خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٢

شماره ٢

ز سـالش چـو یک پـنجـه اندر کشیدســه فــرزنـدش آمــد گــرامـی پــدیـدبـه بـخـت جـهـانـدار هـر سـه پـسـرســـه خـــســـرو نـــژاد از در تــــاج زربـه بـا…

ز سـالش چـو یک پـنجـه اندر کشید	ســه فــرزنـدش آمــد گــرامـی پــدیـد
بـه بـخـت جـهـانـدار هـر سـه پـسـر	ســـه خـــســـرو نـــژاد از در تــــاج زر
بـه بـالا چـو سرو و بـه رخ چون بـهار	بــه هــر چــیـز مــانــنــده شــهــریــار
از ایـن سـه دو پــاکـیـزه از شـهـرنـاز	یـکــی کــهـتــر از خــوب چــهـر ارنـواز
پــــدر نـــوز نـــاکــــرده از نـــاز نـــام	هـمـی پــیـش پــیـلـان نـهـادنـد گــام
فــریــدون از آن نــامــداران خــویـش	یـکـی را گـرانـمـایـه تـر خـوانـد پـیـش
کـــجـــا نـــام او جـــنــدل پـــرهــنــر	بــخ هــر کــار دلــســوز بــر شــاه بــر
بــدو گــفــت بــرگــرد گــرد جــهــان	ســه دخــتــر گــزیـن از نــژاد مــهــان
سـه خـواهـر ز یـک مـادر و یـک پـدر	پــری چــهـره و پــاک و خــسـرو گـهـر
بـه خـوبـی سـزای سـه فـرزنـد مـن	چـنـان چـون بــشـایـد بـه پـیـونـد مـن
بــه بــالــا و دیـدار هــر ســه یـکــی	کـــه ایــن را نــدانــنــد ازان انــدکـــی
چـو بـشنید جـندل ز خـسرو سخـن	یــکــی رای پــاکــیــزه افــگــنــد بـــن
کـه بــیـدار دل بــود و پــاکـیـزه مـغـز	زبــان چــرب و شــایـســتــه کـار نـغـز
ز پـیش سـپـهـبـد بـرون شـد بـه راه	ابـــا چــنــد تــن مــر ورا نــیــکــخــواه
یـکــایـک ز ایـران ســرانـدر کـشــیـد	پـژوهـیـد و هـرگـونـه گـفـت و شـنـیـد
بـه هر کـشـوری کـز جـهان مـهتـری	بـــه پـــرده درون داشــتــن دخــتــری
نـهـفـتـه بـجـسـتـی هـمـه رازشـان	شــنــیــدی هــمــه نــام و آوازشـــان
ز دهـقــان پــر مـایـه کــس را نـدیـد	کــه پــیــوســتــه آفــریــدون ســزیــد
خــردمـنـد و روشـن دل و پــاک تــن	بـــیــامـــد بـــر ســـرو شـــاه یــمـــن
نشـان یافـت جـندل مـر اورا درسـت	سه دختـر چنان چون فریدون بـجست
خــرامـان بــیـامـد بــه نـزدیـک سـرو	چـنـان چـون بـه پـیـش گـل انـدر تـذرو
زمـیـن را بـبـوسـیـد و چـربـی نـمـود	بـــرآن کــهــتـــری آفـــریــن بـــرفــزود
بـه جـنـدل چـنین گـفـت شـاه یمـن	کــه بـــی آفـــریــنــت مــبـــادا دهــن
چـه پـیغـام داری چـه فـرمـان دهـی	فــرســتــاده ای گــر گــرامــی رهــی
بــدو گـفـت جــنـدل کـه خـرم بــدی	هــمــیــشــه ز تــو دور دســت بــدی
از ایران یکـی کـهـتـرم چـون شـمـن	پـــیـــام آوریـــده بــــه شـــاه یـــمـــن
درود فــــــریـــــدون فــــــرخ دهـــــم	سـخـن هر چـه پـرسـند پـاسـخ دهم
تــــرا آفــــریـــن از فـــریـــدون گـــرد	بــزرگ آنـکــســی کـو نـداردش خــرد
مـرا گــفــت شــاه یـمـن را بــگــوی	کـه بــر گـاه تـا مـشـک بــویـد بــبـوی
بــــدان ای ســـر مـــایـــه تـــازیـــان	کــز اخــتــر بــدی جــاودان بــی زیـان
مــرا پـــادشــاهــی آبـــاد هــســت	همـان گـنـج و مـردی و نیروی دسـت
سـه فـرزنـد شـایـسـتـه تــاج و گـاه	اگـــر داســـتـــان را بــــود گـــاه مـــاه
ز هـر کـام و هر خـواسـتـه بـی نـیاز	بـــه هـــر آرزو دســـت ایــشـــان دراز
