خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / ابوالقاسم فردوسی / شماره ١١

شماره ١١

دگــر روز فــرمــود تــا گــیـو و طــوسبـبـسـتـند شـبـگـیر بـر پـیل کـوسدر گــنــج بـــگــشـــاد و روزی بـــدادسـپـه بــرنـشـانـد و بـنـه بــرنـهـادسـ…

دگــر روز فــرمــود تــا گــیـو و طــوس	بـبـسـتـند شـبـگـیر بـر پـیل کـوس
در گــنــج بـــگــشـــاد و روزی بـــداد	سـپـه بــرنـشـانـد و بـنـه بــرنـهـاد
ســپــردار و جــوشــنـوران صـد هـزار	شـمرده بـه لشـکـر گـه آمد سـوار
یکـی لـشـکـر آمد ز پـهلـو بـه دشـت	که از گرد ایشـان هوا تـیره گشـت
سـراپــرده و خـیـمـه زد بــر دو مـیـل	بـپـوشید گیتـی بـه نعل و بـه پـیل
هوا نـیلـگـون گـشـت و کـوه آبـنـوس	بـــجـــوشـــیــد دریــا ز آواز کــوس
همـی رفـت مـنـزل بـه مـنـزل جـهان	شده چون شب و روز گشته نهان
درخـشـیـدن خـشـت و ژوپـین ز گـرد	چــو آتــش پـــس پـــرده لــاجــورد
ز بـس گـونـه گـونه سـنـان و درفـش	سـپــرهـای زریـن و زریـنـه کـفـش
تـو گفـتـی که ابـری بـه رنگ آبـنوس	بــرآمــد بــبـــاریــد زو ســنــدروس
جــهــان را شــب و روز پــیـدا نــبــود	تـو گـفـتـی سـپــهـر و ثـریـا نـبــود
ازیـنـســان بــشــد تــا در دژ رســیـد	بـشد خاک و سنگ از جهان ناپدید
خــروشــی بــلــنــد آمــد از دیـدگــاه	بـه سـهراب گـفـتـند کـامـد سـپـاه
چــو ســهـراب زان دیـده آوا شــنـیـد	بــه بــاره بـیـامـد سـپـه بــنـگـریـد
بـه انگـشـت لشـکـر بـه هومان نمود	سـپــاهـی کـه آن را کـرانـه نـبــود
چـو هـومـان ز دور آن سـپـه را بـدیـد	دلش گشـت پـربـیم و دم درکشید
بـه هومان چـنین گفـت سـهراب گرد	کـه انـدیـشـه از دل بـبـایـد سـتـرد
نـبــیـنـی تــو زیـن لـشـکـر بــیـکـران	یکـی مـرد جـنـگـی و گـرزی گـران
کــه پـــیــش مــن آیــد بـــه آوردگــاه	گـر ایدون کـه یاری دهد هور و ماه
سـلیح سـت بـسـیار و مردم بـسـی	ســرافــراز نـامـی نـدانـم کـســی
کـنـون مـن بـه بـخـت رد افـراسـیـاب	کـنـم دشـت را هـمـچـو دریـای آب
بــه تــنـگــی نـداد ایـچ ســهـراب دل	فـــرود آمـــد از بـــاره شـــاداب دل
یکی جام می خواست از می گسار	نــکــرد ایــچ رنــجـــه دل از کــارزار
وزانـــســـو ســـراپـــرده شـــهــریــار	کـشـیدند بـر دشـت پـیش حـصـار
ز بـس خـیـمـه و مـرد و پـرده سـرای	نماند ایچ بـر دشت و بـر کوه جـای