |
| حـدیـث او کـسـی گـویـد کـه دایم چـون قـلـم او را | زبــان انــدر دهـان نــبــود دهـان انـدر زبــان بــاشــد |
| چو کرد او آستین افشان و در رقص آمد آن ساعت | بسروی ماند آن قامت که شاخش گل فشان باشد |
| بــگــرد او هــمــی گــردم مــگــر آن خــود خــوانــد | وگـر گـردشـکـر گـردد مـگـس کـی اهـل آن بــاشــد |
| اگرچـه حد من نبـود چه بـاشد گر چـو من مسکین | چـو سگ بـیرون در خسبـد چـو در بـر آستـان بـاشد |
| بـسـی بـا درد عشـق او بـکوشـید این دل غمگین | طـبـیـعـت بــا مـرض لـابـد بـکـوشـد تـا تـوان بــاشـد |
| چـو گـل پـیدا شـود بـلـبـل بـنالـد، سـیف فـرغـانی | چـو بـلبـل می کند افغان که گل تـا کی نهان بـاشد |
| چـو مجـنون بـا غـم لیلی بـخـواهد از جـهان رفـتـن | ولـیـکـن قــصــه دردش بــمـانـد تــا جــهـان بــاشــد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
