فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 7 اسفند 1402

حکایت در معنی تحمل محب صادق

شــنــیــدم کــه وقــتــی گــدا زاده اینــظـــر داشـــت بـــا پـــادشـــا زاده ایهمی رفت و می پـخـت سودای خـامخــیـالــش فــرو بــرده دنـدان بــه کــا…

شــنــیــدم کــه وقــتــی گــدا زاده اینــظـــر داشـــت بـــا پـــادشـــا زاده ای
همی رفت و می پـخـت سودای خـامخــیـالــش فــرو بــرده دنـدان بــه کــام
ز مـیـدانـش خـالـی نـبـودی چـو مـیـلهـمـه وقـت پـهـلـوی اسـبـش چـو پـیل
دلـش خــون شــد و راز در دل بــمـانـدولـی پــایـش از گــریـه در گــل بــمـانـد
رقــیــبـــان خــبــر یــافــتــنــدش ز درددگـر بــاره گـفــتــنـدش ایـن جــا مـگـرد
دمـی رفـت و یاد آمـدش روی دوسـتدگـر خــیـمـه زد بــر سـر کـوی دوسـت
غلامی شکستش سر و دست و پایکــه بــاری نـگــفــتــیـمــت ایـدر مـیـای
دگــر رفــت و صــبــر و قــرارش نــبــودشــکــیــبـــایــی از روی یــارش نــبــود
مـگـس وارش از پــیـش شـکـر بــجــوربـــرانــدنــدی و بـــازگــشــتــی بــفــور
کـسـی گفـتـش ای شـوخ دیوانه رنگعجـب صبـر داری تـو بـر چـوب و سنگ!
بـگفت این جفا بـر من از دست اوستنه شرط اسـت نالیدن از دست دوست
مــن ایـنــک دم دوســتــی مــی زنــمگــر او دوســـت دارد وگــر دشـــمــنــم
ز مــن صـــبـــر بـــی او تـــوقـــع مــدارکــه بـــا او هــم امــکـــان نــدارد قـــرار
نـه نـیـروی صـبــرم نـه جــای سـتــیـزنــه امــکـــان بـــودن نــه پـــای گـــریــز
مــگــو زیــن در بـــارگــه ســر بـــتــابوگـر سـر چــو مـیـخــم نـهـد در طـنـاب
نـه پـروانـه جـان داده در پــای دوسـتبــه از زنـده در کــنـج تــاریـک اوســت؟
بــگـفـت ار خـوری زخـم چـوگـان اوی؟بــگـفـتـا بــه پــایـش درافـتـم چـو گـوی
بــگـفـتــا سـرت گـر بــبــرد بــه تــیـغ؟بــگــفــت ایـن قــدر نــبــود از وی دریـغ
مـرا خـود ز سـر نـیسـت چـنـدان خـبـرکــه تــاج اســت بـــر تــارکــم یــا تــبــر
مـکــن بــا مـن نـاشــکــیـبــا عــتــیـبکـه در عـشـق صـورت نـبـنـدد شـکـیب
چــو یـعـقـوبــم اردیـده گـردد ســپــیـدنـــبــــرم ز دیـــدار یـــوســــف امــــیـــد
یـکـی را کـه سـر خـوش بـود بـا یکـینـــیـــازارد از وی بــــه هـــر انـــدکــــی
رکــابـــش بـــبـــوســیــد روزی جــوانبــرآشــفــت و بــرتــافـت از وی عــنـان
بــخــنـدیـد و گـفـتــا عـنـان بــرمـپــیـچکـه سـلـطـان عـنـان بـرنـپـیچـد ز هـیچ
مـرا بــا وجــود تــو هـســتــی نـمــانـدبــه یـاد تــوام خــودپــرســتــی نـمـانـد
گـرم جــرم بــیـنـی مـکــن عــیـب مـنتـــویــی ســر بـــرآورده از جــیــب مــن
بـــدان زهــره دســتـــت زدم در رکــابکــه خــود را نــیــاوردم انــدر حــســاب
کـشــیـدم قـلـم در ســر نـام خــویـشنــهــادم قــدم بــر ســر کــام خــویــش
مرا خـود کشـد تـیر آن چـشـم مسـتچه حاجت که آری به شمشیر دست؟
تـــو آتـــش بـــه نـــی در زن و درگـــذرکـه نـه خـشـک در بـیشـه مـانـد نه تـر

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج