چـو بـرخـاست از خـواب بـا موبـدانیـکــی انـجــمـن کــرد بــا بــخــردانگشاد آن سـخـن بـر سـتـاره شمرکـه فـرجـام این بـر چـه بـاشـد گـذردو گوهر چو آب و…
| چـو بـرخـاست از خـواب بـا موبـدان | یـکــی انـجــمـن کــرد بــا بــخــردان |
| گشاد آن سـخـن بـر سـتـاره شمر | کـه فـرجـام این بـر چـه بـاشـد گـذر |
| دو گوهر چو آب و چو آتـش بـه هم | بــرآمـیـخـتـه بــاشـد از بــن سـتــم |
| هـمـانـا کـه بــاشـد بـه روز شـمـار | فـــریـــدون و ضــــحــــاک را کـــارزار |
| از اخـتـر بــجـوئیـد و پـاسـخ دهـیـد | هــمــه کــار و کــردار فــرخ نــهــیـد |
| ســتــاره شــنــاســان بــه روز دراز | هـمـی ز آسـمـان بــازجـسـتـنـد راز |
| بـدیـدنـد و بـا خـنـده پـیـش آمـدنـد | که دو دشمن از بخت خویش آمدند |
| بــه سـام نـریـمـان سـتــاره شـمـر | چـنـیـن گـفـت کـای گـرد زرین کـمـر |
| تــرا مــژده از دخــت مــهـراب و زال | که بـاشـند هر دو بـه شـادی همال |
| ازیـن دو هـنــرمــنــد پــیـلــی ژیـان | بــیـایـد بــبــنـدد بــه مــردی مــیـان |
| جـهـان زیـرپــای انـدر آرد بــه تــیـغ | نـهد تـخـت شـاه از بـر پـشـت مـیغ |
| بــبــرد پــی بــدســگـالـان ز خــاک | بــه روی زمـیـن بــر نـمـانـد مـغــاک |
| نـه سـگـســار مـانـد نـه مـازنـدران | زمـیـن را بــشــویـد بــه گــرز گــران |
| بــه خــواب انـدرد آرد سـر دردمـنـد | بـــبـــنــدد در جـــنــگ و راه گــزنــد |
| بــدو بــاشــد ایــرانــیــان را امــیــد | ازو پـــهـــلـــوان را خـــرام و نـــویــد |
| پـی بـاره ای کـو چـمـاند بـه جـنگ | بــمـالـد بــرو روی جــنـگـی پــلـنـگ |
| خـنـک پـادشـاهـی کـه هـنـگـام او | زمــانــه بــه شــاهــی بــرد نــام او |
| چـو بـشـنید گـفـتـار اخـتـرشـنـاس | بـخـندید و پـذرفت ازیشـان سـپـاس |
| بـبـخشیدشان بـی کران زر و سیم | چـو آرامـش آمـد بــه هـنـگـام بــیـم |
| فــرســتــاده زال را پــیـش خــوانـد | زهـر گـونـه بــا او سـخــنـهـا بــرانـد |
| بـگفتش که بـا او بـه خوبـی بـگوی | کــه ایــن آرزو را نــبـــد هــیــچ روی |
| ولیکن چو پـیمان چنین بـد نخست | بــهـانـه نـشـایـد بـه بـیـداد جـسـت |
| من اینک بـه شـبـگـیر ازین رزمـگـاه | سـوی شـهـر ایـران گـذارم ســپــاه |
| فــرســـتـــاده را داد چـــنــدی درم | بــدو گــفــت خــیـره مـزن هـیـچ دم |
| گسی کردش و خود به راه ایستاد | سـپــاه و سـپـهـبــد از آن کـار شـاد |
| بـبـسـتـنـد از آن گـرگـسـاران هـزار | پــیـاده بــه زاری کــشــیـدنـد خــوار |
| دو بـهره چو از تیره شب درگذشت | خــروش ســواران بــرآمـد ز دشــت |
| هـمـان نـالــه کــوس بــا کــره نـای | بـــرآمــد ز دهــلــیــز پـــرده ســرای |
| سـپـهبـد سـوی شـهر ایران کشید | ســپــه را بــه نـزد دلـیـران کـشـیـد |
| فــرســتــاده آمــد دوان ســوی زال | ابــا بــخــت پــیـروز و فـرخـنـده فـال |
| گــرفــت آفــریــن زال بــر کــردگــار | بــران بـــخــشــش گــردش روزگــار |
| درم داد و دیـــــنــــــار درویـــــش را | نــوازنــده شــد مــردم خـــویــش را |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