مـر این سـه گـرانـمـایه را در نهفـت	بـبــایـد کـنـون شـاهـزاده سـه جـفـت
ز کـــار آگــهــان آگــهــی یــافـــتـــم	بــدیـن آگــهــی تــیــز بــشــتــافــتــم
کـجـا از پــس پــرده پــوشـیـده روی	سـه پــاکـیـزه داری تــو ای نـامـجـوی
مــران هـرســه را نـوز نــاکــرده نـام	چـو بـشـنیدم این دل شـدم شـادکام
کــه مــا نــیـز نــام ســه فــرخ نــژاد	چـــو انــدر خـــور آیــد نــکــردیــم یــاد
کــنـون ایـن گـرامـی دو گـونـه گـهـر	بــبـــایــد بــرآمــیــخــت بــا یــکــدگــر
سه پـوشیده رخ را سه دیهیم جوی	ســزا را ســزاوار بــی گــفــت وگــوی
فــریـدون پــیـامـم بــدیـن گــونـه داد	تــو پــاســخ گــزار آنــچــه آیــدت یــاد
پـیـامـش چـو بــشـنـیـد شـاه یـمـن	بــپــژمــرد چــون زاب کــنـده ســمــن
هـمـی گـفـت گـر پـیش بـالـین مـن	نـبـینـد سـه مـاه این جـهان بـین مـن
مــرا روز روشــن بـــود تـــاره شـــب	بــبــایـد گـشـادن بــه پــاسـخ دو لـب
سـرایـنـده را گـفـت کـای نـامـجـوی	زمـان بــایـد انـدر چـنـیـن گـفـت گـوی
شـتــابــت نـبــایـد بــپــاسـخ کـنـون	مــرا چــنــد رازســت بـــا رهــنــمــون
فــرســتــاده را زود جــایــی گــزیــد	پـس آنـگـه بــه کـار انـدرون بــنـگـریـد
بـــیــامــد در بـــار دادن بـــبـــســت	بـه انـبــوه انـدیـشـگـان در نـشـسـت
فــراوان کــس از دشــت نــیـزه وران	بــر خــویـش خــوانــد آزمــوده ســران
نــهــفــتــه بــرون آوریـد از نــهـفــت	هـمـه رازهـا پــیـش ایـشـان بــگـفـت
کـه ما را بـه گـیتـی ز پـیوند خـویش	سه شمع ست روشن به دیدار پیش
فــریـدون فــرســتــاد زی مـن پــیـام	بــگـسـتـرد پــیـشـم یـکـی خـوب دام
همی کـرد خـواهد ز چـشـمـم جـدا	یــکـــی رای بـــایــدزدن بـــا شـــمـــا
فـرسـتـاده گـوید چـنین گـفـت شـاه	کـه ما را سـه شـاهسـت زیبـای گـاه
گـرایـنـده هـر سـه بــه پــیـونـد مـن	بــه ســه روی پــوشـیـده فـرزنـد مـن
اگـــر گــویــم آری و دل زان تـــهــی	دروغــم نــه انــدر خــورد بـــا مــهــی
وگــــر آرزوهـــا ســــپــــارم بــــدوی	شـــود دل پـــر آتـــش پـــر از آب روی
وگــر ســر بــپــیــچــم ز فــرمــان او	بــه یــک ســو گــرایــم ز پــیــمــان او
کــســی کـو بــود شــهـریـار زمـیـن	نـه بــازیـسـت بــا او سـگـالـیـد کـیـن
شــنـیـدســتــم از مــردم راه جــوی	کــه ضــحــاک را زو چــه آمــد بـــروی
ازیـن در سـخـن هـر چــه داریـد یـاد	سـراسـر بـه مـن بــر بــبــایـد گـشـاد
جــــهـــان آزمـــوده دلـــاور ســــران	گـشـادنـد یـک یـک بــه پـاسـخ زبــان
کـه مـا هـمـگـنـان آن نـبـیـنـیـم رای	کـه هـر بــاد را تــو بــجـنـبــی ز جـای
اگـر شـد فـریـدون جــهـان شـهـریـار	نــه مــا بــنــدگــانــیــم بــا گــوشــوار
سخن گفتن و کوشش آیین ماست	عـنـان و سـنـان تـافـتـن دین مـاسـت
بـه خـنجـر زمـین را مـیسـتـان کـنیم	بــه نــیـزه هـوا را نـیـســتــان کــنـیـم
سه فرزند اگر بـر تـو هست ارجـمند	سـربــدره بــگـشـای و لـب را بــبــنـد
و گــر چــاره کــار خــواهـی هـمــی	بــتــرسـی ازیـن پــادشـاهـی هـمـی
ازو آرزوهـــای پــــرمــــایـــه جــــوی	کـــه کـــردار آنــرا نـــبـــیــنــنـــد روی
چـو بـشـنید از آن نـامـداران سـخـن	نـه سـردیـد آن را بـه گـیـتـی نـه بــن