سـکندر که صـیتـش جـهان را گرفـتبــســیـط زمــیـن و زمــان را گــرفــتچـو گـرد جــهـان گـشـتــن آغـاز کـردبـه کـشـورگـشـایی سـفـر سـاز کـردز دیـــدار ا…
| سـکندر که صـیتـش جـهان را گرفـت | بــســیـط زمــیـن و زمــان را گــرفــت |
| چـو گـرد جــهـان گـشـتــن آغـاز کـرد | بـه کـشـورگـشـایی سـفـر سـاز کـرد |
| ز دیـــدار او مــــادرش مــــانـــد بــــاز | بـــــر او گــــشــــت ایــــام دوری دراز |
| تـراشـیـد مـشـکـیـن رقـم خـامـه ای | خـراشـید مـشـحـون بـه غـم نامه ای |
| ســـر نـــامـــه نــام خـــداونــد پـــاک | فــرحــبــخــش دلــهـای انــدوهـنــاک |
| فـــرازنــده افـــســـر ســـرکـــشـــان | فـــروزنــده طـــلـــعـــت مــهــوشـــان |
| بـه صـبـح آور شـام هر شـب نـشـین | حــــرارت بــــر هـــر دل آتــــشـــیـــن |
| وز آن پــس ز مـادر هـزاران ســپــاس | بــر اسـکـنـدر آن بـنـده حـق شـنـاس |
| ضــعــیـفــی بــه تأیـیــد یـزدان قــوی | رســـــوم کـــــرم را ز رایــــش نــــوی |
| بـــه اعـــزاز ایـــزد عـــزیـــز جـــهـــان | بــه تــعــلــیــم او واقــف هــر نــهــان |
| بـه خـود پـسـت وز لطـف او سـربـلند | به خود نیست وز هستیش بهره مند |
| بـــر او بـــاد کــز حـــد خــود نــگــذرد | بـــه جـــز راه اهــل خــرد نــســپـــرد |
| بــه جـز حـکـمـت مـرد آگـاه نـیـسـت | کـه بـیـرون ز حـکـم خـرد راه نـیسـت |
| خـیـال بــزرگـی بــه خـود گـو مـبــنـد | که بـر خـاک خـواری فتـد خـودپـسـند |
| بـه چشم خود آن بـه که بـاشد ذلیل | که هسـت این صفت بـر عزیزی دلیل |
| چـرا دل نهد کـس بـر آن ملـک و مـال | کـه خــواهـد گـرفـتــن بــه زودی زوال |
| سـوی خـویـش گـو بــخـل را ره مـده | که دسـت گشاده ست از بـستـه بـه |
| کف بسته مشت است و آید درشت | ز دارنـده بــر روی خـواهـنـده مـشـت |
| دل اهــل حــاجـــت جـــراحــت بـــود | بــراو دســت بــگـشــاده راحــت بــود |
| مـکـن عـجــب را گـو بــه دل آشـیـان | کـه دین را گـزند اسـت و جـان را زیان |
| بـــود روز اقــبـــال را عــجـــب شـــب | ز اقـبــالـیـان عـجــب بــاشـد عـجــب |
| بـــســـا مــرد کــو دم ز تـــدبـــیــر زد | ولـی بــر خـود از عـجـب خـود تـیـر زد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
