تـرکیسـت یار من کـه نداند کـس از گلشـناو تــنـد خـو و بــنـده نـه مـرد تــحـمـلـشپسته دهان که در سخن و خنده می شودزآن پسته پرشکر طبق روی چون گلشنپــای…
| تـرکیسـت یار من کـه نداند کـس از گلشـن | او تــنـد خـو و بــنـده نـه مـرد تــحـمـلـش |
| پسته دهان که در سخن و خنده می شود | زآن پسته پرشکر طبق روی چون گلشن |
| پــایـان زلـف جـعـد پــریـشـان سـرش نـدیـد | چـندانکـه دور کـرد دل اندر تـسـلـسـلش |
| بـی او ز زنـدگـانـی چـون سـیـر گـشـتـه ام | زآن جـان خـطاب می کنم اندر تـرسـلش |
| او شـاه بــیـت نـظـم جــهـانـســت زیـنـهـار | جـز مـهـر و مـه ردیـف مـکـن در تـغـزلـش |
| هر صـورتـی کـه نقـش کـنـد در ضـمـیر مـن | انـدیـشـه بــر خـطـا بــود انـدر تـخـیـلـش |
| چــنــدیـن هــزار تــرک تــتــاری نــغــولــه را | گـیسـو بـریـده بـینـی ازآشـوب کـاکـلـش |
| او زیور عـروس جـمـال خـودسـت و نـیسـت | بــهـر مـزیـد حــسـن بــزیـور تــجــمـلـش |
| آهـوی جـان بــنـده چـراگـاه خـویـش یـافـت | بـر بـرگ گل چو مشک بیفشاند سنبلش |
| دیـوانـه یـی شــود کـه نـیـایـد بــهـوش بــاز | هر عـاقلی که دید بـمسـتـی شـمایلش |
| جـان بـرد و عشوه داد وهمه ساله این بـود | بــا او تــقـرب مـن و بــا مـن تــفــضــلـش |
| آنکس که اسـب در پـی این شـهسـوار راند | رخـتـش بآب رفـت و خـرافـتـاد بــر پـلـش |
| بـا گـلـسـتـان چـهـره او فـارغـسـت سـیـف | از بـوستـان و حسن گل و بـانگ بـلبـلش |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
