قالب شعر: قصیده

هزار آفرین بر خداوند پاک

کز او گشت پیدا سپهر پاک پاک

جهانی پر از مهر و پر کارزار

یکی شادمان و یکی در فشار

ز گیتی جز از مرد دانای پیر

ندارد کسی بهره ی دستگیر

چو بنیاد خانه نهادی درست

گرامی بدارش  مشو نادرست

اگر همسر آمد تو را دلنواز

تو را یار شد بر نشیب و فراز

زبانت نگه دار از حرف تیز

که جان را بسوزد به هر طعنه‌ ریز

چو افکار تو تند گردید به سر

کند همسرت شک ندارد ‌خبر

همان خانه چون قبر گردد سیاه

از آن تیرگی هیچ قضاوت نخواه

قضاوت چو تیری به جانت نشست

دل همسرت چون حبابی شکست

به هر گام و هر کارشود بد گمان

شود آتش شک به جانت روان

ز تندی و خشمی که همسر کند

بمیرد امید وسخن برکند

ز تیغِ زبانش چو زخمی خوری

به داروی مهرش دوا کی کنی

چو شوهر ز خانه گریزان شود

دلش سوی بیگانگان ره رود

چو آتش‌ به کشت وفا بر زنی

به حسرت چرا جامه بر تن کنی

وفا را نگهدار ای مرد و زن

برو زندگی کن به هر انجمن

دلی پاک در خانه، مهرورزباش

مکن شک برو تخم نیکی بپاش

بهشت خودت را مکن در عزا

مرو راه بد باز گرد زین فضا

سخن را گرامی بدار ای عزیز

که تلخی به جان بدتر از تیغ تیز

نگه دار تا عشق گردد فزون

نباشی به افسوس و درد درون

تو این پندها را شنیدی تمام

چوآدینه‌ نیکی نما با مرام

شاعر : خداداد آدینه