شب های نالان

جدا گشتم ز کویت ز چشم فتنه جویت

ندیدم دیگر رویت حس نکردم آن مویت

نرسیدم به سویت نگشتم رها ز زلفت

دلتنگ آن خویت و صدای های هویت

مانده ام تنهای تنها ، شب ها نالم ز دنیا

گیجم و خسته و رسوا ، میان این رویا