((خنده بر هر درد بی درمان دواست))

 خَنده بر هَر دَردِ بی دَرمان دَواست

خَنده یِ تو دَردِ بی دَرمانِ   ماست

تا  که  میخَندی   تَمامِ    کَهکِشان

نُقطه ای کوچک دَرونِ    آسیاست

شَرقیِ  چَشمانِ  زیبایت    عَجیب

طول و عَرضِ مُطلقِ   جُغرافیاست

اهلِ دانش هَم شَهادَت،   میدَهَند

مَرکَزِ کِیهان ،  سَرِ جایِ شُماست

با تو حَتی مَرگ ، شَهرِ زِندِگیست

بی تو اما  ، مَعنیِ بودن ، فَناست

گَر    که  گُفتَم  میرَوَم ،  باوَر نَکن

این دُروغِ مَردهایِ ،   بی اَداست

اینکه کِرمانشاه   تاریخی  شُده

عِلَتَش بی شَک تَماشایِ شَماست