گر عـاشـقـی فـدا کـن در ره عـشـق جـان رادانـم کـه ایـن دلـیـری نـبــود چـو تـو جـبــان راخود چون تـو بـی بـصارت نکند چـنین تـجـارتزیــرا کــه آن حـــر…
| گر عـاشـقـی فـدا کـن در ره عـشـق جـان را | دانـم کـه ایـن دلـیـری نـبــود چـو تـو جـبــان را |
| خود چون تـو بـی بـصارت نکند چـنین تـجـارت | زیــرا کــه آن حـــرارت نــبـــود فــســردگــان را |
| ای شـیـخ گـربـه زاهـد وز بـهـر نـان مـجـاهـد | بــر خــوان آرزوهـا هـمـکــاســه ای ســگـان را |
| ای از بــرای روزی شـغـل تــو خــانـه سـوزی | بـنـشـیـن (و) کـار او کـن کـوضـامـنـسـت آن را |
| از بـــهــر آب فـــردا امـــروز تـــرک نـــان کـــن | چـون نـان بآب دادی خـاکـی شـمـر جــهـان را |
| چو (ن) مرغ دانه می چین اندر زمین که ایزد | کـــرد آردبـــیــز روزی غـــربـــیــل آســـمــان را |
| چـون عـاشـقـان دنیا بـا کس مکن خـصـومت | هـمـکـاســه ســگـان دان جــویـنـدگـان نـان را |
| مــردار مـرده ریـگــی افــتــاده درمـیـانـشــان | ونـدر دهـان گـرفـتـه هـر ده یـک اسـتـخـوان را |
| ای تــیـز کـرده دنـدان بــر اســتــخــوان یـاران | تــا گــوشــتــی نــخــایـد بــردوز لــب دهـان را |
| کـنـج دهـان چـو بــاشـد از گـنـج ذکـر خـالـی | ای زهــردار غــفــلــت مــاری شــمــر زبــان را |
| ای آســیــای ســـودا انــدر ســـرتـــو گــردان | در نـــاو قـــالـــب خـــود چـــون آب دان روان را |
| وآن مــاهـیـان مــعــنـی انـدروی آشــنــا گــر | تــو جــمـع کــرده بــا هـم مـاران و مـاهـیـان را |
| مـاران شـده چـو ثـعـبـان ماهی نمانده دروی | کان نفس چـو سـگ آبـی خـورده یکان یکان را |
| تـو پـیش ازین چـو عـنـقـادر قـاف قـرب بـودی | چـون یـاد مـی نـیـاری آن قـدسـی آشـیان را؟ |
| تـو کرده ای زمسـتـی در خـانه دود هسـتـی | تــاریـک دل نــبــیـنـد آن شــمــع روشــنــان را |
| بــا او فـراخ دل شـو در بــذل جـان کـه نـبــود | زآن مــاه خــانـه روشــن مــرتــنـگ روز نــان را |
| گر در درون پـرده چـون سـیف جـای خـواهی | هر شب چو سگ برین در بالین کین آستان را |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
