گـــه وداع بـــت مـــن مـــرا کـــنـــار گـــرفـــتبــدان کـنـار دلـم ســاعـتــی قـرار گـرفـتوصــال آن بــت صــورت هـمـی نـبــســت مـرابـدان زمـان کـه…
| گـــه وداع بـــت مـــن مـــرا کـــنـــار گـــرفـــت | بــدان کـنـار دلـم ســاعـتــی قـرار گـرفـت |
| وصــال آن بــت صــورت هـمـی نـبــســت مـرا | بـدان زمـان کـه مـرا تـنگ در کـنـار گـرفـت |
| چــو وصـل او را عـقـل مـن اســتــوار نـداشـت | دو دسـت من سر زلفینش استـوار گرفت |
| بــه رویـش انــدر چــنــدان نــگــاه کــردم تــیـز | کـه دیـده ام هـمـه دیدار آن نـگـار گـرفـت |
| در ایـن دل از غـم او آتــشــی فـروخــت فـراق | کـه مـغـز من زتـف آن همه شـرار گـرفـت |
| ز بــس کــه دیــده ش بــاریــده قــطــره بــاران | کـنـار مـن هـمـه لـولـوی شـاهوار گـرفـت |
| ز بـس که گفت که این دم چـو در شـمار نبـود | کـه روز هجـر مـرا چـند ره شـمـار گـرفـت |
| نه دیر بـود کـه بـرخـاسـت آن سـتـوده خـصـال | بـه رفـت و نـاقـه جـمـازه را مـهـار گـرفـت |
| برو نشست و بجست او ز جای خوش چو دیو | بـه قـصـد غـزنـین هنـجـار رهگـذار گـرفـت |
| قــطــار بــود دمــادم گــرفــتــه راه بــه پــیـش | کـلـنـگ وار بــه ره بــر دم قــطــار گـرفــت |
| دریـن مــیـانــه بــغــریـد کــوس شــاهـنــشــه | ز بـانـگ او هـمـه روی زمـین هوار گـرفـت |
| نــشــســتــم از بــر آن بــرق ســیـر رعــد آواز | بـــســان بـــاد ره وادی و قــفــار گــرفــت |
| گـهـی چـو مـاهـی انـدر مـیـان جـیـحـون رفـت | گهی چـو رنگ همی تـیغ کوهسـار گرفت |
| گهی چـو شیر همی در میان بـیشه بـخاست | گـهی چـو تـنین هنـجـار ژرف غـار گـرفـت |
| چــو شــب ز روی هـوا در نــوشــت چــادر زرد | فــلـک زمـیـن را انـدر ســیـه ازار گــرفــت |
| چــو گـوی زرد ز پــیـروزه گـنـبــدی خــورشـیـد | ز بـیم چـرخ سـوی مغـرب الـحـذار گـرفـت |
| ز چـپ و راسـت هـمـی رفـت تــیـروار شـهـاب | ز بـیم او همه پـیش و پـس حـصـار گرفت |
| ز بــس کـه خــوردم در شـب شـراب پــنـداری | ز خواب روز دو چشمم همی خمار گرفت |
| پــدیـد شـد ز فـلـک مـهـر چــون ســبــیـکـه زر | کـه هیچ تـجـربـه نـتـوانـد آن عـیار گـرفـت |
| شــعــاع خــورشــیـد از کـلـه کـبــود بــتــافـت | چــو نـور روی نـگـار مـن انـتــشـار گـرفـت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
