شـهریاری دخـتـری چـون مـاه داشـتعـالـمـی پــر عـاشــق و گـمـراه داشــتفــتــنــه را بــیـداریـی پــیـوســت بــودزانـک چـشـم نـیم خـوابـش مـسـت بـودعار…
| شـهریاری دخـتـری چـون مـاه داشـت | عـالـمـی پــر عـاشــق و گـمـراه داشــت |
| فــتــنــه را بــیـداریـی پــیـوســت بــود | زانـک چـشـم نـیم خـوابـش مـسـت بـود |
| عارض از کافور و زلف از مشک داشت | لعل سـیراب از لبـش لب خـشک داشت |
| گــر جــمــالــش ذره ای پــیـدا شــدی | عــقــل از لــایــعــقــلــی رســـوا شــدی |
| گـر شـکـر طـعـم لـبــش بـشـنـاخـتـی | از خــجــل بــفــســردی و بــگــداخــتــی |
| از قـضـا مـی رفـت درویـشــی اســیـر | چــشــم افــتــادش بــر آن مــاه مــنــیــر |
| گـرده ای در دسـت داشـت آن بـی نوا | نــــان آوان مــــانـــده بــــد بــــر نــــانـــوا |
| چــشـم او چــون بــر رخ آن مـه فـتــاد | گــرده از دســتــش شــد و در ره فــتـــاد |
| دخـتـر از پـیشش چـو آتـش بـرگذشت | خوش درو خندید خوش خوش بـرگذشت |
| آن گــدا پــس خــنــده او چــون بــدیـد | خــویـش را بــر خــاک غـرق خـون بــدیـد |
| نـیـم نـان داشـت آن گـدا و نـیـم جـان | زان دو نــیـمــه پــاک شــد در یـک زمــان |
| نــه قــرارش بـــود شــب نــه روز هــم | دم نــــزد از گــــریــــه و از ســــوز هــــم |
| یــاد کـــردی خـــنـــده آن شـــهــریــار | گـــریـــه افـــتـــادی بـــرو چـــون ابـــر زار |
| هفـت سـال القصـه بـس آشـفتـه بـود | بــا ســگـان کـوی دخــتــر خــفــتــه بــود |
| خـــادمــان دخــتـــر و خــدمــت گــران | جـملـه گـشـتـند ای عـجـب واقـف بـر آن |
| عـزم کـردنـد آن جـفـا کـاران بـه جـمـع | تــا بــبــرنـد آن گــدا را ســر چــو شــمـع |
| در نـهان دخـتـر گـدا را خـوانـد و گـفـت | چـون تـویی را چـون منی کی بـود جـفت |
| قـــصـــد تـــو دارنــد، بـــگــریــز و بـــرو | بـــر درم مــنــشــیــن، بـــرخــیــز و بـــرو |
| آن گـدا گـفـتــا کـه مـن آن روز دســت | شسته ام از جان که گشتم از تو مست |
| صـد هـزاران جـان چـون مـن بــی قـرار | بـــاد بـــر روی تـــو هــر ســاعــت نــثــار |
| چـون مـرا خـواهـنـد کـشـتـن نـاصـواب | یـک سؤالــم را بــه لــطــفــی ده جــواب |
| چــون مـرا ســر مـی بــریـدی رایـگـان | ازچــه خــنــدیــدی تــو در مــن آن زمــان |
| گـفـت چـون مـی دیدمـت ای بـی هنر | بــر تــو مـی خـنـدیـدم آن ای بــی خـبــر |
| بــر سـر و روی تــو خـنـدیـدن رواسـت | لـیـک در روی تــو خــنـدیـدن خــطـاسـت |
| این بـگفـت و رفت از پـیشـش چـو دود | هـرچــه بــود اصـلـا هـمـه آن هـیـچ بــود |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
