فضای مجازی

گاهی باید از فضای مجازی فاصله بگیریم… تا اصل خود را فراموش نکنیم!؟
رحمان بیات
اشاره؛ سخن در باره فضای مجازی است اما از نوع دیگرش…
بنابراین باخوب وبد بودن فضای مجازی کار ندارم اینکه فضای مجازی برای عده ای اسباب کسب وکار است، برای عده ای اسباب سرگرمی، برای عده ای اسباب آگاهی ودانش…
اما گاهی باید از زاویه متفاوت به نقش وکارکرد فضای مجازی در زندگی فردی واجتماعی خود بنگریم! در این راستا گاهی   باید از خود،  خودمان بپرسیم که این فضای مجازی چه خیر وشری برای خود،  خود من داشته ویا دارد!!؟ راستش برای شخص خودم  فضای مجازی چندان جذابیتی ندارد ایده آل برای خودم این بوده و هست که مثل سالهای قبل روزنامه وکتاب بدست بگیرم و مطالعه کنم و  یا مثل قبلها گفتگوها، بحثها… در فضای حقیقی و در کنار هم و با حس گرمای حضور عزیزانم باشد…
اما اکنون باهزاران تاسف همه ما به نوعی گرفتار فضای مجازی شده ایم این فضای مجازی ما را دارد از اصل خودمان واز همدیگر دورتر مان می کند…!؟
نمی دانم شاید فضای مجازی همانی باشد که زمانی  مادربزرگ وپدر بزرگ هایمان می گفتند که در آخرالزمان دجالی می آید در کوچه وخیابان عبور می کند هرکس برود تماشایش دیگر نمی تواند به خانه برگردد…!!!؟
جدای از درستی ویا نادرستی داستان دجال ولی واقعیت این است که امروزه همه ما به نوعی چنان غرق در گوشی وفضای مجازی شده ایم که به کلی فراموشمان شده خانه وخانواده ای داریم  فراموشمان شده که چشمان پدرومادر و خواهر وبرادری منتظر دیدنمان هستند …
همه اینها را گفتم تا برسم به این جمله که « گاهی باید از فضای مجازی فاصله بگیریم… تا اصل خودمان را فراموش نکنیم » به شخصه با اینکه در برخی از شبکه های مجازی مثل اینستاگرام و ایکس واتساپ غیره… نیستم فقط از تلگرام و ایتا استفاده می کنم اما گاهی عجیب احساس سردی و دلتنگی می کنم راستش گاهی شاکی روز گار هم می شوم در چنین شرایط وحال وهوایی این شعر مولوی را مکررمی خوانم « بشنو نی چون شکایت می کند…از جداییها حکایت میکند »  به راستی از شما که دارید این نوشته را می خوانید یه سئوال دارم آیا شما هم در تنهایی وخلوت خود دلتنگ شده اید نوع وجنسش متفاوت بوده که حتی خودتان هم ندانید چرا چنین دلتنگ وشاکی از روزگار هستید
پس خواندن این شعر مولوی و تامل وتفکر در آن می تواند برای شما که گاهی دلتنگ وگاهی هم شاکی از روزگارید اما چرایش را نمی دانید!؟ خیلی مفید وروشنگر باشد!!؟

بشنو این نی چون شکایت می‌کند

از جدایی‌ها حکایت می‌کند

کز نیستان تا مرا ببریده‌اند

در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق

تا بگویم شرح درد اشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش

باز جوید روزگار وصل خویش