بــر مـن بــیـچـاره گـشـت سـال و مـاه و روز و شـبکارها کردند بـس نغـز و عـجـب چـون بـلعـجـبگشت بر من روز و شب چندانکه گشت از گشت اومـوی مـن مـانـنـد ر…
| بــر مـن بــیـچـاره گـشـت سـال و مـاه و روز و شـب | کارها کردند بـس نغـز و عـجـب چـون بـلعـجـب |
| گشت بر من روز و شب چندانکه گشت از گشت او | مـوی مـن مـانـنـد روز و روی تــو مـانـنـد شــب |
| ای پـسـر گیتـی زنی رعـناسـب بـس غـرچـه فـریب | فتنه سازد خویشتن را چون بـه دست آرد عزب |
| تــو ز شــادی خــنــدخــنــد و نـیـســتــی آگــاه ازان | او همـی بـر تـو بـخـنـدد روز و شـب در زیر لـب |
| چـون خـوری انـدوه گـیتـی کـو فـرو خـواهدت خـورد؟ | چـون کنی بـر خـیره او را کـز تـو بـگریزد طـلب؟ |
| چـون طـمـع داری سـلـب بـیهوده زان خـونـخـواه دزد | کو همی کوشد همیشه کز تـو بـربـاید سـلب؟ |
| ای طــلــبـــگــار طــرب هــا، مــر طــرب را غــمــروار | چـنـد جـوئی در سـرای رنـج و تـیـمـار و تـعـب؟ |
| در هـزیـمـت چـون زنـی بـوق ار بـجـایـسـتـت خـرد؟ | ور نه ای مجنون چرا می پای کوبـی در سرب؟ |
| شـاد کـی بــاشـد در ایـن زنـدان تــاری هـوشـمـنـد | یـاد چـون آید سـرود آن را کـه تـن داردش تـب؟ |
| کـی شـود زنـدان تــاری مـر تـورا بــسـتــان خـوش؟ | گرچه زندان را بـه دستان ها کنی بـستان لقب |
| عـلـم حـکـمت را طـلـب کـن گـر طـرب جـوئی همی | تـا بـه شاخ علم و حـکمت پـر طرب یابـی رطب |
| آنــکــه گــویـد هـیـاهـوی و پــای کــوبــد هــر زمــان | آن بـحـق دیوانـگـی بـاشـد مـخـوان آن را طـرب |
| مـن بــه یـمــگــان در بــه زنـدانـم از ایـن دیـوانـگــان | عـالـم الـسـری تـو فـریاد از تـو خـواهم، آی رب |
| انـدر ایـن زنـدان سـنـگـیـن چـون بــمـانـدم بــی زوار | از که جویم جـز که از فضلت رهایش را سبـب؟ |
| جـمـلـه گـشـتـه سـتـنـد بـیـزار و نـفـور از صـحـبـتـم | هم زبـان و هم نشین و هم زمین و هم نسـب |
| کــس نـخــوانـد نـامـه مــن کــس نـگــویـد نـام مــن | جـاهل از تـقصـیر خـویش و عالم از بـیم شـغب |
| چـون کـنـنـد از نـام مـن پـرهـیـز ایـنـهـا چـون خـدای | در مبـارک ذکر خـود گفـتـه اسـت نام بـولهب!؟ |
| مـن بــرون آیـم بـه بــرهـان هـا ز مـذهـب هـای بــد | پـــاکــتــر زان کــز دم آتــش بـــرون آیــد ذهــب |
| عـامـه بــر مـن تــهـمـت دیـنـی ز فـضــل مـن بــرنـد | بـر سـرم فضل من آورد این همه شـور و جـلب |
| ور تــو را از مـن بــدیـن دعــوی گـوا بــایـد گـواســت | مر مرا هم شعر و هم علم حـسـاب و هم ادب |
| سـخـتـیان را گـرچـه یک مـن پـی دهی شـوره دهد | واندکی چـر بـو پـدید آید بـه سـاعـت بـر قصـب |
| مـی فـروش انـدر خـرابـات ایمـن اسـت امـروز و مـن | پـیش مـحـراب انـدرم بـا تـرس و بـا بـیم و هرب |
| عــز و نـاز و ایـمـنـی ی دنـیـا بــســی دیـدم، کـنـون | رنج و بـیم و سخـتـی اندر دین بـبـینم یک ندب |
| ایــمــنــی و بــیــم دنــیــا هــمــبــر یــک دیــگــرنــد | ریـگ آمـوی اســت بــیـم و ایـمــنـی رود فــرب |
| چـون نخواهد ماند راحت آن چـه بـاشد جـز که رنج؟ | چون نیارد بر درخت از بن چه بـاشد جز حطب؟ |
| گــز نـدارد حــرمــتــم جــاهـل مــرا کــمــتــر نـشــد | سوی دانا نه نسـب نه جـاه و قدر و نه حـسب |
| نـزد مـردم مـر رجــب را آب و قـدر و حــرمـت اســت | گـرچــه گــاو و خــر نـدانـد حــرمـت مـاه رجــب |
| نـامـدار و مـفـتــخــر شــد بــقـعـت یـمـگـان بــه مـن | چون به فضل مصطفی شد مفتخر دشت عرب |
| عـیب ناید بـر عـنب چـون بـود پـاک و خـوب و خـوش | گـرچـه از سـر گـین بـرون آید همی تـاک عـنب |
| مـن بـه یمـگـان در نهانـم، عـلـم مـن پـیدا، چـنـانـک | فعل نفس رستـنی پـیداست او در بـیخ و حـب |
| مـونـس جـان و دل مـن چـیسـت؟ تـسـبـیـح و قـران | خـاک پـای خـاطر من چـیست؟ اشعار و خطب |
| راســت گــویـم، عــلـم ورزم، طــاعــت یـزدان کــنـم | این سه چیز است ای بـرادر کار عقل مکتسب |
| مـایه و تـخـم هـمـه خـیـرات یکـسـر راسـتـی اسـت | راسـتـی قیمت پـدید آرد خـشـب را بـر خـشب |
| مردم از گاو، ای پـسر، پـیدا بـه علم و طاعت اسـت | مردم بـی عـلم و طـاعـت گـاو بـاشـد بـی ذنب |
| طـاعـت و احــسـان و عـلـم و راسـتــی را بــرگـزیـن | گوش چـون داری بـه گفت بـوقماش و بـوقنب؟ |
| از پــس پــیــغــمــبــر و حــیــدر بـــدیــن در ره مــده | یـک رمـه بــیـگـانـگـان را تــات نـفـزایـد عـطــب |
| زانـکــه هـفــتــاد و دو دارد نــاصــبــی در دیـن امــام | چیست حاصل خیر، بـنگر، ناصبـی را جـز نصب |
| بــولـهـب بــا زن بــه پـیـشـت مـی رود ای نـاصـبـی | بــنـگـر آنـک زنـش را در گـردن افــگـنـده کــنـب |
| گـر نمی بـینی تـو ایشـان را ز بـس مـسـتـی همی | نیسـت روئی مـر مرا از تـو وز ایشـان جـز هرب |
| پــنـد گـیـر از شــعـر حــجــت وز پــس ایـشــان مـرو | تــا نـمـانـی عــمـرهـای بــی کــران انـدر کـرب |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
