خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٩

شماره ٩

هــمــی کــرد پـــوزش ز بـــهــر گــنــاهمر او را همی جست هر سو سپـاهخـبـر یـافـت زو رسـتـم و گـیو و طـوسبـرفـتـند بـا لشـکـری گشـن و کوسبــه رسـتـم چ…

هــمــی کــرد پـــوزش ز بـــهــر گــنــاه	مر او را همی جست هر سو سپـاه
خـبـر یـافـت زو رسـتـم و گـیو و طـوس	بـرفـتـند بـا لشـکـری گشـن و کوس
بــه رسـتـم چـنـیـن گـفـت گـودرز پــیـر	کـه تــا کـرد مـادر مـرا ســیـر شــیـر
همـی بـینـم انـدر جـهـان تـاج و تـخـت	کــیــان و بـــزرگــان بــیــدار بـــخــت
چــو کــاووس نـشــنـیـدم انـدر جــهـان	نـدیـدم کــس از کــهـتــران و مــهـان
خــرد نـیـسـت او را نـه دانـش نـه رای	نه هوشش بجایست و نه دل بجای
رســیـدنــد پــس پــهــلــوانــان بــدوی	نـکـوهش گـر و تـیز و پـرخـاشـجـوی
بـــدو گــفــت گــودرز بــیــمــارســتــان	تــرا جــای زیـبــاتــر از شــارســتــان
به دشمن دهی هر زمان جای خویش	نگـویی بـه کـس بـیهده رای خـویش
سه بـارت چـنین رنج و سـخـتـی فتـاد	سـرت ز آزمـایـش نـگـشـت اوسـتـاد
کــشــیــدی ســپــه را بــه مــازنــدران	نگـر تـا چـه سـخـتـی رسـید انـدران
دگــربــاره مـهـمــان دشــمــن شــدی	صـنـم بـودی اکـنون بـرهمـن شـدی
بــه گـیـتـی جـز از پــاک یـزدان نـمـانـد	کـه مـنـشـور تــیـغ تــرا بــرنـخــوانـد
بـه جـنگ زمـین سـر بـه سـر تـاخـتـی	کـنـون بــاســمـان نـیـز پــرداخــتــی
پــس از تــو بــدیـن داسـتــانـی کـنـنـد	کـه شـاهـی بـرآمـد بـه چـرخ بـلـنـد
کــه تــا مــاه و خــورشــیـد را بــنـگــرد	ســتــاره یـکـایـک هـمـی بــشـمـرد
هـمـان کـن کـه بـیـدار شـاهـان کـنـنـد	سـتــایـنـده و نـیـک خـواهـان کـنـنـد
جـز از بــنـدگـی پــیـش یـزدان مـجـوی	مـزن دسـت در نیک و بـد جـز بـدوی
چــنـیـن داد پــاســخ کــه از راســتــی	نـیـایـد بــه کــار انـدرون کــاســتــی
هـمـی داد گـفـتـی و بــیـداد نـیـسـت	ز نــام تــو جــان مــن آزاد نــیـســت
فــرومـانـد کــاووس و تــشــویـر خــورد	ازان نــــــامــــــداران روز نــــــبــــــرد
بـسـیـچـیـد و انـدر عـمـاری نـشـسـت	پـشـیـمـانـی و درد بـودش بــدسـت
چــو آمــد بـــر تــخــت و گــاه بـــلــنــد	دلــش بــود زان کــار مــانــده نــژنــد
چــهـل روز بــر پــیـش یـزدان بــه پــای	بــپـیـمـود خـاک و بــپــرداخـت جـای
هــمــی ریــخـــت از دیــدگـــان آب زرد	هـمــی از جــهـان آفــریـن یـاد کــرد
ز شـــرم از در کـــاخ بـــیــرون نــرفـــت	همی پوست گفتی بـرو بـر به کفت
هـمـی ریـخــت از دیـده پــالـوده خــون	هـمـی خـواسـت آمـرزش رهـنـمـون
ز شــرم دلـیـران مـنـش کــرد پــســت	خـــرام و در بــــار دادن بـــبـــســـت
پــشـیـمـان شــد و درد بــگـزیـد و رنـج	نـهـاده بــبــخــشـیـد بــسـیـار گـنـج
هـمـی رخ بــمـالــیـد بــر تــیـره خــاک	نـیـایـش کــنــان پــیـش یـزدان پــاک
چـو بـگـذشـت یک چـنـد گـریان چـنـین	بــبــخــشـود بــر وی جــهـان آفـریـن
یـکــی داد نــو ســاخــت انــدر جــهـان	کـه تـابـنـده شـد بـر کـهـان و مـهـان
جـهـان گـفـتـی از داد دیـبــا شـدسـت	هـمـان شـاه بـر گـاه زیبـا شـدسـت
ز هــر کــشـــوری نــامــور مــهــتـــری	کـه بـر سـر نـهـادی بـلـنـد افـسـری
بـــه درگـــاه کـــاووس شـــاه آمـــدنــد	وزان ســرکــشــیـدن بــه راه آمـدنـد
زمـانه چـنـان شـد کـه بـود از نخـسـت	بـه آب وفـا روی خـسـرو بــشـسـت
هـمــه مــهــتــران کــهـتــر او شــدنــد	پـــرســتــنــده و چــاکــر او شــدنــد
کــجـــا پـــادشــا دادگــر بـــود و بـــس	نـــیـــازش نـــیـــایــد بـــفـــریــادرس
بـدیـن داسـتـان گـفـتـم آن کـم شـنـود	کـنـون رزم رســتــم بــبــایـد ســرود