خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٢

شماره ٢

یــکـــی مــرد بـــود انــدر آن روزگــارز دشـــت ســـواران نــیــزه گــذارگـرانمـایه هم شـاه و هم نیک مـردز تــرس جــهـانـدار بــا بــاد ســردکــه مــ…

یــکـــی مــرد بـــود انــدر آن روزگــار	ز دشـــت ســـواران نــیــزه گــذار
گـرانمـایه هم شـاه و هم نیک مـرد	ز تــرس جــهـانـدار بــا بــاد ســرد
کــه مــرداس نـام گــرانـمــایـه بــود	بـه داد و دهـش بـرتـرین پـایه بـود
مــراو را ز دوشــیــدنــی چــارپـــای	ز هـر یک هزار آمـدنـدی بـه جـای
هـمـان گـاو دوشــابــه فـرمـانـبــری	هـمـان تـازی اسـب گـزیـده مـری
بـز و مـیـش بـد شـیـرور هـمـچـنـین	بـه دوشـیـزگـان داده بـد پـاکـدیـن
بـه شیر آن کسـی را که بـودی نیاز	بـدان خـواسـتـه دست بـردی فراز
پــسـر بــد مـرایـن پــاکـدل را یـکـی	کـش از مـهـر بـهره نـبـود انـدکـی
جــهـانـجــوی را نـام ضــحــاک بــود	دلـیـر و سـبــکـسـار و نـاپـاک بـود
کـجـا بـیور اسـپـش همـی خـواندند	چــنـیـن نـام بــر پــهـلـوی رانـدنـد
کــجــا بــیـور از پــهـلـوانـی شــمـار	بــــود بــــر زبــــان دری ده هـــزار
ز اســپــان تــازی بــه زریـن سـتــام	ورا بــود بــیــور کــه بـــردنــد نــام
شـب و روز بـودی دو بـهـره بـه زیـن	ز روی بــزرگــی نـه از روی کــیـن
چـنـان بــد کـه ابـلـیـس روزی پـگـاه	بــیـامـد بــسـان یـکـی نـیـکـخـواه
دل مــهــتــر از راه نــیــکــی بــبــرد	جـوان گـوش گـفـتـار او را سـپــرد
بـدو گفت پـیمانت خـواهم نخـسـت	پس آنگه سخن برگشایم درست
جـوان نیکـدل گشـت فـرمانش کـرد	چـنان چـون بـفرمود سوگند خـورد
کـه راز تــو بــا کــس نـگـویـم ز بــن	ز تـو بـشنوم هر چه گویی سخن
بـدو گفـت جـز تـو کسـی کدخـدای	چـه بـاید همی بـا تـو اندر سـرای
چه بـاید پـدرکش پـسر چون تو بـود	یکـی پـنـدت را مـن بـیـاید شـنـود
زمـانـه بــریـن خــواجــه سـالـخــورد	هـمــی دیـر مــانـد تــو انـدر نـورد
بــگــیـر ایـن ســر مــایـه ور جــاه او	تــرا زیــبــد انــدر جــهــان گــاه او
بــریـن گـفــتــه مـن چــو داری وفــا	جـهـانـدار بــاشـی یـکـی پــادشـا
چـو ضـحـاک بـشـنید انـدیشـه کـرد	ز خـون پــدر شـد دلـش پــر ز درد
بـه ابـلیس گفت این سزاوار نیست	دگـرگـوی کـین از در کـار نـیـسـت
بـدوگـفـت گـر بـگـذری زیـن سـخـن	بـتـابـی ز سـوگـنـد و پـیـمـان مـن
بـمـانـد بـه گـردنـت سـوگـنـد و بـند	شوی خـوار و ماند پـدرت ارجـمند
ســـر مـــرد تـــازی بـــه دام آوریـــد	چـنان شـد کـه فـرمـان او بـرگـزید
بـپـرسـید کـین چـاره بـا مـن بـگـوی	نـتــابــم ز رای تـو مـن هـیـچ روی
بــدو گـفــت مـن چــاره ســازم تــرا	بــه خـورشـیـد سـر بــرفـرازم تــرا
مــر آن پــادشــا را در انــدر ســرای	یکی بـوستان بـود بـس دلگشای
گـرانـمـایـه شـبــگـیـر بــرخـاسـتـی	ز بــهـر پــرسـتــش بــیـاراسـتــی
سر و تـن بـشستی نهفتـه بـه بـاغ	پــرسـتـنـده بــا او بــبــردی چـراغ
بـــیــاورد وارونــه ابـــلــیــس بـــنــد	یکی ژرف چـاهی بـه ره بـر بـکـند
پــس ابــلـیـس وارونـه آن ژرف چـاه	بـه خاشاک پـوشید و بـستـرد راه
ســر تــازیــان مــهــتــر نــامــجــوی	شـب آمـد سـوی بـاغ بـنهاد روی
به چاه اندر افتاد و بشکست پست	شـد آن نیکدل مرد یزدان پـرسـت
بــه هـر نـیـک و بــد شــاه آزاد مـرد	بــه فــرزنـد بــر نــازده بــاد ســرد
هـمـی پـروریـدش بـه نـاز و بـه رنـج	بــدو بــود شــاد و بــدو داد گــنـج
چــنــان بــدگــهـر شــوخ فــرزنــد او	بــگــشــت از ره داد و پــیــونــد او
بـه خـون پـدر گـشـت همـداسـتـان	ز دانـا شـنـیـدم مـن این داسـتـان
کـه فـرزنـد بــد گـر شـود نـره شـیـر	بـه خـون پـدر هـم نـبــاشـد دلـیـر
مـگـر در نهانـش سـخـن دیگـرسـت	پــژوهــنــده را راز بــا مــادرســت
فـــرومــایــه ضـــحـــاک بـــیــدادگــر	بــدیـن چـاره بــگـرفـت جـای پــدر
بــه ســر بــرنـهـاد افــســر تــازیـان	بـریشـان بـبـخـشـید سـود و زیان