ســـاقـــیــا، بـــاده صـــبـــوح بـــدهعــــاشــــقـــان را غـــذای روح بــــدهبــاده عـشـق ده بــه مـا مـسـتـانمـی بــده «مـای » مـا ز مـا…
| ســـاقـــیــا، بـــاده صـــبـــوح بـــده | عــــاشــــقـــان را غـــذای روح بــــده |
| بــاده عـشـق ده بــه مـا مـسـتـان | مـی بــده «مـای » مـا ز مـا بـسـتـان |
| در دلــم نــه حــلــاوت مــســتـــی | تــا شـود نـیـســتــی مـن هـسـتــی |
| زان صراحی، که جام رضوان است | باده ای ده، که جرعه اش جان است |
| ای کــه بــر یـاد لــعــل دلــجــویـت | بــاده نـاخــورده، مــســتــم از بــویـت |
| نـفــســی بــازپــرس مـســتــان را | راحــتــی بــخــش مـی پــرسـتــان را |
| سوختـم، سوختم، در آتـش شوق | بــیـخــودم کــن دمـی بــه بــاده ذوق |
| عــجــب آیـد مـرا ز بــاده پــرســت | بــاده عـشـاق نـاچـشـیـده و مـسـت |
| در بـیـابــان، بـه فـصـل تـابــسـتـان | چــون بــبــارد بــه تــشـنـه ای بــاران |
| گـرچـه یـک لـحـظـه زآن بـیـاسـایـد | هــم بــه آب اشــتــیــاقــش افــزایــد |
| مـی بـیـفـزا ، چـو شـوقـم افـزودی | روی پــنـهـان مـکـن ، چــو بــنـمـودی |
| بــاز مـخــمـور عــشــق را مـی ده | چــون مــدامــم دهــی، پــیــاپــی ده |
| تـــا دگــربـــار مــســـتـــی آغـــازم | ویــن غــزل را انــیــس خــود ســازم: |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
