بــاغ را گـرچــه بــرخ کـرد بــهـشـت آیـیـن گـلهـمـچــو روی تــو نـبــاشــد بــرخ رنـگـیـن گــلبـاغ در جـلوه و بـلبـل (شـده) صـاحـب تـمکینحــال دیـگـر…
| بــاغ را گـرچــه بــرخ کـرد بــهـشـت آیـیـن گـل | هـمـچــو روی تــو نـبــاشــد بــرخ رنـگـیـن گــل |
| بـاغ در جـلوه و بـلبـل (شـده) صـاحـب تـمکین | حــال دیـگـر شـده چــون آمـده در تــلـویـن گـل |
| چـند گویم سـخـن بـاغ کـه همچـون خـارسـت | بــوسـتــان در ره عـشـاق تـو بــا چـنـدیـن گـل |
| رخ تـــو آتـــش کــانــون جــمــالــســت و از آن | شـهر پـر می شـود از روی تـو در تـشـرین گـل |
| جـای آنسـت کـه از گـلـشـن حـسـنت رضـوان | از پــی زیــب نــهــد بــر رخ حــورالــعــیـن گــل |
| شکل موزون تو نظمی است رخت شه بـیتش | نـاظـم صـنـع بــسـی کـرده درو تــضـمـیـن گـل |
| گـر تــو دسـتــور دهـی مـاه بــروبــد هـر شـب | از ســر کــوی تــو بــا مـکــنـســه پــرویـن گــل |
| خویشتن را همه تن جسم خوهد چون نرگس | تــا نـظـر در رخ خــوب تــو کـنـد مـسـکـیـن گـل |
| چـیسـت فردوس چـو در وی ننمایی تـو جـمال | چــه بــود بــاغ کــه او را نــکــنــد تــزیـیـن گــل |
| مــن بـــدیــدار تـــو از وجـــد بـــیــارامـــم اگـــر | شـورش بــلـبــل دیـوانـه کـنـد تــســکـیـن گـل |
| تـو چـنـیـن سـرو سـمـن بــار مـرو در بـسـتـان | کـز خـجــالـت نـکـنـد یـاسـمـن و نـسـریـن گـل |
| ای عـروس چـمـن از پـرده خـجـلـت پـس ازیـن | روی مـنـمــای کــه در جــلــوه درآمـد ایـن گــل |
| اندرین بـاغ شـکـر بـا گـل و گل بـا شـکـرسـت | چون درآیی شکری می خور و بر می چین گل |
| در بـهاران ز من این دستـه گل خاص تـر است | گـر چـه نـزد هـمـه عـام اسـت بـفـروردیـن گـل |
| سـیف فـرغـانی جـان داد و تـرا نیسـت غـمـی | آری از مـردن بــلـبــل نـشــود غــمـگــیـن گــل |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
