زهی بـر جـمال تـو افشـانده جـان گلز روی تــو بــی رونـق انـدر جــهـان گـلز وصـف تــو انـدر چــمـن داســتــانـیفـرو خـواند بـلـبـل بـرافـشـاند جـان گـل…
| زهی بـر جـمال تـو افشـانده جـان گل | ز روی تــو بــی رونـق انـدر جــهـان گـل |
| ز وصـف تــو انـدر چــمـن داســتــانـی | فـرو خـواند بـلـبـل بـرافـشـاند جـان گـل |
| چـو بـلـبـل بـنام رخـت خـطـبـه خـواند | اگـر هـمـچـو سـوسـن بـیـابـد زبـان گـل |
| ز روی تـو رنگـی رسـیده اسـت گـل را | که اندر جـهان روشـناسـسـت از آن گل |
| اگـر هـمـچـو مـن از تـو بــویـی بـیـایـد | چـو بـلبـل ز عـشـقـت بـرآرد فـغـان گـل |
| بــــبــــاد هـــوای تــــو در روضــــه دل | درخــت مـحــبــت کــنـد هـر زمـان گــل |
| گـر از گـلـشـن وصـل تـو عـاشـقـی را | بــدســت سـعـادت فـتــد نـاگـهـان گـل |
| در اطـــوار وحـــدت بـــدو رو نــمـــایــد | بــرنـگـی دگـر جــای دیـگـر هـمـان گـل |
| گـرم گـل فـرســتــد ز فـردوس رضـوان | مـرا خــار تــو خــوشــتــر آیـد از آن گــل |
| هـمـه کــس گـلـی دارد انـدر بــهـاران | چــو تــو بــا مـنـی دارم انـدر خـزان گـل |
| تـو پــایـی بــنـه در چـمـن تــا بــگـیـرد | ز فــرق ســر شــاخ تـــا فــرقــدان گــل |
| گــل لــالــه رخ روی بــر خــاک مــالــد | چــو بــر عــارض تــو کــنـد ارغــوان گـل |
| تـو درخـنده آیی بـصـد لب چـو غـنچـه | چــو بــر چـهـره مـن کـنـد زعـفـران گـل |
| دریـن مـاه کـنـدر زمـیـن مـی درفـشـد | بـدان سـان که اسـتـاره بـر آسـمان گل |
| بـپـشتـی آن سـخـت گسـتـاخ رو شد | کـــه خـــنـــدیـــد در روی آب روان گـــل |
| ازیـن غـم کـه بــا بـلـبـلـان سـبـک دل | بــمـیـوه کــنـد شــاخ را ســرگــران گـل |
| درون چون دل غنچه خون گشت ما را | بــرون آی تــا چــنـد بــاشــد نـهـان گـل |
| چـو روی تـو بـیند یقـین دان کـه افـتـد | مـیـان خــود و رویـت انـدر گــمــان گــل |
| ز بــهـر زمـیـن بــوس در پــیـش رویـت | بــرون آورد صــد لـب از یـک دهـان گــل |
| اگــر خــود بــخــاری مـدد یـابــد از تــو | بــــرون آورد آتــــش از روی نـــان گــــل |
| چـو نـزدیـک (آتــش) شـوی دور نـبــود | کـه آتـش شـود لـالـه، گـردد دخـان گـل |
| چـو تـو بـامنی پـیش من خـار گـل دان | چـو مـن بـی تـوام نزد مـن خـاردان گـل |
| چـو در گـلـسـتـان بــگـذری در بـهـاران | ایـا مـر تــرا هـمـچـو مـن مـهـربــان گـل |
| فـرود آی تــا چــشــم بــد را بــســوزد | سـپـندی بـر آن روی آتـش فـشـان گـل |
| گــر از بــهـر نـزهـت ز بــاغ جــمـالــت | بـرضوان دهی دسـتـه یی در چـنان گل |
| نـه در بــرگ ســدره بــود آن لـطــافـت | نـه بــر شـاخ طـوبـی بـود مـثـل آن گـل |
| وگـرچـه شـب و روز بــیـش از سـتـاره | کــنـد مــرغــزار فــلــک ضــمـیـران گــل |
| جـهـان سـربــسـر خـرمـی از تــو دارد | بـرین هسـت یک شاهد از روشنان گل |
| چـو بـرجـیسـت بـاغ جـمالت کـه دایم | درو مـی کـنـد بــا شــکـوفــه قـران گـل |
| ز خـطـی کـه نـامـی بـود بــروی از تـو | چـو کـاغـذ ز مسـطـر بـگیرد نشـان گـل |
| شـود لـفـظ عـذب سـخـن در بـیـان تـر | کـنـد شـاخ خـشـک قـلـم در بـنـان گـل |
| بــحـسـن تــو انـدر بــهـاران شـکـوفـه | محالست از آن سان که در مهرگان گل |
| اگــر بــا تــو ای مـیـوه دل شــکــوفــه | سـرافـگـنده نبـود چـو در بـوسـتـان گـل |
| بــسـی تـیـر طـعـنـه ز خـاری کـه دارد | زند بـروی از شـاخ همـچـون کـمـان گـل |
| الـا ای صــبــا بــاغــبــان را خــبــر کـن | سـتـم می کند سـخـت بـر بـلبـلان گل |
| چـو بـلـبـل همی نالـم از مهرش، آری | چـنـین بـردهـد دوسـتـی بـا چـنـان گـل |
| گـر آن گـلـســتــان گـیـرد انـدر کـنـارم | تــنـم را شـود مـغـز در اسـتــخـوان گـل |
| بـهـشـتـی شـمـارم مـن آن پـیرهن را | کــز انـدام او بــاشــدش در مــیـان گــل |
| چـنـان مـی نـمـایـد ز پـیـراهـن آن تـن | (کـه) از شـعـر نـسـرین و از پـرنیان گـل |
| مــیــان مــن و او جــدایــی نــشــایــد | که من خـارم و هسـت آن دلستـان گل |
| مــرا گــفــت از بــهـر مــن گــل بــیـاور | ادب نیسـت بـردن سـوی گلسـتـان گل |
| ز دســت مـن ار خــار بــاشـد بــگـیـرد | نـگـاری کــه نـســتــانـد از دیـگـران گـل |
| اگــر چــه ز شــاخ درخــت قــریــحــت | بـسـخـتـی بـرآید چـو گـوهر ز کـان گـل |
| چـو خورشید مهرش بـزد شعله، کردم | بــپـیـرانـه سـر چـون درخـت جـوان گـل |
| چــو در شــعـر جــلـوه کـنـم روی او را | چــو نـظــارگـی اوفــتــد بــر کــران گــل |
| اگر چـند گویی که همچـون گیاهست | ز بــسـتـان طـبــعـت بــر شـاعـران گـل |
| هـمـیـن قـوم را از طـمـع مـی نـمـایـد | زنـان دوســتــی تــره بــر روی نـان گـل |
| بـــاغــراض فــاســد بـــود نــزد مــردم | گـل هرکـسـی خـار و خـار کـسـان گـل |
| هم از گـوسـپـنـد عـلـف جـوی بـاشـد | کـه قــیـمـت نـدارد بــنـزد شــبــان گـل |
| بـدین شـعـر دیوان مـن گـلـشـنی دان | ز گــرمــا و ســرمــا درو بــی زیـان گــل |
| زتـری که هسـت از ردیفـش تـو گویی | بــرآمــد چــو نــیــلــوفــر از آبـــدان گــل |
| مـکـن عـیـب ار چـنـد بـی عـیب نـبـود | که جـمع است بـا خـار در یک مکان گل |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
