ای سـتـم کـرده هـمـیشـه بـا وفـاداران خـویشگـر کـنـی عـیـبـی نـبــاشـد یـاری یـاران خـویـشچون نمی خسبـند عشاقت که بـینندت بـخوابخویشتـن را جـلوه کن بـ…
| ای سـتـم کـرده هـمـیشـه بـا وفـاداران خـویش | گـر کـنـی عـیـبـی نـبــاشـد یـاری یـاران خـویـش |
| چون نمی خسبـند عشاقت که بـینندت بـخواب | خویشتـن را جـلوه کن بـر چـشم بـیداران خویش |
| هـر یکـی مـاهـی شـونـد ار ذره یی پـیدا کـنـی | آفـــتـــاب روی خـــود را بـــر هــواداران خـــویــش |
| طـالـبـان هـر سـوی پـویـانـنـد لـیـکـن بـی خـبـر | ز آنکه تـو خـود همنشینی بـا طلب کاران خویش |
| تـو طـبــیـب عـاشـقـانـی عـاشـقـان بــیـمـار تـو | بـی شفابـخـشی نخواهی مرگ بـیماران خویش |
| یــا ســزاوار وصــال تــو نــیــنــد ایـن بــی دلــان | یا نمی خـواهد دلـت شـادی غـمخـواران خـویش |
| در بـهای وصل خود زین مفلسان جز جان مخواه | چـون تـو غـارت کـرده ای مـال خـریـداران خـویش |
| حکم هشیاران کنی کز دست رندان می خورند | گر تو ای شیرین بـبـینی شور می خواران خویش |
| بــی قـراری مـرا حـاجــت بــمـی نـبــود کـه تــو | برده ای ز آن چشم مست آرام هشیاران خویش |
| ای بــعــشــق آتــش زده درمـن، بآب وصــل تــو | همچو خاک تشنه ام، بر من فشان بـاران خویش |
| بـر سـر بـازار عـشـقت سـیف فرغانی بـبـسـت | از مـتــاع نـظــم خــود دکـان هـمـکـاران خــویـش |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
