فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 28 تیر 1403

در مدح خواجه جلیل عبدالرزاق بن احمدبن حسن میمندی

ز آفــتــاب جــدا بــود مـاه چــنـدیـن شــبهـمـی دویـد بــگـردون بــر آفـتــاب طـلـبخمیده گشته ز هجران و زرد گشته ز غمنزار گشـتـه ز عـشـق و گـداخـتـه …

ز آفــتــاب جــدا بــود مـاه چــنـدیـن شــبهـمـی دویـد بــگـردون بــر آفـتــاب طـلـب
خمیده گشته ز هجران و زرد گشته ز غمنزار گشـتـه ز عـشـق و گـداخـتـه ز تـعـب
چــو آفــتــاب طــلـب نـزد آفــتــاب رســیـدنشـاط کـرد و طـرب کرد و بـودجـای طـرب
فـرو نـشـسـت بــر آفـتــاب و روشـن کـردبـروی روشـن او چـشـم تـیره چـون شـب
چـو مـاه دلـشـده بــا آفـتــاب روشـن رویگذار کـرد بـدین درهمی دو روز و دو شـب
سـتـارگـان همه آگـه شـدند و مـاه خـجـلز عشق هر که خجل شد از و مدار عجب
بـر آسـمان شـب دوشین نماز شـام پـگاهفـرو کـشــیـد بــرآن روی او کـبــود قـصـب
بـرهـنـه گـشـتـن روی مـه از نـقـاب کـبـودحــلــال کــرد بــمــا بـــر حــرام کــرده رب
اگـر کـه دور شـد از آفـتــاب مـاه رواســتز دور گـشـتـن او تــازه گـشـت مـاه عـرب
بدین طرب همه شب دوش تا سپیده بـامهمی ز کـوس غـریو آمد و ز بـوق شـغـب
نمـاز شـام همـه نیکـوان بـه عـید شـدنـدطـرب کـنان و تـماشـا کـنان و خـندان لـب
بـنفـشـه زلـف من اندر میانشـان گـفـتـیچـو مـاه بـود و دگـر نـیکـوان همـه کـوکـب
ز دور هـر کـه مـر او را بــدیـد پـیـر و جـوانبــخـوبــتـر لـقـبــی گـفـت سـیـدا مـرحـب
بـه عـید رفت بـیک نام و بـازگشـت ز عـیدنـهـاده خــلـق مـر او را هـزار گـونـه لـقـب
هوا هزار فـزونسـت و مـرمـرا دو هواسـتوزان دو دور نـدانـم شـدن بـهـیـچ سـبــب
هوای صـحـبـت آن مـاهـروی غـالـیه مـویهـوای خـدمـت آن خـواجـه بــزرگ نـسـب
جــلـیـل عـبــدالـرزاق احـمـد آنـکـه بــرشز جـان عـزیز تـرنـد اهـل عـلـم و اهـل ادب
امید خـدمت آن خواجـه پـشت راست کندبـر آن کـسـیکـه مر اورا زمـانه کـرد احـدب
کـمـینه مـرغـی کـز بـاغ او بـدشـت شـودز چـنـگ بــاز بـمـنـقـار بـر کـشـد مـخـلـب
بــروز مـعـرکـه بــا دشـمـن خـدای، عـلـیبـه ذوالفـقـار نکرد آنچـه او کند بـه قـصـب
گـهی کـه عـلـم افـادت کـند سـجـود کـندز بــس فـصـاحـت او پــیـش او روان وهـب
سـتـارگـان هـمـه خـوانـنـد نـام او کـه بـودبــزیـر مـرکــب او بــر کـواکــب و مـثــقــب
چــنـانـکـه مـاه هـمـی آرزو کـنـد کـه بــودمــر اســـب او را آرایــش لــگـــام ویــلــب
ز بـیم جـودش بـخل از جـهان هزیمت کردهزیمـتـی را افـسـون زننـده گـشـت هرب
عـطـا فـزون کـنـد آنگـه کـزو شـوی نومـیدگناه بـیش کند عـفو، چـون گرفـت غـضـب
بــزرگــوار عــطــاهــای او خــطــیـبــانــنــدهمـی کـنند و بـر هر کـجـا رسـند خـطـب
گـذر نـیـابــد بــر بــحـر جــود او خـورشـیـداگــر زمــانــه بـــدو انــدر افــکــنــد زبـــزب
ایـا ســپــهـر بــریـن مــرکــب تــرا مـیـدانچـنانکه نجـم زحـل هسـت مر تـرا مرکـب
مـخــالـفــان تــرا بــر ســپــهـر تــا بــزیـنـدبـرون نـیـایـد هـرگـز سـتـاره شـان ز ذنـب
اگــر مــخــالــف تــو رز نـشــانـد انـدر بــاغبــوقـت بــار، عـنـابــر دهـد بــجـای عـنـب
بـدان زمین که بـداندیش تـو گذشـتـه بـودعـجـب نـبــاشـد اگـر تــا ابــد نـرویـد حـب
کـــلــاه داری و دل داری و نــســـب داریبـدین سـه چـیز بـود فـخـر مهتـران اغـلـب
بـر آسـمـان بـرینـی بـقـدر وین نـه عـجـبعجـب تـر آنکه بـدین قدر نیستـی معجـب
تو بـحر جودی و خلق تو عنبر و نه شگفتاز آنـکـه زایـش بـحـرسـت عـنـبـر اشـهـب
اگـر بــه نـخــشـب بــاد سـخــاوت تــو وزدمـکـان زر بــشـود خــاره بــرکـه نـخـشـب
چـنانکه گر بـه حـلب مجـلس تـو یاد کـنندسرشته مشک شود خاک بـر زمین حلب
همیشـه تـا دو جـمادی بـود پـس دو ربـیعبــود پــی دو جــمــادی رونـده مـاه رجــب
هـمـیـشـه تــا نـبــود خـانـه زحــل مـیـزانچـنـان کـجـا نـبـود بـرج مـشـتـری عـقـرب
جـهان بـکـام تـو بـاد و فـلک مطـیع تـو بـادمـوافـق از تـو بـراحـت عـدو ز تـو بـه کـرب
خـجـسـتـه بـادت عید و چـو عید بـاد مدامهـمـیشـه روز و شـب تـو ز یکـدگـر اطـیب

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج