طـلسـمی کـه ضـحـاک سـازیده بـودسـرش بـه آسمان بـرفرازیده بـودفــــریـــدون ز بــــالـــا فــــرود آوریـــدکـه آن جـز بـه نـام جـهـانـدار دیـدوزان جــا…
| طـلسـمی کـه ضـحـاک سـازیده بـود | سـرش بـه آسمان بـرفرازیده بـود |
| فــــریـــدون ز بــــالـــا فــــرود آوریـــد | کـه آن جـز بـه نـام جـهـانـدار دیـد |
| وزان جــادوان کــانــدر ایــوان بـــدنــد | هـمــه نــامــور نـره دیـوان بــدنــد |
| سـرانشـان بـه گرز گران کـرد پـسـت | نشـسـت از بـرگـاه جـادوپـرسـت |
| نــهــاد از بــر تــخــت ضــحــاک پــای | کلاه کئی جست و بـگرفت جـای |
| بـــرون آوریــد از شــبـــســتـــان اوی | بـتـان سیه موی و خـورشید روی |
| بـفرمود شسـتـن سرانشان نخـست | روانشـان ازان تـیرگیها بـشـسـت |
| ره داور پـــــاک بـــــنــــمــــودشــــان | ز آلــودگــی پــس بــپــالـودشــان |
| کــه پــرورده بــت پــرســتــان بــدنــد | سراسیمه بـرسـان مستـان بـدند |
| پـــس آن دخــتــران جــهــانــدار جــم | بـه نـرگـس گـل سـرخ را داده نـم |
| گــشــادنــد بـــر آفــریــدون ســخــن | که نو بـاش تـا هست گیتی کهن |
| چه اختـر بـد این از تـو ای نیک بـخت | چـه بـاری ز شـاخ کدامین درخـت |
| کــه ایـدون بــه بــالـیـن شــیـرآمـدی | ســتــمـکــاره مــرد دلــیـر آمــدی |
| چـه مـایه جـهـان گـشـت بـر مـا بـبـد | ز کــردار ایــن جــادوی بــی خــرد |
| ندیدیم کس کاین چنین زهره داشت | بـدین پـایگـه از هنر بـهره داشـت |
| کـــش انـــدیــشـــه گـــاه او آمـــدی | و گــــرش آرزو جـــــاه او آمــــدی |
| چـنین داد پـاسـخ فـریدون کـه تـخـت | نماند بـه کـس جـاودانه نه بـخـت |
| مــنـم پــور آن نـیـک بــخــت آبــتــیـن | که بـگرفـت ضـحـاک ز ایران زمین |
| بـکشتـش بـه زاری و من کینه جـوی | نهادم سـوی تـخـت ضـحـاک روی |
| هـمـان گـاو بــر مـایـه کــم دایـه بــود | ز پـیکـر تـنـش همـچـو پـیرایه بـود |
| ز خــون چــنـان بــی زبــان چــارپــای | چــه آمــد بــرآن مـرد نـاپــاک رای |
| کـمـر بـسـتـه ام لـاجـرم جـنـگـجـوی | از ایـران بـه کـیـن انـدر آورده روی |
| ســرش را بــدیـن گــرزه گــاو چــهــر | بـکوبـم نه بـخـشایش آرم نه مهر |
| چـو بــشـنـیـد ازو ایـن سـخـن ارنـواز | گـشـاده شـدش بــر دل پــاک راز |
| بــدو گـفــت شــاه آفــریـدون تــویـی | کـه ویران کـنی تـنـبـل و جـادویی |
| کجـا هوش ضحـاک بـر دسـت تـست | گشاد جهان بـر کمربـست تـست |
| ز تـخـم کـیـان مـا دو پـوشـیـده پــاک | شــده رام بــا او ز بــیــم هــلــاک |
| همی جـفت مان خـواند او جـفت مار | چـگـونـه تـوان بـودن ای شـهـریـار |
| فــریــدون چــنــیـن پــاســخ آورد بــاز | کــه گـر چــرخ دادم دهـد از فــراز |
| بــــبــــرم پــــی اژدهــــا را ز خــــاک | بـشـویـم جـهـان را ز نـاپـاک پـاک |
| بـبـاید شـمـا را کـنـون گـفـت راسـت | که آن بی بها اژدهافش کجاست |
| بـــرو خـــوب رویــان گـــشـــادنــد راز | مـگـر کـه اژدهـا را سـرآید بـه گـاز |
| بــگـفـتـنـد کـاو سـوی هـنـدوسـتــان | بــشـد تـا کـنـد بـنـد جـادوسـتـان |
| بـــبـــرد ســر بــی گــنــاهــان هــزار | هـراسـان شـدسـت از بـد روزگـار |
| کـجـا گـفـتـه بـودش یکـی پـیشـبـین | کـه پـردخـتـگـی گـردد از تـو زمین |
| کــه آیـد کــه گـیـرد ســر تــخــت تــو | چــگـونـه فـرو پــژمـرد بــخــت تــو |
| دلـش زان زده فــال پــر آتــشــســت | همه زندگـانی بـرو ناخـوشـسـت |
| هــمــی خــون دام و دد و مــرد و زن | بـــریــزد کـــنــد در یــکــی آبـــدن |
| مگـر کـاو سـرو تـن بـشـوید بـه خـون | شـود فـال اخـتـرشـناسـان نگـون |
| هـمـان نـیز از آن مـارهـا بـر دو کـفـت | بـه رنج درازسـت مانده شـگـفـت |
| ازیـن کــشــور آیــد بــه دیـگــر شــود | ز رنــج دو مــار ســـیــه نــغــنــود |
| بــیــامــد کــنــون گــاه بــازآمــدنــش | کـه جـایی نـبـایـد فـراوان بـدنـش |
| گـشـاد آن نـگـار جــگـر خــسـتــه راز | نــهــاده بــدو گــوش گــردن فــراز |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
