تـا دهـان او لـبــالـب شـد ز نـوشغنچه را در پوست خون آمد به جوشبـزم او بـهتـر ز گلگـشـت بـهشـتنــام او خــوش تــر ز الــهـام ســروشبـا غمش تـا طـاقتـی…
| تـا دهـان او لـبــالـب شـد ز نـوش | غنچه را در پوست خون آمد به جوش |
| بـزم او بـهتـر ز گلگـشـت بـهشـت | نــام او خــوش تــر ز الــهـام ســروش |
| بـا غمش تـا طـاقتـی داری بـسـاز | در پـی اش تـا ممکنت بـاشـد بـکوش |
| صـیـد قـید او نـمـی یـابـد خـلـاص | مـسـت جـام او نـمـی آیـد بـه هـوش |
| بـا چـنان صورت چـسان بـندم نظر | بـا چـنین آتـش چـسان مانم خـموش |
| می خرم خار جـفایش را بـه جـان | مـی کـشـم بــار گـرانـش را بـه دوش |
| ما و گل زاری که از نیرنگ عـشـق | گـل بـود خـاموش و بـلـبـل در خـروش |
| تـا پـیامـش بـشـنـوی از هر لـبـی | پــنــبــه غــفــلــت بــرون آور ز گــوش |
| رهــزن آدم شــد آن خــال ســیـاه | آه از ایـن گــنــدم نـمــای جــوفــروش |
| دوش در خوابش فروغی دیده ایم | تـا قیامت سرخـوشیم از خـواب دوش |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
