فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 28 تیر 1403

در مدح عضد الدوله امیر یوسف برادر سلطان محمود

روزه از خـیمـه مـا دوش همـی شـد بـشـتـابعـیـد فـرخــنـده فـراز آمـد بــا جــام شــرابقـوم را گـفـتــم چـونـیـد شـمـایـان بــه نـبــیـدهمه گفتـند صـواب…

روزه از خـیمـه مـا دوش همـی شـد بـشـتـابعـیـد فـرخــنـده فـراز آمـد بــا جــام شــراب
قـوم را گـفـتــم چـونـیـد شـمـایـان بــه نـبــیـدهمه گفتـند صـوابـسـت صـوابـسـت صـواب
چــه تــوان کــرد اگــر روزه زمـا روی بــتــافــتنـتـوان گـفـت مـر او راکـه ز مـا روی مـتــاب
چــه شــود گــر بــرود گــو بــرو و نـیـک خــرامرفــتــن او بــرهــانــد هـمــگــانــرا ز عــذاب
روزه آزادی تــــن جــــویــــد او را چــــکــــنــــمچـو اسـیران نتـوان بـسـت مـر او را بـطـناب
عـیـد بـر مـا مـی آسـوده هـمـی عـرض کـنـدروزه مـارا چـو بــخـیـلـان بــتــرحـم دهـد آب
گـر هـمـه روی جــهـان زرد شـد از زحــمـت اوشـکـر لـلـه کـه کـنم سـرخ رخ از بـاده نـاب
گـوشـه مـیکـده از بـاده کـنـون بـینـی مـسـتمفـتـی شـهر که بـد معـتـکـف اندر محـراب
مغـزمان روزه پـیوسـتـه تـبـه کـرد و بـسـوخـتمـا و این عـید گـرامی بـسـمـاع و می ناب
بـسـر چـنگ همـی بـر کـشـد ابـریشـم چـنگبـو کـه بـازیرهمـی راسـت کـند رود و ربـاب
هـر دو چـون سـاخـتـه گـردنـد بـر مـیـر شـونـدوز بــر مــیــر بــیــایـنــد بــر مــا بــشــتــاب
مــیـر یـوســف عــضــدالــدولــه یـاری ده دیـنلـشـکـر آرای شـه شـرق و خــداونـد رقـاب
آنـکـه صـد فـضـل فـزون دارد و هـرگـز بــیـکـیخویشتـن را نستودست و نکردست اعجاب
خویشتن را چه ستاید چو ستوده ست بفضلچـه نیازسـت سـیه مـوی جـوانـرا بـخـضـاب
از هـمــه شــاهـان او را بــهـم آمــد بــجــهـانشــرف درس هـنـر بــا شـرف درس کـتــاب
هـنـرش را بــحــقـیـقــت نـتــوان یـافــت کـرانسـخـنـش را بــتــکـلـف نـتــوانـد داد جـواب
گـر ســخــن گـویـد تــو گـوش هـمـی دار بــدوتـا سـخـنها شـنـوی پـاکـتـر از در خـوشـاب
ســخــن نـیـکــوی مـا و ســخــن او ز قــیـاسهمچـنان بـاشد چـون گرد بـنزدیک سـحـاب
گــر ســخـــن گــویــد آب ســخـــن مــا بـــرودبــشـود نـور ســتــاره چــو بــرآیـد مـهـتــاب
در رسـیده اسـت بـعـلـم و بـرسـیده بـسـخـنپـیـش بـینـیـش بـه انـدیـشـه زود انـدر یـاب
هـر کــه گــویـد مـلـک عــالـم مـعــلـوم شــودکاندرین لفظ مخـاطب را بـا اوسـت خـطـاب
گــر ســـزاوار هــوا کــام هــوا یــابـــد و بـــسآنچـه او یابـد مـخـلـوق ندیده سـت بـخـواب
هنر آنجـاسـت کجـا بـازوی او بـاشد و نیسـتبــمــیـان هـنــر و بــازوی او هـیـچ حــجــاب
چــشـم دارم ز خـداونـد کـه او خـواهـد یـافـتآن بـزرگی که همی یافت بـمردی سـهراب
بــربــایـد بــرضــای مــلــک از چــنـگ مــلــوکمـلـک دیرینه چـو مـرغ زده از چـنـگ عـقـاب
هـمـه خـواهـنـد کـه بــاشـنـد چــنـو و نـبــونـدنیست ممکن که شود هرگز چون باز غراب
نـیـکـبــخـتـا کـه مـلـک نـاصـر دیـن بــد کـز ویپـسران خاست چـنین پـیشرو اندر هر بـاب
بــچــنـیـن بــار خـدایـان و بــچــونـیـن خـلـفـاننــام او زنــده بـــود دایــم تــا روز حــســاب
تـــا هــمــی زیــر فـــلــک خـــانــه آبـــاد بـــودمـکـنـادا فـلـک بــرشـده ایـن خــانـه خـراب
دولــت مــیــر قـــوی بـــاد و تـــن مــیــر قــویبـر کـف مـیر مـی سـرخ چـو یـاقـوت مـذاب
شادمان بـاد بـدین عید و بدان روزه که داشتوز خـداونـد جــهـان یـافـتــه بــسـیـار ثــواب

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج