آن کـه شـرع خـدای ازوسـت تـبـاهنـیـسـت گـویـا ز سـر شـرع آگـاهکـــرده در کــوی و خـــانــه و بـــازارشـــرع و دیـــن را بـــهـــانـــه آزارکـار بــاطـ…
| آن کـه شـرع خـدای ازوسـت تـبـاه | نـیـسـت گـویـا ز سـر شـرع آگـاه |
| کـــرده در کــوی و خـــانــه و بـــازار | شـــرع و دیـــن را بـــهـــانـــه آزار |
| کـار بــاطـل کـنـد بــه صـورت حــق | بــرد از شــرع مـصــطـفـی رونـق |
| مـی کـنـد پــایـه شـریـعـت پـسـت | تــا دهـد مـایـه طـبــیـعـت دسـت |
| مـیـر بـازار و شـحـنـه شـهـر اسـت | شرع ازو او ز شرع بی بهر است |
| شــرع را تــیــره ســاخــت از تــوره | قـنـد را شـیـره ریـخــت در شـوره |
| کــرده اســـلــام را وقـــایــه کــفـــر | شـد ز سـعـیش بـلـند پـایه کـفـر |
| سـاخـت یکسـان ز نفس شورانگیز | دیـن حــق را بــه تــوره چــنـگـیـز |
| فـی المثـل گـر یکـی ز عـام الناس | بـفـروشـد سـه چـار گـز کـربــاس |
| خــالــی از داغ صــاحـــب تـــمــغــا | در هـمـه شــهـر افـکـنـد غــوغــا |
| اول از شــرع دســـت مــوزه کــنــد | زو سؤال نـــمـــاز و روزه کــــنـــد |
| ســازد او را نــکــرده هــیـچ گــنــاه | پـشت و پهلو بـه ضرب دره سیاه |
| کــالــه اش را بــه گــردنـش مــانـد | گــــرد بــــازارهـــا بــــگــــردانــــد |
| بـعـد از آنش سـوی عـسـس خـانه | بـــفــرســتـــد بـــرای جــرمــانــه |
| تـا سـتـاند عسس بـه چـوب از وی | بـهر شـحـنه بـهای شـاهد و می |
| ایـن و امــثــال ایـن فــراوان اســت | کـه بـر آن بــد نـهـاد تـاوان اسـت |
| خصم دین شد بـه حـیله و دستـان | ای خـدا داد دیـن ازو و بــسـتــان |
| شــرع را خــوار کــرد خــوارش کـن | شرم بـگذاشت شرمسـارش کن |
| خود چه حاجت که من دعا کنمش | بــر جــگــر نــاوک دعــا زنــمــش |
| پـیشتـر زین بـه هشتـصد و هفتـاد | بـه دعایش رسـول دسـت گشاد |
| کـای خـدا هر کـه کـرد نـصـرت دین | در دو کونش نصـیر بـاش و معـین |
| وان که خـذلان شرع خواست امروز | دل و جـانـش بـه تـیر خـذلـان دوز |
| خود چه خذلان ازان بـتـر که کسی | بـاغ رضـوان بـدل کند بـه خـسـی |
| روی در خــلـق و پــشـت بــر مـولـا | دیـن فــروشــی کــنـد پــی دنـیـا |
| بـــدهـــد دیــن و دنـــیــی انـــدوزد | شــمـع دیـن بــهـر دنـیـی افـروزد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
