ای کــرده قــال و قــیـل تــو را شــیـداهیچ از خـبـر شدت بـه عیان پـیدا؟تـا غـره گشـتـه ای بـه سـخـن هائیکـاینـهـا خـبـر دهنـد همـی زانـهـا!تـا گـوش و…
| ای کــرده قــال و قــیـل تــو را شــیـدا | هیچ از خـبـر شدت بـه عیان پـیدا؟ |
| تـا غـره گشـتـه ای بـه سـخـن هائی | کـاینـهـا خـبـر دهنـد همـی زانـهـا! |
| تـا گـوش و چـشـم یـافـتـه ای بــنـگـر | تـا بــر شـنـوده هـسـت گـوا بـیـنـا |
| چــون دو گـوا گـذشــت بــر آن دعـوی | آنــگــاه راســت گــوی بــود گــویــا |
| گر زی تـو قـول تـرسـا مجـهول اسـت | معـروف نیسـت قول تـو زی تـرسـا |
| او بـــر دوشــنــبــه و تــو بـــر آدیــنــه | تـــو لــیــل قـــدر داری و او یــلـــدا |
| بــر روز فـضـل روز بــه اعـراض اســت | از نور و ظـلـمـت و تـبـش و سـرمـا |
| روز و شــــب تـــــو از شــــب و روز او | بـهتر بـه چیست؟ خیره مکن صفرا |
| موسـی بـه قـول عـام چـهل رش بـود | وز مــا فـــزون نــبـــود رســـول مــا |
| پس فضل فاضلان نه به اعراض است | ای مـرد، نـه مـگـر بــه قــد و بــالـا |
| بـــفــزای قــامــت خــرد و حــکــمــت | مــفــزای طــول پــیـرهـن و پــهـنـا |
| بــویـات نــفــس بــایـد چــون عــنــبــر | شـایـدت اگـر جــسـد نـبــود بــویـا |
| تـــنــهــا یــکــی ســـپـــاه بـــود دانــا | نــادانــت بــا ســپــاه بــود تــنــهــا |
| غـره مـشــو بــدانـچــه هـمـی گـویـد | بــهـمـان بــن فــلــان ز فــلـان دانـا |
| کــز دیــده بـــر شــنــوده گــوا بـــایــد | ورنـی هـمـیـت رنـجـه کـنـد سـودا |
| گـویند عـالـمـی اسـت خـوش و خـرم | بـی حـد و مـنـتـهاسـت در و نعـمـا |
| صــحــراش بــاغ و زیـر نــهـفــتــش در | بــر تــخـتــهـاش تــکـیـه گـه حــورا |
| آن اســــت بــــی زوال ســــرای مـــا | والـــا و خـــوب و پـــر نــعـــم و آلــا |
| ویـن قـول را گـواســت در ایـن عــالـم | تـابـنـده همـچـو مـشـتـری از جـوزا |
| زیــرا کــه خــاک تــیـره بــه فــروردیـن | بــر روی مــی نـقــاب کــنــد دیـبــا |
| وز چــــوب خـــشـــک در فـــرو بــــارد | دری کـه مـشـک بـوی کـند صـحـرا |
| وین چـهـره هـای خـوب کـه در نـورش | خـورشـیـد بـی نـوا شـود و شـیـدا |
| دانی کـه نیسـت حـاضـر و نه حـاصـل | در خـاک و بـاد و آتـش و آب ایـنـهـا |
| بــی شـکـی از بــهـشـت هـمـی آیـد | ایـن دل پــذیـر و نـادره مـعـنـی هـا |
| وانـــچ او ز دور مـــرده کــــنـــد زنـــده | پــس زنــده و طــری بــود و زیــبـــا |
| پـس جـای چـون بـود، چـو بـود زنـده؟ | بـل بـر مـجـاز گـفـتـه شـود کـانجـا |
| بــــرگـــفـــتــــه خــــدای ز کـــردارش | چــنــدیـن گــواهـیـت بــدهـنـد آنــا |
| بــر قــول ار بــه جــمـلــه گــوا یـابــی | در امــــهـــات و زاتــــش و در آبــــا |
| وانـچ از قـرانـش نـیـســت گـوا عــالـم | رازی خـدائی اسـت نـهان ز اعـداد |
| تـــاویــلـــش از خـــزانـــه آن یـــابـــی | کز خلق نیست هیچ کسش همتا |
| فـردی کـه نـیسـت جـز کـه بـه جـد او | امـــیـــد مـــر تـــو را و مـــرا فـــردا |
| چـــون و چـــرا ز حـــجـــت او یـــابــــد | بـــرهــان ز کــل عــالــم، وز اجـــزا |
| چـــون و چـــرای عــقــل پـــدیــد آیــد | بـی عقل نیست چـون و نه نیز ایرا |
| ای بــی خــرد، چــو خـر زچــرا هـرگـز | پـــرســیــدنــت ازیــن نــبـــود یــارا |
| چـــون و چـــرا عـــدوی تؤســـت ایــرا | چـون و چــرا هـمـی کـنـدت رسـوا |
| چـون طـوطـیان شـنوده همـی گـوئی | تـو بـربـطـی بـه گـفـتـن بـی مـعـنا |
| ور بــر رســم ز قــولـی، گـوئی کـایـن | از خـواجـه امـام گـفـت یـکـی بـرنـا |
| پــیـغــمــبــری ولــیـک نـمــی بــیـنـم | چــیـزیـت مـعــجــزات مـگـر غـوغــا |
| نـظـمـی اسـت هـر نـظـام پــذیـری را | گـر خــوانـده ای در اول مـوسـیـقـا |
| چــون از نــظــام عــالــم نـنــدیـشــی | تا چیست انتهاش و چه بـد مبـدا؟ |
| خـوش بـوی هست آنکه همی از وی | خــاک سـیـاه مـشـک شـود سـارا |
| وان چـیز خـوش بـود بـه مـزه کـایـدون | شیرین ازو شده است چـنان خرما |
| وز مـشــک خــاک بــوی چــرا گــیـرد؟ | وز آتـــش آب از چــه گــرد گــرمــا؟ |
| دانــش بـــجــوی اگــرت نــبـــرد از راه | ایـن گـنـده پـیـر شـوی کـش رعـنـا |
| وز بـــابـــهــای عــلــم نــکــو بـــر رس | مـشـتــاب بــی دلـیـل سـوی دریـا |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
