چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشندمرا چـوخـط بـه لب او ره سـخـن بـخـشـندســبــک چــو گـرد ز دامـان هـمـت افــشــانـمتـمـام روی زمـین را اگـر بـه مـن …
| چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند | مرا چـوخـط بـه لب او ره سـخـن بـخـشـند |
| ســبــک چــو گـرد ز دامـان هـمـت افــشــانـم | تـمـام روی زمـین را اگـر بـه مـن بـخـشـند |
| شــکــســتــگــان جــهـانـنـد مــومـیـایـی هـم | خوشا دلی که به آن زلف پرشکن بـخشند |
| دریـن ریـاض ثـمـر رزق بــاد دسـتــانـی اسـت | که چون شکوفه به هر خار پیرهن بخشند |
| کـشــنـد اگـر بــه تــه بــال ســرنـواســنـجــان | بـه تـنگنای قفس وسـعت چـمن بـخـشند |
| مـسـاز تـیـشـه خـودکـنـد کـاین عـقـیـق لـبـان | ز خـون خویش سراپـا بـه کوهکن بـخـشند |
| هــنــوز حـــق ســـخـــن را نـــکـــرده انـــد ادا | هزار عـقد گهر گربـه یک سـخـن بـخـشـند |
| زبــان نـغـمـه سـرایـان بـه کـام مـی چـسـبــد | اگر بـه طوطی ما فرصت سـخـن بـخـشـند |
| مـسـلـم اســت بــر آن شـمـعـهـا سـرافـرازی | کـه زندگـانی خـودرا بـه انجـمـن بـخـشـند |
| بــه غـور چــاه زنـخـدان کـه مـی رسـد صـائب | مـگـر ز زلـف درازش مـرا رسـن بــخـشـنـد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
