بــســی نـمـانـد ز اشــعــار عـاشــقـانـه تــوکه شاه بـیت سخـنها شود فسانه تـوبــبــزم عـشـق تـرشـح کـنـد چـو آب حـیـاتزلـال ذوق ز اشــعــار عــاشــقـ…
| بــســی نـمـانـد ز اشــعــار عـاشــقـانـه تــو | که شاه بـیت سخـنها شود فسانه تـو |
| بــبــزم عـشـق تـرشـح کـنـد چـو آب حـیـات | زلـال ذوق ز اشــعــار عــاشــقـانـه تــو |
| بـمجـلسـی که کسـان سـاز عشـق بـنوازند | هـزار نـغـمـه ایـشـان و یـک تــرانـه تــو |
| چـو بـر ربــاب غـزل پـرده سـاز شـد طـبـعـت | بـچـنـگ زهره بـریشـم دهد چـغـانه تـو |
| چـو بـر بـساط سخـن اسب خود روان کردی | دمـی ز شـاه مـعـطـل نـبــود خـانـه تـو |
| چـو دام شـعـر تـرا گـشـت مـرغ جـانها صـید | مـیـان دانـه دلــهـاســت آشــیـانـه تــو |
| کـســی کـه حــلـقـه آن در زنـد بــپــای ادب | بــیـایـد و بــنـهـد سـر بــر آسـتـانـه تـو |
| ز شـعـر تـر هـمـه پــر کـرد خـوان درویـشـی | ادام از آب دهن یافـت خـشـک نـانه تـو |
| بـنـزد تـو زر سـلـطـان سـفـال رنـگـین اسـت | از آنکه گوهر نفس اسـت در خـزانه تـو |
| بـدین صـفـت که تـرا سـرکش بـنان شـد رام | مـگـر عـصـای کـلـیم اسـت تـازیانـه تـو |
| ز جـیب فکر چـو سر بـر کند سـخـن در حـال | چو موی راست شود فرق او بشانه تو |
| تـو بـحـر فـضـل و تـرا در مـیانـه گـوهـر نـظـم | سخن بـگو که خـموشی بـود کرانه تـو |
| از آن ز دایـــره اهـــل عـــصـــر بــــیـــرونـــی | که غـیر نقـطـه دل نیسـت در میانه تـو |
| از آن بــخـلـق چــو سـیـمـرغ روی نـنـمـایـی | که ناپـدید چـو عـنقا شـدسـت لانه تـو |
| تــرازویـی کــه گــرت در کــفــی بــود دنــیــا | ز راســتــی نـگـرایـد جــوی زبــانـه تــو |
| تـرا کـه کـرسـی دل زین خـرابـه بـیرونـسـت | بـهشـت وار ز عـرشـسـت آسـمانه تـو |
| بــتـرک مـلـک دو عـالـم چـهـار تـکـبـیـرسـت | یـکـی نـمـاز تـهـجـد یـکـی دوگـانـه تــو |
| ز خـمر عـشـق قـدحـهاسـت هریکی غـزلت | چـو آب گـشـتـه روان از شـرابـخـانه تـو |
| نشانه ییسـت سخـنهای تـو ولی نه چـنانک | بـتـیـر طـعـنـه مـردم رسـد نـشـانـه تـو |
| ز نفس ناطقه پرس این سخن چو ایامیست | کـه مـرغ روح هـمـی پــرورد بــدانـه تـو |
| بـــدولــت شــرف نــفــس تــو عــزیــز شــود | متـاع شـعـر که خـوارسـت در زمانه تـو |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
