چـو بــا آن کـشـتــه سـودای یـوسـفز حــد بــگـذشـت اسـتــغـنـای یـوسـفشـبـی در کـنج خـلـوت دایه را خـواندبـه صد مهرش بـه پیش خویش بـنشاندبــدو گـفـت ا…
| چـو بــا آن کـشـتــه سـودای یـوسـف | ز حــد بــگـذشـت اسـتــغـنـای یـوسـف |
| شـبـی در کـنج خـلـوت دایه را خـواند | بـه صد مهرش بـه پیش خویش بـنشاند |
| بــدو گـفـت ای تـوانـبــخـش تــن مـن | چــــراغ افــــروز جــــان روشــــن مــــن |
| گـر از جــان دم زنـم پــرورده تــوسـت | ور از تـن شـیـر رحـمـت خـورده تـوسـت |
| ز مـــهــر تـــو کـــه از مـــادر نـــدیــدم | بــدیـن پـایـه کـه مـی بــیـنـی رسـیـدم |
| چــه بــاشــد کـز طــریـق مـهـربــانـی | بــه مــنــزلــگــاه مــقــصــودم رســانـی |
| ز هـجـران تـا بـه کـی رنـجـور بــاشـم | وز آن جــان و جــهـان مـهـجــور بــاشـم |
| چـو زینسـان یار بـیگـانه سـت بـا مـن | چـه حـاصل زانکه همخـانه سـت بـا من |
| هر آن معشوق کز عاشق نفور اسـت | به صورت گر چه نزدیک است دور است |
| چـو پــیـونـدی نـبــاشـد جــان و دل را | چـــه خــیــزد از مــلــاقــات آب و گــل را |
| جـــوابـــش داد دایــه کـــای پـــریــزاد | کــه نــایــد بـــا تــو از حــور و پــری یــاد |
| جــــمـــال دلـــربــــا دادت خــــداونـــد | کــه بــربــایــد دل و دیــن از خــردمــنــد |
| اگـــر نـــقــــاش چــــیـــن از آرزویـــت | کـشــد در بــتــکــده نـقــشــی ز رویـت |
| بـتـان یـکـسـر بـه بـویـت زنـده گـردنـد | رخــت بــیـنـنـد و از جــان بــنـده گـردنـد |
| بـــه کــوه از رخ نــمــایــی آشـــکـــارا | نـهـی عــشــق نـهـان در ســنـگ خــارا |
| چـو بـخـرامی بـه بـاغ از عشـوه کاری | درخــت خــشــک را در جــنــبـــش آری |
| بــه صــحــرا آهـوانــت گــر بــبــیـنـنـد | بــه مـژگـان از رهـت خـاشـاک چـیـنـنـد |
| چـو افـسـون خـوانی از لعـل شـکرخـا | رســـد مـــرغ از هـــوا مـــاهــی ز دریــا |
| بـدین خـوبـی چـنین درمـانـده چـونی | چــرا چــنــدیـن کــشــی آخــر زبــونــی |
| ز غــمــزه نـاوک از ابــرو کــمــان کــن | شـــکـــار آن نــگــار دلــســـتـــان کـــن |
| بــتــاب از زلـف خـم در خـم کـمـنـدی | بــه پــایـش نـه بــه بــزم وصــل بــنـدی |
| رخـت بـنما رخـش را سوی خـود تـاب | بــه هـمــرازیـش هـمـزانـوی خــود یـاب |
| بــه رفـتــار آور ایـن نـخــل رطــب بــار | بــه راه لــطــفــش آر از لــطــف رفــتــار |
| بـه لـب از خـنده شـهد افـشـانیی ده | وز آن شـهدش بـه خـود چـسـپـانیی ده |
| به سیمین گوی خود کن چشم او باز | چـو چوگان سوی خود سازش سر انداز |
| بـه روی از مـشـک خـال دلـگـسـل نه | ز شـوق خــال خــود داغـش بــه دل نـه |
| زلـیـخــا گـفـت کـای مـادر چــه گـویـم | کـه از یـوســف چــه مـی آیـد بــه رویـم |
| نـســازد دیـده هـرگـز سـوی مـن بــاز | چـه سـان جـولانگـری بـا وی کـنم سـاز |
| اگـــر مـــه گـــردم از دورم نـــبـــیــنــد | وگــر خــور بــر زمــیــن نــورم نــبــیــنــد |
| چـــو مــردم نــور دیــده گـــر فـــزایــم | بــه چــشــم تــنـگ او مـشــکـل درآیـم |
| اگـر کـردی بــه ســوی مـن نـگـاهـی | بـــه حــال مــن فــتــادی گــاه گــاهــی |
| غـــم مــن در دل او جـــا گــرفـــتـــی | غــم او کــی چــنــیـن بــالــا گــرفــتــی |
| نــه تــنــهـا آفــتــم زیـبــایـی اوســت | بـــلـــای مـــن ز نـــاپـــروایــی اوســـت |
| اگــــر آن دلــــربـــــا پـــــروام کــــردی | کـــجـــا زیــن گــونــه نــاپـــروام کـــردی |
| جــــوابــــش داد دیـــگـــر بــــار دایـــه | کــه ای حــور از جــمــالــت بــرده مـایـه |
| مـرا در خــاطــر افــتــاده ســت کـاری | کـــزان کــــار تــــو را خــــیـــزد قــــراری |
| ولـی وقــتــی مـیـســر گـردد آن کــار | کـه سـیـم آری بــه اشـتـر زر بـه خـروار |
| بــســازم چــون ارم دلـکــش بــنـایـی | بـــگــویــم تــا در او صــورت گــشــایــی |
| بـه مـوضـع موضـع از طـبـع هنر کـوش | کـشـد شـکل تـو بـا یوسـف هم آغـوش |
| چـو یوسـف یک زمـان در وی نـشـنـید | در آغــوش خــودت هــر جــا بـــبــیــنــد |
| بــجــنـبــد در دلــش مـهـر جــمــالــت | شـــود از جـــان طــلــبـــگــار وصـــالــت |
| ز هـر سـو چـون بـجـنـبـد مـهـربــانـی | بـــرآیــد کــارهــا زانــســـان کــه دانــی |
| چـو بــشـنـیـد ایـن حـکـایـت را ز دایـه | بــه هـر جــا زر و ســیـمـش بــود مـایـه |
| بــــر آن دســــت تــــصــــرف داد او را | بــــدان ســــرمـــایـــه کـــرد آبــــاد او را |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
