یکی مغـفری خـسـروی بـر سـرشخـوی آلـوده بــبــر بـیـان در بــرشبــه ارژنــگ ســالــار بــنــهــاد رویچــو آمـد بــر لــشــکــر نـامـجــوییــکــی نــعــ…
| یکی مغـفری خـسـروی بـر سـرش | خـوی آلـوده بــبــر بـیـان در بــرش |
| بــه ارژنــگ ســالــار بــنــهــاد روی | چــو آمـد بــر لــشــکــر نـامـجــوی |
| یــکــی نــعــره زد در مــیــان گــروه | تــو گــفــتــی بــدریـد دریـا و کــوه |
| بــرون آمــد از خــیـمــه ارژنــگ دیـو | چـو آمد بـه گـوش اندرش آن غـریو |
| چو رستم بـدیدش برانگیخت اسپ | بـیـامـد بــر وی چـو آذر گـشـسـپ |
| سـر و گـوش بـگـرفـت و یالش دلیر | سـر از تـن بـکندش بـه کردار شیر |
| پــر از خــون ســر دیـو کـنـده ز تــن | بـینداخـت ز آنسـو که بـود انجـمن |
| چــو دیـوان بــدیـدنــد گــوپــال اوی | بــدریـدشــان دل ز چــنــگــال اوی |
| نــکــردنــد یـاد بــر و بــوم و رســت | پـدر بـر پـسر بـر همی راه جـست |
| بـرآهیخـت شـمـشـیر کـین پـیلـتـن | بــپــردخـت یـکـبــاره زان انـجــمـن |
| چـو بـرگـشـت پـیـروز گـیـتـی فـروز | بـیـامـد دمـان تـا بـه کـوه اسـپـروز |
| ز اولــاد بـــگــشــاد خـــم کــمــنــد | نـشـسـتــنـد زیـر درخـتــی بــلـنـد |
| تــهــمــتــن ز اولــاد پـــرســیــد راه | بـه شهری کجـا بـود کاووس شـاه |
| چـو بــشـنـیـد ازو تـیـز بـنـهـاد روی | پــیــاده دوان پــیـش او راهــجــوی |
| چو آمد بـه شهر اندرون تـاجـبـخش | خـروشی بـرآورد چـون رعد رخـش |
| بـه ایـرانـیـان گـفـت پـس شـهـریـار | کــه بــر مــا ســرآمــد بــد روزگــار |
| خـروشـیدن رخـشـم آمد بـه گـوش | روان و دلـم تــازه شـد زان خـروش |
| بـه گـاه قـبـاد این خـروشـش نکـرد | کـجـا کـرد بــا شـاه تــرکـان نـبــرد |
| بـیـامـد هـم انـدر زمـان پـیـش اوی | یـل دانـش افـروز پــرخــاشــجــوی |
| بــه نـزدیـک کـاووس شـد پــیـلـتـن | همـه سـرفـرازان شـدنـد انـجـمـن |
| غــریـویـد بــســیـار و بــردش نـمـاز | بــپــرســیـدش از رنــجــهــای دراز |
| گـرفـتـش بـه آغـوش کـاووس شـاه | ز زالــش بــپــرســیـد و از رنــج راه |
| بــدو گـفـت پــنـهـان ازیـن جــادوان | هـمـی رخــش را کــرد بــایـد روان |
| چــو آیـد بــه دیـو ســپــیـد آگــهـی | کـز ارژنـگ شـد روی گـیتـی تـهی |
| کـه نـزدیـک کـاووس شـد پــیـلـتـن | هـمـه نـره دیـوان شـونـد انـجـمـن |
| هـمـه رنـجـهـای تـو بــی بــر شـود | ز دیوان جـهـان پـر ز لـشـکـر شـود |
| تـــو اکــنــون ره خــانــه دیــو گــیــر | بــه رنـج انـدرآور تــن و تـیـغ و تـیـر |
| مــگــر یــار بــاشــدت یــزدان پــاک | سـر جــادوان انـدر آری بــه خــاک |
| گــذر کــرد بــایـد بــر هــفــت کــوه | ز دیـوان بــه هـر جـای کـرده گـروه |
| یـکـی غــار پــیـش آیـدت هـولـنـاک | چنان چون شنیدم پر از بیم و بـاک |
| گــذارت بـــران نــره دیــوان جــنــگ | همه رزم را سـاخـتـه چـون پـلـنگ |
| بــه غـار انـدرون گـاه دیـو ســپــیـد | کـزویـنـد لـشـکـر بـه بـیـم و امـیـد |
| تــوانــی مــگــر کــردن او را تــبـــاه | که اویست سـالار و پـشت سـپـاه |
| سـپـه را ز غم چـشـمها تـیره شـد | مرا چـشـم در تـیرگـی خـیره شـد |
| پـزشـکـان بـه درمـانش کـردند امید | بــه خـون دل و مـغـز دیـو سـپــیـد |
| چـنین گفـت فـرزانه مردی پـزشـک | که چون خون او را بسان سرشک |
| چکانی سه قطره به چشم اندرون | شـود تـیرگـی پـاک بـا خـون بـرون |
| گـو پــیـلـتــن جــنـگ را ســاز کــرد | ازان جــایــگــه رفــتــن آغــاز کــرد |
| بــه ایـرانــیـان گــفــت بــیـدار بــیـد | کـه مـن کـردم آهـنـگ دیو سـپـیـد |
| یکـی پـیل جـنگی و چـاره گـرسـت | فـراوان بـه گرداندرش لشـکرسـت |
| گـر ایدونک پـشـت مـن آرد بـه خـم | شــمــا دیـر مــانــیــد خــوار و دژم |
| وگــر یــار بـــاشــد خـــداونــد هــور | دهــد مــر مــرا اخــتـــر نــیــک زور |
| هـمـان بـوم و بـر بـاز یابـید و تـخـت | بـه بـار آیـد آن خـسـروانـی درخـت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
