خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ٧

شماره ٧

فـرسـتــاده سـلـم چـون گـشـت بــازشهنشاه بـنشسـت و بـگشاد رازگـرامـی جـهـانـجـوی را پـیش خـوانـدهـمـه گـفـتـهـا پــیـش او بــازرانـدورا گـفـت کـان دو …

فـرسـتــاده سـلـم چـون گـشـت بــاز	شهنشاه بـنشسـت و بـگشاد راز
گـرامـی جـهـانـجـوی را پـیش خـوانـد	هـمـه گـفـتـهـا پــیـش او بــازرانـد
ورا گـفـت کـان دو پــسـر جـنـگـجـوی	ز خــاور ســوی مــا نـهـادنــد روی
از اخـتـر چـنین اسـتـشان بـهره خـود	کـه بـاشـنـد شـادان بـه کـردار بـد
دگـر آنـکـه دو کـشـور آبـشـخـورسـت	که آن بـومها را درشـتـی بـرسـت
بـــــرادرت چــــنــــدان بـــــرادر بـــــود	کـجـا مـر تـرا بــر سـر افـسـر بــود
چــو پــژمـرده شــد روی رنـگــیـن تــو	نــگــردد دگــر گــرد بـــالــیــن تـــو
تــو گـر پــیـش شـمـشـیـر مـهـرآوری	ســرت گــردد آشــفــتــه از داوری
دو فــرزنـد مــن کــز دو دوش جــهـان	بـرینسـان گـشـادنـد بـر مـن زبـان
گـرت سـر بــکـارسـت بــپـسـیـچ کـار	در گـنـج بــگـشـای و بــربـنـد بــار
تـو گر چاشت را دست یازی بـه جـام	و گر نه خورند ای پسر بـر تو شام
نــبـــایــد ز گــیــتــی تـــرا یــار کــس	بــی آزاری و راســتــی یــار بــس
نـــگـــه کـــرد پــــس ایـــرج نـــامـــور	بــرآن مــهــربــان پــاک فــرخ پــدر
چـنـیـن داد پــاسـخ کـه ای شـهـریـار	نـگـه کــن بــدیـن گــردش روزگــار
کـه چـون بــاد بــر مـا هـمـی بــگـذرد	خــردمـنـد مـردم چــرا غـم خــورد
هـــمـــی پــــژمــــرانـــد رخ ارغــــوان	کــنــد تــیــره دیــدار روشــن روان
بــه آغـاز گـنـج اسـت و فـرجــام رنـج	پـس از رنج رفـتـن ز جـای سـپـنچ
چو بستر ز خاکست و بالین ز خشت	درخـتـی چـرا بـایـد امـروز کـشـت
کـه هـر چـنـد چــرخ از بــرش بــگـذرد	تـنـش خـون خـورد بــار کـیـن آورد
خــداونـد شــمـشـیـر و گـاه و نـگـیـن	چـو مـا دید بـسـیـار و بـینـد زمـین
از آن تـــاجـــور نـــامـــداران پــــیـــش	نـدیـدنـد کـیـن انـدر آییـن خـویـش
چــو دســتــور بــاشــد مـرا شـهـریـار	بـــه بـــد نــگــذرانــم بـــد روزگــار
نــبــایـد مــرا تــاج و تــخــت و کــلــاه	شوم پیش ایشان دوان بی سپاه
بـــگـــویــم کـــه ای نــامـــداران مــن	چـنان چون گرامی تـن و جـان من
بــه بــیــهــوده از شــهــریــار زمــیــن	مـداریـد خــشــم و مـداریـد کــیـن
بــه گــیـتــی مـداریـد چــنـدیـن امـیـد	نگـر تـا چـه بـد کـرد بـا جـمـشـید
بــه فـرجـام هـم شـد ز گـیـتــی بــدر	نماندش همان تـاج و تـخت و کمر
مـرا بــا شــمـا هـم بــه فــرجــام کـار	بــبـــایــد چــشــیــدن بــد روزگــار
دل کـــیـــنـــه ورشـــان بـــدیــن آورم	ســـزاوارتـــر زانــکـــه کــیــن آورم
بــدو گـفـت شــاه ای خــردمـنـد پــور	بــرادر هـمـی رزم جـویـد تـو سـور
مـرا ایـن ســخــن یـاد بــایـد گــرفــت	ز مـه روشـنـایی نـیـایـد شـگـفـت
ز تــو پــر خـرد پــاسـخ ایـدون سـزیـد	دلـت مـهـر پــیـونـد ایـشـان گـزیـد
ولـیـکـن چـو جـانـی شـود بــی بــهـا	نـــهـــد پــــر خــــرد در دم اژدهـــا
چـه پـیـش آیـدش جـز گـزایـنـده زهـر	کش از آفرینش چـنین اسـت بـهر
تـرا ای پــسـر گـر چـنـیـن اسـت رای	بـــیــارای کــار و بـــپـــرداز جـــای
پــرســتــنـده چــنـد از مـیـان ســپــاه	بــفــرمـای کــایـنـد بــا تــو بــه راه
ز درد دل اکــنـون یـکــی نــامــه مــن	نـویـسـم فـرسـتـم بـدان انـجـمـن
مــگــر بــاز بــیـنــم تــرا تــن درســت	کـه روشـن روانم بـه دیدار تـسـت