برو ای دوست

برو ای دوست، که با خلوت ِ خود مأنوسم

برو ای دوست، که در پیله ی خود محبوسم

.

از میان ِ همه اعداد و رقم های جهان

من همان سیزده ِ بد قدم و منحوسم

.

بشکند کاش دو دستی که نمک نیست به آن

من همان خوبی ِ بی پاسخ ِ نامحسوسم

.

مدتی هست که افتاده ام از یاران، دور

مملو از درد ِ جدایی و پر از افسوسم

.

من که از نور ِ کم ِ روز، شکایت کردم

غرق ِ در ظلمت ِ شب، منتظر ِ فانوسم

.

گفته بودی که شوی مَحرم غم های دلم ؟

برو ای دوست، برو، دست ِ تو را می بوسم

.

من همان شاعر ِ تنها و غزل خوان هستم

که اگر شعر نگویم، به خدا میپوسم

.

بر خلاف ِ جهت ِ آب، شنا کردم و حیف

کس نپرسید چرا در جهت ِ معکوسم ؟

.

چون تو بسیار گذشتند ز دنیای امیر

برو ای دوست، که من از همه کس مأیوسم