تـویی سلطان ملک حسن و چون من صد گدا داریتـرا کـی بـرگ مـن بـاشـد کـه چـندین بـی نوا داریوصـالت خـوان سـلطانسـت، ازو محـروم محـتـاجـانزنانش گوشـه یی بـ…
| تـویی سلطان ملک حسن و چون من صد گدا داری | تـرا کـی بـرگ مـن بـاشـد کـه چـندین بـی نوا داری |
| وصـالت خـوان سـلطانسـت، ازو محـروم محـتـاجـان | زنانش گوشـه یی بـشـکـن که بـر در صـد گدا داری |
| سـپـاه مـاه بـشـکـسـتـی بـدان روی و نـمـی دانی | کـزین دلهای اشـکـسـتـه چـه لشـکـر در قـفـا داری |
| کـلـاه شـاهـی خــوبــان بــدســت نـاز بــر ســر نـه | که بـا این جسم همچون جان دو عالم در قبـا داری |
| سـزد گـر اسـم الـرحــمـان شـود کـرسـی فـخــر او | کـه عـرشــی از دل عـاشــق مـحــل اســتــوا داری |
| ز تــو ای دوسـت تــا دیـدم هـمـه رنـج و بــلـا دیـدم | نـرفـتــم گـر جــفـا دیـدم، هـمـیـن بــاشـد وفـاداری |
| ز عدل چـون تـو سـلطـانی چـنین احـسـان روا نبـود | کی نی دستم همی گیری نه از من دست واداری |
| بهر چشمی که می خواهی بلطف و قهر یک نوبت | نظـر کـن سـوی مـن گـرچـه ز درویشـان غـنـا داری |
| پـس از چـندین دعـا نـتـوان تـهی در آسـتـین کـردن | کــف در یــوزه مــا را چـــو تـــو دســت عــطــا داری |
| مـرا دی گــفــت روی تــو ز وصــافــان حــســن مـن | سـخـن از دل تـو مـی گـویی کـه جـان آشـنـا داری |
| بــضـر و نـفـع عـاشـق وار ثــابــت بــاش در کـویـش | کــه گــردورت کــنــد از در دری دیــگــر کــجــا داری |
| چـو بـاشـد سـیف فـرغـانی بـر خـلق از فـراموشـان | بـوقـتـی کـین غـزل خـوانی مرا ای دوسـت یاد آری |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
