بــه دارالـمـلـک گـیـتـی شـهـریـارانبـــه تــخــت شــهــریــاری تـــاجــدارانبـــه دل داغ تـــمـــنــای تـــو دارنــدبــه سـیـنـه تــخـم سـودای تــو ک…
| بــه دارالـمـلـک گـیـتـی شـهـریـاران | بـــه تــخــت شــهــریــاری تـــاجــداران |
| بـــه دل داغ تـــمـــنــای تـــو دارنــد | بــه سـیـنـه تــخـم سـودای تــو کـارنـد |
| بــه ســوی مـا بــه امـیـد قــبــولـی | رسـیده سـت اینک از هر یک رسـولی |
| بــگــویـم داســتــان هــر رســولــت | بــبــیـنـم تــا کـه مـی افــتــد قـبــولـت |
| بـه هر کشـور که افتـد در دلت میل | تــو را سـازم بــه زودی شـاه آن خـیـل |
| پدر می گفت و او خاموش می بـود | بــه بــوی آشــنـایـی گــوش مـی بــود |
| خـوشا گوش سـخـن کردن ز جـایی | بـــه امـــیـــد حـــدیـــث آشـــنـــایـــی |
| ز شـاهان قصـه ها پـی در پـی آورد | ولـــی از مـــصـــریــان دم بـــرنـــیــاورد |
| زلــیـخــا دیـد کــز مــصــر و دیــارش | نـیـامـد هـیـچ قـاصـد خــواســتــگـارش |
| ز دیـدار پــدر نــومــیـد بــرخــاســت | ز غـم لـرزان چـو شـاخ بـید بـرخـاسـت |
| بـه نـوک دیده مـروارید مـی سـفـت | ز دل خـونابـه مـی بـارید و مـی گـفـت |
| مـرا ای کــاشــکـی مـادر نـمـی زاد | وگـر مـی زاد کــس شــیـرم نـمـی داد |
| نـدانـم بــر چــه طــالــع زاده ام مـن | بــدیـن طــالــع کــجــا افــتــاده ام مـن |
| اگــر بــر خــیـزد از دریـا ســحــابــی | کــه ریـزد بــر لــب هـر تــشــنــه آبــی |
| چـو ره سـوی مـن لـب تــشـنـه آرد | بــــه جـــای آب جـــز آتــــش نـــبــــارد |
| نـدانـم ای فـلـک بــا مـن چــه داری | چـو خویشم غرق خون دامن چه داری |
| گرم ندهی بـه سوی دوسـت پـرواز | ز وی بـــاری چــنــیــن دورم مــیــنــداز |
| گـر از من مـرگ خـواهی مردم اینک | ز بــیـداد تــو جــان بــســپــردم ایـنــک |
| وگــر خــواهـی مـرا در رنـج و انـدوه | نـهـادی بــر دلـم صــد رنـج چــون کــوه |
| بــه زیـر کـوه گـاهـی چــنـد بــاشـد | بــه مـوج غـم گـیـاهـی چــنـد بــاشــد |
| دلم از زخم تو صد جای ریش است | اگر رحمی کنی بـر جـای خویش است |
| اگر من شـاد اگر غـمگین تـو را چـه | وگـر مـن تـلـخ اگـر شـیـریـن تـو را چـه |
| کـیـم مـن وز وجــود مـن چـه خـیـزد | وزیــن بــود و نــبــود مــن چــه خــیــزد |
| اگـر شـد خـرمـنـم بــر بــاد گـو شـو | دو صـد خـرمـن ازین بـر تـو بـه یـک جـو |
| هــزاران تـــازه گــل بـــر بـــاد دادی | ز داغ مــــرگ بــــر آتــــش نــــهــــادی |
| کـجـا گـردد تــو را خـاطـر پــریـشـان | کـه مـن بــاشـم یـکـی دیـگـر ازیـشـان |
| بـه صـد افغان و درد آن روز تـا شـب | درون غــنــچـــه وار از خــون لــبـــالــب |
| سرشک از دیده غمناک می ریخـت | به دست غصه بر سر خاک می ریخت |
| پـدر چـون دید شـوق و بـی قراریش | ز ســـودای عـــزیـــز مـــصـــر زاریـــش |
| رسـولان را بـه خـلعت های شاهی | اجـــازت داد لــب پـــر عــذر خــواهــی |
| که هسـت از بـهر این فـرزانه فـرزند | زبـــانــم بـــا عـــزیــز مــصـــر در بـــنــد |
| بــود روشـن بــر دانـش پــرســتــان | که بـاشد دسـت دسـت پـیشدسـتـان |
| زبـان دهـر را بـه زین مـثـل نـیسـت | که گوید دسـت پـیشین را بـدل نیست |
| رسـولـان زان تــمـنـا در گـذشـتــنـد | ز پــیـشـش بــاد در کـف بــازگـشـتـنـد |
| زلیخا گر چـه عشق آشفت حـالش | جــهـان پــر بــود از صــیـت جــمـالــش |
| بـه هر جـا قصه حـسـنش رسـیدی | شـدی مـفـتـون او هـر کـس شـنـیدی |
| ســران مــلــک را ســودای او بـــود | بــه بــزم خــســروان غـوغــای او بــود |
| بــه هـر وقـت آمـدی از شــهـریـاری | بــه امـیـد وصــالــش خــواســتــگــاری |
| درین فرصت که از قید جـنون رسـت | بـه تـخـت دلـبـری هشـیار بـنشـسـت |
| رسـولـان از شـه هـر مـرز و هر بـوم | چــو شــاه مـلـک شــام و کـشـور روم |
| فــزون از ده تــن از ره در رســیـدنـد | بـــه درگـــاه جـــلـــالـــش آرمـــیــدنــد |
| یکی منشـور ملک و مال در مشـت | یـکـی مـهـر سـلـیـمـانـی در انـگـشـت |
| که هر یک تـحفه کشور ستـانیست | ز شاهی خـواسـتـگاری را نشانیسـت |
| بــه هـر جـا رو نـهـد آن غـیـرت خـور | بـــود تـــخـــت آن او و تـــاج بـــر ســـر |
| بـه هر کشور که گردد جلوه گاهش | بــد دیـهــیـم شــاهـی خــاک راهــش |
| اگــر گــیــرد چــو مــه در شــام آرام | دعــای او کــنـنــد از صــبــح تــا شــام |
| وگـــر آرد بـــه ســـوی روم آهــنــگ | غـــلــام وی شـــونــد از روم تـــا زنــگ |
| بــدیـن دسـتـور هـر قـاصـد پـیـامـی | هـمـی گـفـت از لـب فـرخــنـده نـامـی |
| زلـیـخــا را ازیـن مـعـنـی خـبــر شـد | ز انــدیــشــه دلــش زیــر و زبـــر شــد |
| که بـا اینان ز مصر آیا کسی هست | که عشق مصریانم پـشـت بـشکسـت |
| بـه سـوی مصـریانم می کـشـد دل | ز مـصـر ار قـاصـدی نـبــود چـه حـاصـل |
| نـســیـمـی کــز دیـار مـصــر خــیـزد | کـه در چــشــمـم غـبــار مـصــر بــیـزد |
| مرا خـوشتـر ازان بـاد اسـت صد بـار | کــه آرد نــافـــه از صـــحـــرای تـــاتـــار |
| درین اندیشه بـود او کش پدر خواند | پـدروارش بـه پـیـش خـویش بـنـشـانـد |
| بـگفت ای نور چـشـم و شـادی دل | ز بــــــنــــــد غــــــم خــــــط آزادی دل |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
