ای جـان تـو مـسـافـر مـهمـان سـرای خـاکرخـت اندرو منه که نه یی تـو سـزای خـاکآنجـا چـو نام تـسـت سـلـیمـان مـلـک خـلـداینجـا چـو مور خـانه مـکـن در سـ…
| ای جـان تـو مـسـافـر مـهمـان سـرای خـاک | رخـت اندرو منه که نه یی تـو سـزای خـاک |
| آنجـا چـو نام تـسـت سـلـیمـان مـلـک خـلـد | اینجـا چـو مور خـانه مـکـن در سـرای خـاک |
| ای از بـــرای بـــردن گــنــجــیــنــهــای مــور | چـون موش نقـب کرده درین تـودهای خـاک |
| زیـر رحــای چــرخ کــه دورش بآب نــیـســت | جــز مـردم آرد مـی نـکــنـد آســیـای خــاک |
| ای از بــرای گــوی هـوا نــفــس خــویـش را | مـیـدان فــراخ کـرده دریـن تــنـگـنـای خــاک |
| فرش سرایت اطلس چـرخـسـت چـون سزد | ایـنـجــا سـریـر قـدر تــو بــر بــوریـای خــاک |
| ای داده بـهـر دنـیـی دون عـمـر خـود بــبــاد | گـوهـر چـو آب صـرف مـکـن در بـهـای خـاک |
| در جـان تـو چـو آتـش حـرصـسـت شـعله ور | تــن پـــروری بـــنــان و بآب از بـــرای خــاک |
| در دور مـــا از آتـــش بـــیـــداد ظـــالـــمـــان | چون دوذ و سیل تیره شد آب و هوای خاک |
| بـلـقـیـس وار عـدل سـلـیمـان طـلـب مـکـن | کز ظلم هست سیل عرم در سـبـای خـاک |
| آتــش خـورم بــسـان شـتــرمـرغ کآب و نـان | مـسـمـوم حـادثــات شـد انـدر وعـای خـاک |
| ای کـــوردل تــــو دیـــده نـــداری از آن تــــرا | خـوبـسـت در نـظـر بــد نـیـکـو نـمـای خـاک |
| داوری درد خـود مطلب از کسی که نیسـت | یـک تــن درسـت در هـمـه دارالـدوای خـاک |
| زیـن بــادخــانــه آب دمــادم مــخــور از آنــک | از خـون لـبــالـبــسـت دریـن دورانـای خــاک |
| در شـیـب حــسـرتــنـد ز بــالـای قـصـر خـود | ایـن سـروران پـسـت شـده زیـر پــای خـاک |
| بــس خـوب را کـه از پــی مـعـنـی زشـت او | صــورت بــدل کــنـنـد بــزیـر غــطــای خــاک |
| ای مرده دل ز آتش حرصی که در تو هست | در مـوضـعـی کـه گـور تـو سـازند وای خـاک |
| گـر عـقـل هـسـت در سـر تـو پـای بــازگـیـر | زیـن چـاه سـر گـرفـتــه نـادلـگـشـای خـاک |
| بـیگانه شد ز شادی و بـا اند هست خویش | ای کــاش آدمـی نـشــدی آشــنـای خــاک |
| از خــرمـن زمــانـه بــکــاهـی نـمـی رســی | بــا خـر بــجـز گـیـاه نـبــاشـد عـطـای خـاک |
| دایـم تــو از مــحــبــت دنــیـا و حــرص مــال | نعـمـت شـمـرده مـحـنـت دارالـبـلـای خـاک |
| بـسـتـان عـدن پـرگل و ریحـان بـرای تـسـت | تـو چـون بـهیمـه عـاشـق آب و گـیای خـاک |
| سـاکـن مبـاش بـر سـر نطـع زمین چـو کـوه | کـز فـتـنه زلزله اسـت کـنون در فـنای خـاک |
| جـانت بـسی شکنجـه غم خورد و کم نشد | انـس دلـت ز خــانـه وحــشـت فـزای خــاک |
| در صـحـن این خـرابـه غبـاری نصیب تـسـت | ورچـه چـو بـاد سـیر کـنی در فـضـای خـاک |
| خـلقی درین میانه چـو خـاشـاک سـوخـتـند | کآتـش گرفـت خـاصـه درین دور جـای خـاک |
| آتــش چـو شـاخ و بــرگ بــسـوزد درخـت را | در تــخــم پــروری نـکـنـد اقــتــضــای خــاک |
| خــود شـیـر شــادیـی نـرســانـد بــکـام تــو | ایـن ســالــخــورده مــادر انــدوه زای خــاک |
| عـبـرت بـسـی نمود اگـر جـانت روشـنسـت | آیــیــنــه مــکـــدر عـــبـــرت نــمــای خـــاک |
| گـویی زمـان رسـید کـه از هیضـه قـی کـنـد | کز حـد بـشد ز خـوردن خـلق امتـلای خـاک |
| آتــش مـثــال حــلـه ســبــز فــلـک بــپــوش | بــرکــن ز دوش صــدره آب و قــبــای خــاک |
| بـی عـشـق مرد را عـلم همتـسـت پـسـت | بـــی بـــاد ارتـــفــاع نــیــابـــد لــوای خــاک |
| ره کـی بــرد بـسـیـنـه عـاشـق هـوای غـیـر | خـود چـون رسـد بـدیـده اخـتـر فـدای خـاک |
| تــا آدمــی بـــود بـــود ایــن خــاک را درنــگ | کآمــد حـــیــات آدمــی آب بـــقـــای خـــاک |
| وآنـکـس کـه خـاک از پــی او بــود شـد فـنـا | فــرزانـه را ســخــن نـبــود در فــنـای خــاک |
| حــرصـم چــو دیـد آب مـرا گـفـت خـاک خـور | قـومی کـه چـون منید هلـموا صـلـای خـاک |
| گـفـتـم بـرای پـنـد تـو نـظـمـی چـنـین بـدیع | کـردم ز بــحـر طـبـع خـود آبـی فـدای خـاک |
| ای قـادری کـه جـمـلـه عـیـال تــوانـد خـلـق | از فـوق عـرش اعـلـی تــا مـنـتــهـای خـاک |
| از نـیـکـویـی چـو دلـبـر خـورشـیـد رو شـونـد | در ســایــه عــنــایــت تــو ذره هــای خــاک |
| تـــو ســـیـــف را از آتـــش دوزخ نـــگـــاه دار | ای قــدرتــت بــر آب نــهــاده بــنــای خــاک |
| از بــنـدگـانـت نـعـمـت خــود وامـگـیـر ازآنـک | «نـاورد مـحـنتـسـت درین تـنگـنـای خـاک » |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
